Ο Σταύρος Τσουμάνης φιλοξενήθηκε στην εκπομπή «Πρωίαν σε είδον» και μίλησε για το πώς αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, για το άγχος και την πίστη του.
«Δεν ήταν να ασχοληθώ με το θέατρο. Έβλεπα πάρα πολλές ταινίες όταν ήμουν μικρός… Ήθελα πάρα πολύ να αποφύγω τις Πανελλήνιες. Δεν ήμουν πολύ κακός μαθητής. Βαριόμουνα πάρα πολύ να διαβάσω. Το ’πα έτσι, να ’ναι καλά η μάνα μου που με πίεσε. Γιατί εγώ της είπα “δεν θέλω να πάω σχολείο”, μου λέει “πήγαινε εδώ και είμαστε εντάξει, δες το”. Είχε πάρα πολύ δίκιο. Μου λένε ότι από μικρός το ’λεγα. Εγώ δεν το θυμάμαι, οπότε δεν το πιστεύω.
Πιστεύω λίγο στο σύμπαν και στο χάος ότι κάπου σε οδηγεί σε κάτι, χωρίς να καταλαβαίνουμε το γιατί. Χρειάζομαι την πίστη, γιατί εγώ χωρίς την πίστη δεν μπορώ. Από ’μας θα ξεκινήσει, γιατί είναι προσωπική η πίστη. Δεν είμαι καθόλου πιστός σε καμία θρησκεία, γιατί θεωρώ ότι είναι το μεγαλύτερο μέσο χειραγώγησης για πολλά καλά και πολλά κακά ταυτόχρονα.
Συγχωρώ πολύ εύκολα. Δεν νομίζω ότι έχω κάτι που είναι ασυγχώρητο. Δεν έχω σκεφτεί κάτι που δεν θα συγχωρούσα ποτέ. Δεν είχα ποτέ την ανάγκη να σκεφτώ πού θα ’μαι σε 10 χρόνια. Με αγχώνει. Δεν αγχώνομαι ποτέ. Ούτε η παρέα μου αγχώνεται. Θα βρούμε λύση για τα πάντα. Και αυτό είναι και το ερωτεύσιμο πράγμα αυτής της παρέας.
Κάθε γενιά έχει τα δικά της προβλήματα και τις δικές της δυσκολίες. Περάσαμε από τη γενιά των γονιών μας που είχε μια παραπάνω ευκολία. Έχουμε μεγαλώσει σε μια κανονικότητα που δεν είναι κανονικότητα. Αυτό μ’ ενοχλεί πάρα πολύ. Δηλαδή ότι μας φαίνονται φυσιολογικά πράγματα που δεν θα ’πρεπε να είναι φυσιολογικά. Είμαστε η γενιά των κρίσεων, ψυχολογικών, οικονομικών και υγειονομικών.
Κρίσεις σερί. Αν δεν γινόταν αυτό, δεν θα τελείωνε ο κόσμος μου, θα γινόταν κάτι άλλο. Θα ’κανα κάτι άλλο. Έχω μια δεκαετία που δουλεύω κάθε χρόνο, αλλά την έχω παρατήσει αρκετές φορές τη δουλειά μου για να κάνω κάτι άλλο. Σέρβις, σε τέτοια πραγματάκια. Μου αρέσει. Δύσκολο κι αυτό, βέβαια, αλλά ήμουν και νιάτο».