Η Πόπη Αστεριάδη υπήρξε μία από τις πιο χαρακτηριστικές φωνές του Νέου Κύματος, μιας γενιάς καλλιτεχνών που άλλαξαν το «πρόσωπο» του ελληνικού τραγουδιού τη δεκαετία του ’60.
- Από τον Στέργιο Σαμαρτζή
Μόλις λίγες ημέρες μετά τα 78α γενέθλιά της, με υποδέχτηκε στο μπαλκόνι του σπιτιού της στον Πειραιά, με θέα την απέραντη θάλασσα, και πιο δίπλα τον Λυκαβηττό, την Ακρόπολη και τον Υμηττό. Αυτό είναι το «ησυχαστήριο» μιας γυναίκας που δεν ακολούθησε ποτέ τους κανόνες, αφού προτιμούσε να τους προσπερνά. Σε μια εποχή που η κοινωνία ζητούσε «μέτρο», εκείνη ζούσε ήδη στο επόμενο κεφάλαιο.
Τώρα που συμπληρώσατε 78 χρόνια ζωής, πώς είναι η ζωή σας; Ποιες στιγμές, μικρές ή μεγάλες, σας φέρνουν ευχαρίστηση και σας κάνουν να αισθάνεστε πλήρης;
Μου αρέσει πολύ να κάνω δουλειές του σπιτιού και να μαγειρεύω. Απολαμβάνω να παίρνω το σκυλάκι μου και να πηγαίνουμε βόλτα στο Πασαλιμάνι ή να κάθομαι στο μπαλκόνι μου, που έχει μαγική θέα. Αυτό μου δίνει ζωή. Νιώθω γεμάτη και αισθάνομαι «χορτάτη». Δεν φοβάμαι τον θάνατο, μόνο την άνοια φοβάμαι – δεν θέλω να ταλαιπωρήσω τα παιδιά μου. Εχω πει στα παιδιά μου, όταν φύγω από τη ζωή, να γλεντάνε και να είναι χαρούμενα – αυτή είναι η επιθυμία μου.
Από την τελευταία φορά που εμφανιστήκατε στη σκηνή έχουν περάσει αρκετά χρόνια. Σας λείπουν η μουσική και το τραγούδι;
Δεν μου λείπει το τραγούδι, έχω κουραστεί. Βαριέμαι να ντύνομαι και να βάφομαι, είμαι συνταξιούχος πια. Αποσύρθηκα για να δώσω χώρο στα νέα παιδιά. Δεν έχω ψώνιο μέσα μου. Η επαφή με το κοινό μου, όμως, μου λείπει πολύ.
Στη συνείδηση του κόσμου έχετε μείνει ως μια γυναίκα που πάντα ήταν ένα βήμα μπροστά από την εποχή της, μια φυσική επαναστάτρια. Ανταποκρίνεται η εικόνα αυτή στην πραγματικότητα της καθημερινότητάς σας;
Μέσα μου ειλικρινά είμαι επαναστάτρια, πάντα έτσι ήμουν. Πρώτη έκοψα τα μαλλάκια μου κοντά, και μετά η Μαρινέλλα και οι άλλες. Πρώτη φόρεσα παντελόνια, πρώτη φόρεσα μίνι φούστα. Δεν με ένοιαζε τι θα πει ο κόσμος – ακόμα και τώρα, που λένε «δεν παντρεύτηκε», δεν με νοιάζει. Ποτέ δεν προσπάθησα να είμαι διαφορετική – λειτουργούσα αυθόρμητα. Και η μητέρα μου, η Φιφίκα, ήταν επαναστάτρια – στην κατοχή ήταν στο ΕΑΜ. Παραλίγο να τη σκοτώσουν, και ευτυχώς την έσωσε ένας γείτονας.
Θέλατε να παντρευτείτε;
Δεν με ένοιαζε. Δεν παντρεύτηκα ποτέ, γιατί ο πατέρας των παιδιών μου ήταν παντρεμένος και χωρισμένος, αλλά δεν είχε πάρει επίσημα διαζύγιο, γι’ αυτό δεν μπορούσαμε να παντρευτούμε. Οταν τελικά πήρε διαζύγιο από τη σύζυγό του χωρίσαμε κι εμείς. Ποτέ δεν του είπα εγώ να πάρει διαζύγιο. Ο γάμος δεν με ένοιαζε, αλλά ήθελα πολύ να κάνω παιδιά. Εγινα μητέρα πρώτη φορά στα 25.
