Στον κόσμο του θεάτρου, πίσω από τα φώτα και τα χειροκροτήματα κρύβονται ιστορίες που δεν ειπώθηκαν ποτέ δημόσια, μέχρι τώρα.
- Από τον Γιάννη Αρμουτίδη
Όπως αυτή του Θοδωρή Κατσικαλούδη, που έγινε ο «Λόρδος του γύρου» της Καλλιθέας, δηλώνοντας «ηθοποιός και σουβλακάρχης»!
Εξ ου και η εμφάνισή του ως… λόρδου ανάμεσα στα τραπέζια του καταστήματος στο οποίο εργάζεται, με το κοστούμι του να μοιάζει για κάποιους παράταιρο ανάμεσα στους ψήστες!
«Ναι! Δηλώνω ηθοποιός και σουβλακάρχης, που σημαίνει ότι είμαι υπεύθυνος καταστήματος στο σουβλακοπωλείο “Ο Λόρδος”, επί της οδού Ελευθερίου Βενιζέλου 56, στην Καλλιθέα. Για αυτό και ντύνομαι λόρδος. Με κοστούμι λόρδου, αλλά και ζωγραφιστό μουστάκι, παρότι θα μπορούσα να φοράω ψεύτικο. Το κάνω όμως έτσι, για να είναι πιο θεατράλε. Κι έτσι είμαι πιο χαρακτηριστική φιγούρα και ξετρελαίνονται ιδίως τα μικρά παιδιά» λέει ο ίδιος στην «Espresso», όταν πήγαμε και τον βρήκαμε στο σουβλατζίδικο!
«Εργάζομαι από το 1986 ως ηθοποιός, με τον δάσκαλο Χάρρυ Κλυνν. Έχω παίξει σε δεκάδες παραστάσεις με τον Θανάση Βέγγο, τον Στάθη Ψάλτη, τον Κώστα Βουτσά, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Βασίλη Τσιβιλίκα, τον Γιώργο Κωνσταντίνου και με τον Μάρκο Σεφερλή τελευταία!
Το να έρθω να δουλέψω ως διευθυντής σε ένα σουβλατζίδικο με αυτόν τον ρόλο με κάνει να αισθάνομαι πως δεν είμαι σε σουβλατζίδικο. Αλλά να που έρχεται ο κόσμος και βλέπει στην ουσία ένα event, και ταυτόχρονα απολαμβάνει την πολύ καλή ποιότητα σε γύρο και σουβλάκι που προσφέρουμε.
Όσο για μένα, πρόκειται για αναγκαιότητα, διότι το επάγγελμα του ηθοποιού στην Ελλάδα το έχουν ξεφτιλίσει. Είναι ένα χόμπι τελικά. Εμείς, που έχουμε περάσει τις καλές εποχές και έχουμε σπουδάσει σε δραματική σχολή, δυστυχώς αντιλαμβανόμαστε ότι έχει ξεφτιλιστεί εντελώς… Δεν υπάρχει σωματείο ηθοποιών, τα ξέρουμε όλα αυτά, και έτσι αναγκάστηκα να μεταπηδήσω και σε άλλο επάγγελμα για να έχω τα προς το ζην» μας εξομολογείται, πριν περάσουμε στο κυρίως «πιάτο» της συνέντευξής του.
Μιας συνέντευξης με πολλές αποκαλύψεις για τον χώρο της υποκριτικής!
Ντυμένος λόρδος υπηρετείς, λοιπόν, έναν ρόλο στο σουβλατζίδικο;
Ακριβώς. Μου πρότειναν να συμμετάσχω θεατρικά, αλλά και με τις γνώσεις μου, διότι για πολλά χρόνια σπούδασα Management, Διοίκηση Επιχειρήσεων, στη λειτουργία του καταστήματος.
Για πολλά χρόνια μάλιστα ήμουν διευθυντής όλων των καταστημάτων μεγάλης εταιρίας παιδικών παιχνιδιών, που μπήκε στο μάτι του κυκλώνα με το διαφημιστικό της και αυτό το Πάσχα με το περίφημο… κοκορέτσι.
Άρα συνδύασα στον «λόρδο» το θεατρικό σανίδι, που είναι το επάγγελμα και η αγάπη μου, με τη δουλειά του σουβλατζίδικου, προς όφελος του κοινού. Διότι εδώ φέρνουν οι γονείς τα παιδιά τους και φωνάζουν «ο λόρδος, ο λόρδος». Και έρχονται ειδικά για να δουν τον λόρδο και να τον απολαύσουν, μαζί με το υπέροχο φαγητό μας.
