Λόγω της συνεργασίας του Ιεροκλή Μιχαηλίδη με την Ρένια Λουιζίδου και τον Κρατερό Κατσούλη, ο ηθοποιός έδωσε συνέντευξη στην εφημερίδα «Απογευματινή» και συγκεκριμένα στον δημοσιογράφο Γιώργο Βαϊλάκη. Ο ίδιος μίλησε για την καλλιτεχνική του διαδρομή,για την αποδοχή του κοινού όπως και της επικινδυνότητας της κολακείας.
Πότε νιώσατε ότι τα καταφέρατε;
Υπάρχει μια διαρκής εναλλαγή ανάμεσα στο “δεν μπορώ” και σε αυτό που λέμε “το έχω”. Και την επόμενη μέρα, πάλι, λες “όχι, δεν κάνω γι’ αυτόν τον χώρο, γιατί το έκανα αυτό, γιατί εκτέθηκα, τους κορόιδεψα όλους”.
Δεν υπάρχει μια σταθερή αίσθηση ολοκλήρωσης. Επειδή είναι πολλά τα χρόνια αποδοχής, λες ότι ίσως κάτι να έκανα. Δεν ξέρω, όμως, αν θα μπορούσα να είχα κάνει πολύ περισσότερα. Κάπως έτσι προχωράς.
Τι είναι πιο δύσκολο γενικότερα στη ζωή, αλλά και στην Τέχνη: Η επόμενη μέρα της επιτυχίας ή της αποτυχίας;
Νομίζω ότι είναι εξίσου δύσκολα. Ίσως, όμως, να είναι πιο επικίνδυνη η διαχείριση της επιτυχίας. Γιατί ένας καλλιτέχνης έχει μάθει να ζει με απορρίψεις: μπορεί να σε απορρίψει ένας συνεργάτης, ένας φίλος, το κοινό, μια παράσταση. Αντίθετα, πιο επικίνδυνη είναι η κολακεία: η κολακεία των συναδέλφων και η κολακεία των θεατών.
Οι θεατές, βέβαια, εκφράζονται αυθόρμητα όταν τους αγγίζει κάτι αλλά το θέατρο είναι βαθιά υποκειμενικό. Αυτό που για κάποιον είναι συγκινητικό ή αστείο, για κάποιον άλλο μπορεί να είναι αδιάφορο ή ακόμα και ενοχλητικό. Άρα, είναι κάτι πολύ προσωπικό.
Αυτό που μπορώ να πω συνοψίζοντας είναι… ούτε να επαναπαύεσαι στις επιτυχίες ούτε να καταρρέεις στις αποτυχίες, για να μπορείς να συνεχίζεις.