Το γεγονός ότι γίνατε μητέρα σε τόσο νεαρή ηλικία επηρέασε με κάποιον τρόπο την καριέρα σας;
Ασφαλώς. Προτεραιότητά μου ήταν πάντα τα παιδιά μου. Όταν ήταν μικρά, τα άφηνα στη μητέρα μου για να πάω να τραγουδήσω. Υπέφερα, τρελαινόμουν, το μυαλό μου ήταν συνεχώς στα παιδιά. Θυμάμαι, μια φορά, τελείωσα το πρόγραμμα και έτρεχα με το αυτοκίνητο γρήγορα να γυρίσω στη μικρή και κόντεψα να σκοτωθώ με το αυτοκίνητο, βρέθηκα στην άλλη άκρη του δρόμου. Μόνο τα παιδιά μου με έκαναν πραγματικά ευτυχισμένη στη ζωή μου.
Το ταλέντο και η φωνή σας σάς έφεραν την αναγνώριση και την αγάπη του κοινού. Κατάφεραν, όμως, να σας φέρουν και τα οικονομικά οφέλη που θα σας επέτρεπαν να ζήσετε άνετα από τη μουσική σας;
Εμείς στις μπουάτ δεν παίρναμε πολλά χρήματα, όπως οι τραγουδιστές στα μεγάλα μαγαζιά. Ωστόσο, δεν με ένοιαζε, γιατί περνούσα φανταστικά, ένιωθα σαν να είμαι σπίτι μου και να κάνω πάρτι. Ηταν πολύ ζεστά και ανθρώπινα. Δεν νιώθω αδικημένη που έπαιρνα λίγα χρήματα, γιατί εγώ το διάλεξα – θα μπορούσα να το είχα αλλάξει αυτό. Επέλεξα να ασχοληθώ πιο πολύ με τα παιδιά μου παρά με το τραγούδι. Ο Αλέκος Πατσιφάς μού πρότεινε να με στείλει στο Παρίσι, αλλά αρνήθηκα, δεν το εκμεταλλεύτηκα. Ποτέ δεν κυνήγησα πραγματικά το τραγούδι. Κάποτε, ένας γνωστός επιχειρηματίας, μεγάλος θαυμαστής μου, με κάλεσε στο σπίτι του στο Ψυχικό για να τραγουδήσω. Μου έδωσε 150.000 δραχμές, κι εγώ με αυτές άνοιξα μια δική μου μπουάτ, την οποία ονόμασα «7», επειδή είμαστε 7 άτομα στην οικογένεια. Την έκλεισα, δεν έκανα για επιχειρηματίας τελικά. Με τα χρήματα είμαι «μπούχλας» γενικά, δεν κρατάω κομπόδεμα.
Η χρυσή δεκαετία του ’60 έφερε πολλή λάμψη στον χώρο του τραγουδιού, υπήρχαν όμως σκοτεινές πλευρές που δεν έμαθε ποτέ ο κόσμος;
Την εποχή εκείνη υπήρχε πολλή παρενόχληση στον χώρο μας. Είχα δεχτεί κι εγώ παρενοχλήσεις, αλλά δεν άφηνα κανέναν να με επηρεάσει. Θυμάμαι, όταν τραγουδούσα στο ξενοδοχείο του πατέρα των παιδιών μου στο Σαλάντι, ένας τύπος με πλησίασε και μου «κόλλησε». Του απάντησα αμέσως: «Εχεις φάει ποτέ ξύλο από γυναίκα;» Δεν ήμουν ποτέ καλή στις δημόσιες σχέσεις, αλλά ήξερα να υπερασπίζομαι τον εαυτό μου.
