Η Espresso «ακολουθεί» τη Μαρία Εκμεκτσίογλου στον δρόμο για την εκπλήρωση του τάματός της στον Άγιο Γεώργιο Κουδουνά
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Μια συγκλονιστική ιστορία ξεπηδά αυτές τις άγιες ημέρες από τη νήσο Πρίγκηπο, απέναντι από τη Χάλκη, με το τάμα της σεφ Μαρίας Εκμεκτσίογλου στον Άγιο Γεώργιο Κουδουνά, στη χάρη Του. Το έκανε όταν νοσηλεύτηκε για δύο εβδομάδες με πολύ βαριά πνευμονία, στις αρχές του 2026!
Συνταξιδιώτες στον ανηφορικό δρόμο της πολλοί Τούρκοι και Τουρκάλες με τα χαρακτηριστικά μαντίλια να καλύπτουν τα κεφάλια τους. Ο δρόμος δύσκολος, περίπου δύο χιλιόμετρα. Ένας δρόμος που, όπως λέει η ίδια στην «Espresso», θέλει υπομονή, δροσερό νεράκι και στάσεις για ανάσες στα παγκάκια που υπάρχουν ή στη σκιά των πεύκων.
Ανταμοιβή, η πανέμορφη θέα προς τη θάλασσα του Μαρμαρά, τα άλλα Πριγκηπόνησα και το Εθνικό Ορφανοτροφείο του Χριστού, που δεσπόζει στον απέναντι λόφο. Η σεφ ανέβηκε ασθμαίνοντας…
Στη διαδρομή έβλεπε κρεμασμένα στα δέντρα κουδουνάκια, κλωστές και δεμένα μαντίλια, χαρτιά και άλλα αντικείμενα στα οποία γράφονται ευχές. Φτάνοντας στην εκκλησία, η αγαπητή στο τηλεοπτικό κοινό μαγείρισσα ένιωσε γαλήνη, σωματική, ψυχική και πνευματική, εναρμονίστηκε με το περιβάλλον. Ανάβοντας το κεράκι της στην είσοδο και περνώντας στον ιερό ναό αισθάνθηκε αγαλλίαση. Δίπλα της πολλοί μουσουλμάνοι άναβαν κεράκι μπαίνοντας στην εκκλησία και, ναι!, έκαναν τον σταυρό τους.
Περίτεχνες αγιογραφίες, με δεσπόζουσα την ιερή εικόνα του Αγίου Γεωργίου φορτωμένη με τάματα και ασημοποίκιλτη, πολύχρωμοι πολυέλαιοι και περίτεχνα δάπεδα κοσμούν την εκκλησία. Κάθε χρόνο, όπως λέει η Μαρία Εκμεκτσίογλου, περισσότεροι από 250.000 Τούρκοι συρρέουν στο μοναστήρι και προσκυνούν την εικόνα του Αγίου Γεωργίου.
Μαρία, τελικά τα κατάφερες, πήγες στον Άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά με τη δεύτερη φορά…
Ναι, το έκανα το τάμα μου. Όταν νόσησα με πνευμονία τον χειμώνα και νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο, είπα στον Άγιο Γεώργιο να με σηκώσει στα πόδια μου. Στον Άγιο Γεώργιο πήγαινα από μικρή με τη μητέρα μου, ως προσκυνηματική εκδρομή. Μάλιστα, κάναμε και πικνίκ στην εξοχή. Παίρναμε ταπεράκια με κεφτεδάκια και πατάτες και απολαμβάναμε πνευματικά αυτό το ταξίδι, τη θέα στη θάλασσα. Πηγαίναμε και τρεις φορές τον χρόνο.
Ο Άγιος Γεώργιος για εμάς τους Έλληνες της Πόλης είναι θαυματουργός, όπως και για τους μουσουλμάνους. Την παραμονή της γιορτής και ανήμερα γεμίζουν όλα τα βαποράκια και μπαίνουν και πολλά έξτρα ακόμη από την Πόλη προς την Πρίγκηπο. Πολλοί Τούρκοι ανεβαίνουν την πέτρινη ανηφόρα ξυπόλητοι, αφού το έχουν κάνει τάμα.
Οι κάτοικοι του νησιού μού έχουν πει ότι έχουν ακούσει τον Άγιο Γεώργιο να περπατάει στη μονή, τα κουδούνια από τα υποδήματά του. Καλόγεροι έχουν ακούσει τα κουδουνάκια στο βουνό. Όταν πας και κάνεις το τάμα σου στον Κουδουνά, παίρνεις ένα κουδουνάκι από την εκκλησία του Αγίου Γεωργίου και όταν πραγματοποιηθεί η ευχή σου, το επιστρέφεις στη μονή.
Στη γιορτή του αγίου οι προσκυνητές παίρνουν αγίασμα από τη μονή με τα μπουκάλια τους και το έχουν στο προσκυνητάρι τους όλο τον χρόνο. Οι μουσουλμάνοι καθώς ανεβαίνουν προς τη μονή ξετυλίγουν κλωστές και διαβάζουν προσευχές, αλλά αυτό απαγορεύτηκε πια, γιατί μπλέκονται πελαργοί μεταξύ των δέντρων και των κλωστών.
Έχεις δει θαύμα του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά;
Ναι. Μια φίλη μου δεν μιλούσε μέχρι τα επτά της χρόνια. Η μάνα της την έταξε στον Αϊ-Γιώργη τον Κουδουνά. Η φίλη μου η Αθανασία, Σούλα τη φωνάζαμε μικρή, μίλησε μετά το τάμα των γονιών της, στα επτά της χρόνια. «Έγινε το θαύμα του Αϊ-Γιώργη του Κουδουνά» λέγαμε στη γειτονιά. Μαθεύτηκε σε όλη την ελληνική κοινότητα στην Πόλη το θαύμα και πήραμε μεγάλη δύναμη.