Πώς σε προσεγγίζει το κοινό στη σουβλακερί;
Τα παιδάκια τρελαίνονται! Έρχονται και μου λένε «ψηλέ, τι κάνεις εδώ;» με ξέρουν από τον Σεφερλή. Άρα, η γαστρονομική απόλαυση συνδυάζεται με ένα πολύ όμορφο θέαμα. Βρίσκομαι εδώ για εννέα ώρες και δεν καταλαβαίνω πώς περνά ο χρόνος.
Έχεις βιώσει δυσκολίες στο θεατρικό σανίδι;
Πάντα έκανα δύο και τρεις δουλειές για να μην έχω ποτέ ανάγκη το θέατρο. Το θέατρο το έκανα γιατί το αγαπούσα, γιατί ήταν η δουλειά μου, το σπούδασα. Αλλά, δυστυχώς, στην Ελλάδα δεν ενδείκνυται να σπουδάσεις θέατρο για να ζήσεις από το θέατρο…
Ο Θανάσης Βέγγος με είχε σαν παιδί του και αρκετοί της γενιάς μου ζήσαμε τις χρυσές εποχές του κινηματογράφου, όμως τέτοιοι ηθοποιοί τώρα πια δεν υπάρχουν.
Κι αν υπήρχε «#metoo» τότε, οι μισοί ηθοποιοί θα ήταν στη φυλακή. Γίνονταν χειρότερα πράγματα τότε. Αλλά δεν παύουν εκείνες οι εποχές να είναι καλύτερες.
Τι εννοείς;
Λέω ότι το μεγαλύτερο ποσοστό των πρωταγωνιστών την έπεφτε σε κοπελίτσες και σε αγοράκια… Κι όλο αυτό που γίνεται σήμερα γινόταν πιο πολύ εκείνη την εποχή. Απλά τότε δεν υπήρχε τεχνολογία για να βγει στην επιφάνεια.
Οι ηθοποιοί θεωρούσαν απαγορευτικό ή δεδομένο ότι θα συμβεί κάτι τέτοιο στο επάγγελμα;
Το θεωρούσαν δεδομένο. Παραδείγματος χάριν, ο Στάθης Ψάλτης, με τον οποίο δούλεψα μαζί και τον αγαπώ ως οντότητα. Θυμάσαι ποτέ τον Στάθη να έχει άσχημη γυναίκα; Αν δεν ήταν ο Στάθης Ψάλτης, διότι ας μην ξεχνάμε ότι ήταν ένας πολύ άσχημος άντρας, θα σταύρωνε ποτέ του γυναίκα; Ποτέ!
Ήταν βέβαια ένας καταπληκτικός άνθρωπος, αλλά αν δεν ήταν το όνομα «Στάθης Ψάλτης» δεν θα ήταν ποτέ με αυτές τις πανέμορφες γυναίκες που πέρασαν από το κρεβάτι του.
Σήμερα έχουμε το facebook και τα social media. Και μέσα από αυτά μπορούν να σε δουν και να κάνεις πράγματα. Παλιά, αν δεν πήγαινες να κοιμηθείς… Ξεχνάμε τον Κώστα Χατζηχρήστο; Είχε τις περισσότερες γυναίκες στο θέατρο. Επίσης, πιο γκομενιάρης από τον Νίκο Ρίζο δεν υπήρχε. Ξεχνάμε την περίπτωση του πρωταγωνιστή που πυροβόλησε την ερωμένη του;
Ποιους ρόλους αγαπάς περισσότερο;
Έχω παίξει κωμικούς ρόλους, έχω κάνει γκέι, γιατρούς, δικηγόρους… Οι κωμικοί ρόλοι, όμως, είναι οι πιο δύσκολοι. Και ακόμα δυσκολότερο ήταν να παίζεις δίπλα στον Βέγγο, γιατί πάντα ξεχνούσε τα λόγια του. Επίσης, εκτιμώ βαθιά τον Γιάννη Ζουγανέλη, πολυτάλαντος!
Ποια είναι τα επόμενά σου βήματα;
Παραμένω σταθερά στον «Λόρδο». Εδώ είναι η βάση μου και θέλω να δώσω περισσότερη βαρύτητα σε αυτή τη δουλειά, καθώς από εδώ πληρώνομαι. Επιπλέον, κάνω παραστάσεις με τον Σταμάτη Τζελέπη, στο «Όπου γης και πατρίς». Συνεχίζω τις δικές μου παραγωγές στο παιδικό θέατρο, ενώ κάνω και καθημερινή εκπομπή στον Viral FM 102,7, κάθε μεσημέρι στις 12, με τον τίτλο «Μπλα μπλα».