Ζήσατε ποτέ έντονο ανταγωνισμό; Και πώς καταφέρατε να παραμείνετε πιστή στον δικό σας δρόμο στον κόσμο της σύγκρισης και των φιλοδοξιών;
Λόγω του ανταγωνισμού σταμάτησα να γουστάρω τον χώρο της μουσικής. Κάναμε συναυλίες για να περάσουμε ωραία και, αντ’ αυτού, λυσσάγανε και τσακωνόμασταν. Υπήρχε τεράστιος ανταγωνισμός μεταξύ μας για το ποιος θα εμφανίζεται πρώτος. Εμένα δεν με ένοιαζε ποτέ, πρότεινα να τραβήξουμε κλήρο. Πάντα πίστευα ότι, είτε πρώτος είτε τρίτος, άμα αξίζεις, μια χαρά θα τα πας. Στα Δειλινά, όταν τραγουδούσα, μου έκλειναν το μικρόφωνο κι εγώ στενοχωριόμουν. Ο Γιώργος Νταλάρας μού έλεγε «Ποπάκι, γράψ’ τους όλους». Δεν έκανα πραγματικές φιλίες στον χώρο. Η μόνη με την οποία έκανα παρέα ήταν η Καίτη Χωματά. Την αγάπησα πραγματικά, αλλά δεν γίναμε ποτέ «κολλητές».
Ακόμα και σήμερα, «Ο Δρόμος» παραμένει Νο 1 σε πωλήσεις. Πώς ζήσατε τότε την εμπειρία της συμμετοχής σας σε αυτόν τον διαχρονικό δίσκο;
Στον «Δρόμο» ήθελα πολύ να πω ένα τραγούδι ατόφιο, μόνη μου. Το «Δώσε μου το στόμα σου» ήταν αρχικά να το πω εγώ, όχι η Ρένα, γι’ αυτό το όνομά μου ήταν δεύτερο στο εξώφυλλο. Είπαμε με τον Γιάννη Πουλόπουλο την «Φραγκοκλησιά» και στο «Η Μυρσίνη βάζει τ’ άσπρα» έκανα τη δεύτερη φωνή. Οταν βγάλαμε τον δίσκο, εγώ ήμουν στα πάνω μου και ο Μίμης Πλέσσας με έβαλε να πω αυτά τα δύο τραγούδια μόνο. Ηθελα να έχω κι εγώ δικό μου τραγούδι, αλλά δεν είπα τίποτα.
Δοκιμαστήκατε και στην υποκριτική, μέσα από την ταινία «Αστραπόγιαννος». Σκεφτήκατε ποτέ να ακολουθήσετε πιο σοβαρά τον δρόμο της ηθοποιίας ή η καρδιά σας παρέμενε πιστή στο τραγούδι;
Μετά τη συμμετοχή μου στον «Αστραπόγιαννο» με είχε «φάει» ο παραγωγός, ο Νίκος Τζίμας, να παίξω και σε άλλες ταινίες του. Αρνήθηκα – αν ήθελα, θα μπορούσα να είχα κάνει πολλά στην υποκριτική. Μάλιστα, θυμάμαι ότι ο Νίκος Κούρκουλος είχε τσαντιστεί πολύ που πήρα εγώ τον ρόλο – ήθελε να βάλει δική του κοπέλα.
Καθώς κοιτάτε πίσω στη ζωή και την καριέρα σας, έχετε μετανιώσει για κάποια πράγματα που κάνατε ή που δεν κάνατε;
Μετανιώνω που δεν κοίταξα πιο πολύ το τραγούδι. Βέβαια, δεν μου έφταιξε κανείς, ήταν απολύτως δική μου επιλογή.
Στη σημερινή μουσική σκηνή υπάρχει κάποιος τραγουδιστής που ξεχωρίζει στα μάτια σας;
Από τους νέους τραγουδιστές, μου αρέσει πολύ ο Γιάννης Κότσιρας, γιατί, κατά τη γνώμη μου, έχει όλο το «πακέτο» – φωνή, παρουσία, ψυχή. Μου αρέσει επίσης πολύ και ο Γιάννης Πλούταρχος με τα παιδιά του. Ο Ακύλας είναι πολύ καλός – ξεχωρίζει γιατί είναι μοναδικός. Χαίρομαι που θα εκπροσωπήσει τη χώρα μας στη Eurovision.