Ποια είναι η ιστορία της μονής;
Από ό,τι μου έλεγε η γιαγιά μου, το 963 μ.Χ., επί Βυζαντίου ακόμα, ένας βοσκός είδε στον ύπνο του τον Άγιο Γεώργιο. Εκείνος του είπε να πάει σε ένα βουνό και να σκάψει εκεί που θα ακούσει τα «κουδούνια». Ο βοσκός έσκαψε και βρήκε την εικόνα του. Η εικόνα έμεινε άφθαρτη και ο βοσκός τού αφιέρωσε μια μονή. Πήρε το προσωνύμιο «Ο Άγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς». Η εικόνα του, λοιπόν, βρίσκεται τόσα χρόνια και μέχρι σήμερα στην Πρίγκηπο.
Γιατί οι Τούρκοι πιστεύουν πολύ στον Άγιο Γεώργιο τον Κουδουνά;
Οι λόγοι που οι Τούρκοι πιστεύουν στον Άγιο Γεώργιο είναι πολλοί. Πρώτος και βασικότερος είναι ότι πιστεύουν στα θαύματα του Αγίου Γεωργίου, τα οποία, όπως λένε, συμβαίνουν σε όσους πιστεύουν σε αυτόν, ανεξαρτήτως θρησκείας. Οι Τούρκοι γράφουν σε ένα χαρτάκι την ευχή τους και την αφήνουν στο μοναστήρι. Ως αντάλλαγμα παίρνουν ένα κουδούνι, το οποίο επιστρέφουν όταν πραγματοποιηθεί η ευχή. Και όλο και περισσότεροι αναφέρουν ότι αυτό που ζήτησαν συνέβη.
Δεύτερον, το πράσινο χρώμα της στολής του αγίου είναι για τους μουσουλμάνους το χρώμα της ζωής. Δηλαδή, ιερό. Και, τρίτον, ειδικά οι Τούρκοι της Κωνσταντινούπολης, στην όψη του Αγίου με το ξίφος πάνω στο άλογο νιώθουν πάντα έναν φόβο.
Ανήμερα της εορτής του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά γίνεται το αδιαχώρητο στη μονή. Μιλάμε για χιλιάδες πιστούς. Μιλιούνια. Άνθρωποι όλων των ηλικιών, άνδρες, γυναίκες και παιδιά ανεβαίνουν προς το μοναστήρι κρατώντας στα χέρια κουβάρια κλωστής, την οποία ξετυλίγουν μέχρι να φτάσουν στην είσοδο της εκκλησίας κάνοντας προσευχές. Είναι πολύ περίεργη εικόνα. Ένα ντοκιμαντέρ πίστης.
Έχεις, όμως, και ένα άλλο τάμα να κάνεις, έτσι δεν είναι;
Ναι. Στον Ταξιάρχη Μανταμάδου στη Μυτιλήνη. Ο Αρχάγγελος μαζί με τον Άγιο Γεώργιο Κουδουνά είναι οι προστάτες μου. Πέρασα μεγάλη περιπέτεια με την υγεία μου. Δεν πρόσεξα. Τα Χριστούγεννα μαγείρεψα σε γνωστό εστιατόριο της Θεσσαλονίκης για 600 αστυνομικούς με μεγάλη χαρά. Μετά μαγείρεψα στο Σουφλί, στο Διδυμότειχο, στην Πόλη την Πρωτοχρονιά, δεν χάλασα χατίρι.
Είχα έναν μικρό βήχα και ο βήχας έγινε πυρετός, δύσπνοια και πνευμονία. Δόξα τω Θεώ, έγινα καλά. Για δύο μήνες μετά τη νοσηλεία μου ήμουν κλεισμένη στο σπίτι. Δεν είχα δυνάμεις να πάω από την κρεβατοκάμαρα στο σαλόνι. Λαχτάρισα τους τρεις γιους μου, τους φίλους μου.
Ήμουν στο νοσοκομείο δύο εβδομάδες και, θυμάμαι, στην προσευχή μου είπα «Άγιε Γιώργη, κάνε με να σταθώ στα πόδια μου και θα έρθω στον Ακάθιστο Ύμνο της Παναγίας μας, στη Χάρη σου». Προσπάθησα να ανέβω την πρώτη φορά στη μονή, στους Α’ Χαιρετισμούς, να βγάλω την ανηφόρα, αλλά δεν μπόρεσα. Όμως στον Ακάθιστο Ύμνο, με τη δεύτερη τα κατάφερα, όπως είχα ευχηθεί. Μέγας ο Κύριός μας, πήρα ευλογία.
Η Λαμπρή πού θα σε βρει, πού θα πεις «Χριστός Ανέστη»;
Μαζί με τους ομογενείς μας στη Βιέννη. Καλεσμένη του πατέρα Ιωάννη και της συζύγου του Ζωγραφιάς, που είναι η πρόεδρος του Λυκείου Ελληνίδων στη Βιέννη. Είναι υπέροχοι άνθρωποι, πιστοί, αγαπάνε την Ελλάδα, κάνουν σπουδαίο έργο στην Ορθόδοξη Εκκλησία της Βιέννης.
Θα μαγειρέψω την Ανάσταση για αυτούς τα πασχαλινά εδέσματα της Πόλης στη μεγάλη σάλα, στο πνευματικό κέντρο, και για όλο το ποίμνιό τους. Ο πατέρας Ιωάννης, όταν αρρώστησα με πνευμονία, με έβαζε κάθε ημέρα στις προσευχές του, με διάβαζε. Του εύχομαι να διακονεί με φώτιση και τον ευχαριστώ μέσα από την καρδιά μου.