Η Μαρινέλλα δεν είχε απλώς μια σπουδαία φωνή, είχε ένα φως που άγγιζε τις καρδιές όσων την άκουγαν.
- Από τον Στέργιο Σαμαρτζή
Η σκηνή που πατούσε γινόταν ένας ιερός χώρος όπου η μουσική αποκτούσε ψυχή και κάθε συναυλία γινόταν γιορτή, όχι μόνο για το κοινό, αλλά και για όσους είχαν την τιμή να βρίσκονται δίπλα της, να μοιράζονται τις στιγμές της δημιουργίας, τους παλμούς της μελωδίας και τις σιωπηλές αναπνοές πριν η μουσική αρχίσει.
Οι συνεργάτες της θυμούνται τη ζεστασιά της, το γέλιο της, τη διάθεση να ενθαρρύνει, να καθοδηγήσει, να μοιραστεί τη γνώση και την εμπειρία της. Ηταν εκεί, όχι μόνο ως μεγάλη ερμηνεύτρια, αλλά ως άνθρωπος που ένιωθε, αγαπούσε και ενέπνεε κάθε συνάντηση με τον δικό της μοναδικό τρόπο.
Ο Αρσένης Νάσης, συνεργάτης της και μέλος της μπάντας που συνόδευε τη φωνή της με τα κρουστά του, μοιράζεται με την «Espresso» αναμνήσεις γεμάτες ζεστασιά, σεβασμό και θαυμασμό.
«Πρώτη φορά γνωριστήκαμε με τη Μαρινέλλα το 2017, όταν εκείνη συνεργαζόταν με τη Νατάσα Θεοδωρίδου. Εγώ ήμουν μουσικός της Νατάσας και η Μαρινέλλα με επέλεξε να είμαι και στη δική της ορχήστρα. Εκτοτε με επέλεγε συνέχεια να είμαι στην ορχήστρα της και κάναμε δεκάδες συναυλίες μαζί και στη Λυρική Σκηνή αλλά και στο Ηρώδειο».
Με τον καιρό, όπως αφηγείται ο μουσικός, η συνεργασία τους εξελίχθηκε σε αληθινή φιλία. «Μέναμε πολύ κοντά και μου έλεγε “παιδί μου, έλα να με πάρεις με το αυτοκίνητο να πάμε μαζί στην πρόβα”. Περνούσαμε πολύ χρόνο μαζί και με είχε σαν γιο της. Ενδιαφερόταν με αγάπη για τα πάντα, για τους μουσικούς και για όλους τους συνεργάτες της».
Οπως λέει, αυτό που τον εντυπωσίασε περισσότερο ήταν η απλότητα και η ευγένειά της, παρά τη θρυλική φήμη της. «Ποτέ δεν μας έδινε την εντύπωση ότι είναι η σπουδαία Μαρινέλλα. Ηταν πάντα ευγενική και απλή. Ηθελε να υπάρχει υψηλό επίπεδο σε ό,τι κάνουμε, ήταν απαιτητική αλλά ευγενική. Πάντα έλεγε “Είσαστε τα παιδιά μου, οι μουσικοί μου, και πάμε να το κάνουμε, να περάσουμε ωραία. Η συναυλία είναι και δικιά μας, όχι μόνο δικιά μου».
Ο Αρσένης Νάσης, μιλώντας στην «Espresso», θυμάται κι ένα τρυφερό περιστατικό που δείχνει την προσοχή της Μαρινέλλας στις λεπτομέρειες, αλλά και την ανθρώπινη ζεστασιά της. «Θυμάμαι, σε μια παράσταση, την ώρα που έστηνα τα όργανα, χτύπησα το μάτι μου και μαύρισε. Λίγο πριν βγούμε στη σκηνή, περνάω έξω από το καμαρίνι της και με βλέπει και μου λέει “τι είναι αυτό στο μάτι σου;”. Της εξηγώ τι έγινε και βγάζει από την τσάντα της ένα σφουγγάρι με makeup και πάει να μου βάλει στο μάτι για να μη φαίνεται το σημάδι».
Η αγάπη της για τους συνεργάτες της, όπως φαίνεται, δεν περιοριζόταν μόνο στη σκηνή και κάθε στιγμή μαζί της ήταν μια μικρή γιορτή. Οι πρόβες γίνονταν με χαμόγελο και φροντίδα, και η ίδια φρόντιζε οι μουσικοί της να νιώθουν ζεστασιά, με μικρές, τρυφερές χειρονομίες που έκαναν την καθημερινότητα μαγική. «Ολες οι πρόβες που κάναμε για το Ηρώδειο γίνονταν στο σπίτι της. Κάθε φορά που μπαίναμε στο σπίτι, ο νους της ήταν να μας φτιάξει σαντουιτσάκια και καφέ. Μας έκανε να νιώθουμε οικογένειά της. Γελούσαμε πολύ, ήταν πολύ ευχάριστη. Θυμάμαι κάποιο Πάσχα σε μια ταβέρνα, την ώρα που τρώγαμε, πήρα το τουμπερλέκι και άρχισα να παίζω μουσική κι εκείνη ξαφνικά σηκώθηκε όρθια και άρχισε να χορεύει».
Και, παρά την ανεπιτήδευτη χαρά της, η προσοχή της στη λεπτομέρεια ήταν αδιάκοπη. «Ηταν άψογη σε όλα. Πρόσεχε τα πάντα, δεν υπήρχε περίπτωση να της ξεφύγει τίποτα. Αν τα καλώδια ήταν στραβά, έλεγε “παιδιά μου, να τα φτιάξουμε λίγο, μη φαίνονται άσχημα”. Ηταν πάντα προσεκτική και πάντα ευγενική».
Μέσα από τα λόγια του Αρσένη Νάση ξεδιπλώνεται η Μαρινέλλα όχι μόνο ως η σπουδαία καλλιτέχνιδα, αλλά και ως η γυναίκα που ένωνε, φρόντιζε και αγκάλιαζε όσους είχαν την τύχη να βρίσκονται κοντά της.