Η κουβέντα μας, όμως, πηγαίνει και στην προσωπική του ζωή, με τον ίδιο να μιλά για πρώτη φορά για το τρυφερό ειδύλλιό του με τη Δέσποινα Στυλιανοπούλου!
«Εγώ στο πρωτοξεκίνημά μου, νέος ηθοποιός τότε, ήμουν στην παράσταση “Η Καριολάιν είναι εδώ”, με την οποία πηγαίναμε περιοδεία μέχρι και 77 ημέρες σερί!
Στην περιοδεία αυτήν, η Δέσποινα Στυλιανοπούλου άρχισε στην αρχή να μου δείχνει συμπάθεια. Ως νέος ηθοποιός θεώρησα πως ήταν μια ευγενική συμπεριφορά. Στη συνέχεια, όμως, άρχισε να μου στέλνει δώρα στο δωμάτιό μου, και έτσι αναπτύχθηκε μια τρυφερή και ευγενική σχέση που διήρκεσε 70 ημέρες.
Μόλις τελείωσε η περιοδεία, τελείωσε και το υπέροχο ειδύλλιο! Αυτό το λέω για πρώτη φορά, δεν το ήξερε κανένας. Και, παρότι έμενα στο δωμάτιο με μια άλλη κοπέλα, με την οποία διατηρούσα σχέση, την κοπανούσα το βράδυ και συναντιόμουν με τη Δέσποινα.
Έτσι, λοιπόν, διατηρούσα παράλληλη σχέση με τις δύο γυναίκες, ενώ ήμουν μόλις 19 χρόνων. Η Δέσποινα ήταν ωριμότερη, μεγαλύτερη, και αυτό με γοήτευε. Όπως με γοήτευαν το ταλέντο και η παρουσία της! Ίσως για κάποιους να μην ήταν η πανέμορφη γυναίκα, αλλά σε γοήτευε το σύνολο».
Δεν σου υποσχέθηκε ποτέ, όμως, ρόλο!
Όχι, και αυτό εκτίμησα. Όπως και εκείνη εκτίμησε ότι δεν της το ζήτησα ποτέ ούτε εγώ. Άρα, και οι δύο το θέλαμε και το κάναμε.
Προτιμάς ακόμα τις μεγαλύτερες από εσένα γυναίκες;
Πάντα μου άρεσαν και οι γυναίκες που πάνω από εξήντα. Γιατί για εμένα οι γυναίκες δεν έχουν ηλικία, είναι πλάσματα γεμάτα εμπειρίες και πάθος. Γι’ αυτό είμαι γοητευμένος και μου αρέσει τρελά η Ναταλία Γερμανού, γιατί πάντα θα είναι μια σύγχρονη, πανέμορφη τριαντάρα, γεμάτη ζωή. Ποια η διαφορά της από μία που είναι τριάντα; Για μένα, καμιά!
Ο ίδιος, μιλώντας για όσα γίνονταν στο παρασκήνιο, μας εξιστορεί και όσα συνέβησαν ανάμεσα σε εκείνον και σε σπουδαίο σκηνοθέτη!
«Ήταν η εποχή του σπουδαίου σκηνοθέτη των ελληνικών ταινιών και είχα πάει σε οντισιόν την οποία είχε κάνει στο σπίτι του για μια πασίγνωστη ταινία, που αφορούσε την εγκληματικότητα της νέας γενιάς.
Θυμάμαι ότι ήμουν εκεί στις 02.30 το μεσημέρι, πίσω από ένα μεγάλο ξενοδοχείο. Μπροστά μου ήταν δύο άγνωστοι ηθοποιοί, ο ένας έγινε πρωταγωνιστής στις πιο μεγάλες ταινίες του σκηνοθέτη τη δεκαετία του 1980 και ο άλλος ήταν επίσης πολύ γνωστός.
Ήμουν, λοιπόν, ο τελευταίος στην οντισιόν. Και μου λέει: “Ψηλέ, κάτσε εδώ στο σαλόνι. Θα κάνω μια καινούργια ταινία, θα βγάλω καινούργια ταλέντα, θα γίνουν φίρμες, κι αν θέλεις…”
Στο “κι αν θέλεις…”, το χέρι του έπιασε τα γεννητικά μου όργανα! Επειδή ήταν πρωτόγνωρο για μένα, τινάχτηκα στον αέρα και δεν ήξερα τι να κάνω.
Και τότε μου είπε “φύγε από δω μέσα, δεν θα ξαναδουλέψεις ποτέ!”. Και, όντως, από τότε δεν ξαναδούλεψα ποτέ με την εταιρία που συνεργαζόταν. Είχε πέσει… μαύρο σήμα για μένα και με έδιωχναν»!