Ο Τάσος Χαλκιάς άνοιξε την καρδιά του στην κάμερα της εκπομπής «Νωρίς νωρίς» και μίλησε με ειλικρίνεια για την πορεία του στο θέατρο, τη δύναμη των ευκαιριών αλλά και τις διαφορές ανάμεσα στις γενιές των ηθοποιών.
Ο ίδιος στάθηκε ιδιαίτερα στη σημασία της σωστής στιγμής και της τόλμης να την εκμεταλλευτείς: «Όλα τα βιώματα των δασκάλων μου τα έχω ζήσει στο θέατρο. Είμαι ευγνώμων γι’ αυτό, μου δόθηκε και η ευκαιρία, την άδραξα κι εγώ όπως της έπρεπε. Γιατί δεν είναι εύκολο να έχεις ευκαιρίες μπροστά σου, κάθε τόσο. Αν σου φύγει κάποια, είναι δύσκολο να την ξαναβρείς, τουλάχιστον την ίδια. Κάτι άλλο μπορεί να βρεις».
Με λόγια γεμάτα εικόνες, περιέγραψε τη θεατρική του διαδρομή σαν μια αδιάκοπη ανάβαση: «Όλα τα βιώματα λοιπόν από τους δασκάλους μου, για μένα γίναν πραγματικότητα. Τα ένιωσα στο θέατρο, τα είδα… Και τη σκάλα αυτήν την ακολουθώ και την ανεβαίνω. Δεν με πειράζει καθόλου που δεν υπάρχει πλατύσκαλο για να ανασάνεις, αλλά είναι… περιμένει το επόμενο σκαλοπάτι να το πατήσεις. Δεν τελειώνει πουθενά… Είναι κάτι σαν τη φασολιά του Γιαννάκη».
Παράλληλα, δεν δίστασε να συγκρίνει τη δική του γενιά με τη σημερινή, τονίζοντας τις διαφορές στην εκπαίδευση και την πρόσβαση στη γνώση: «Εμείς δεν ήμασταν τόσο μορφωμένοι. Παρά μόνο κάποιοι από μας που θέλησαν, να πάνε λίγο παραπέρα τη γνώση τους ή την ύπαρξή τους μέσα στο χώρο. Μπόρεσαν ας πούμε και σπούδασαν από μόνοι τους, γιατί δόξα τω Θεώ, βιβλία υπάρχουν, βιβλιοθήκες υπάρχουν… και μπορεί κανείς αν θέλει να πλουτίσει τις γνώσεις του πάνω σ’ αυτό».