Σε μια εξομολογητική συνέντευξη, ο Κώστας Μπερικόπουλος ξετυλίγει το νήμα μιας διαδρομής 40 και πλέον ετών στο θέατρο και τον κινηματογράφο. Από τις αυθεντικές γειτονιές της Αθήνας και τη γοητεία μιας άλλης εποχής του σινεμά, μέχρι τη βαθιά συγκινητική του συνάντηση επί σκηνής με τη Χαρούλα Αλεξίου στην παράσταση «Τζένη Τζένη», ο ηθοποιός μιλά με ειλικρίνεια και συναίσθημα. Ιδιαίτερη θέση στη συζήτηση έχει η σχέση του με τη μεγάλη ερμηνεύτρια, για την οποία δεν κρύβει τη συγκίνησή του. Αναφερόμενος στη συνεργασία τους, επιλέγει λόγια γεμάτα τρυφερότητα και σεβασμό.
Για τη σκηνική του «σύζυγο» και τη συνεργασία με τη Χαρούλα Αλεξίου: «Υπέροχα! Ο πρώτος “γάμος” με τη Χαρούλα έγινε όταν ο Νίκος Καραθάνος την κάλεσε να παίξει την πριγκίπισσα στην “Οπερέτα”, στη δεύτερη χρονιά της παράστασης. Μετά μας “πάντρεψε” το “Maestro” και τώρα μοιάζει απολύτως φυσικό να είμαστε μαζί οι Κασανδρήδες.
Για εμένα η Χαρούλα ήταν πάντα ένας μύθος —τη βλέπαμε οικογενειακώς, η φωνή της υπήρχε ήδη στο πρώτο μου 45άρι. Όταν γνωριστήκαμε, αυτό το αίσθημα δεν έφυγε. Παρέμεινε ένας μύθος και εξακολουθεί να είναι. Όμως, για να μπορέσουμε να συνυπάρξουμε επί σκηνής, χρειάστηκε να αφήσω στην άκρη αυτή την εικόνα και να τη δω ως άνθρωπο, ισότιμα —όσο δύσκολο κι αν ήταν για μένα να το παραδεχτώ. Αυτή η μετάβαση μας έφερε πιο κοντά. Έσπασε ένα “γυάλινο” εμπόδιο που υπήρχε μέσα μου και έτσι δημιουργήθηκε μια ουσιαστική επικοινωνία. Τη Χαρούλα Αλεξίου την κατατάσσω στους πιο σημαντικούς ανθρώπους που έχω συναντήσει στη ζωή μου» λέει Μπερικόπουλος.
Ο Κώστας Μπερικόπουλος για την πορεία του και τις συνεργασίες που τον σημάδεψαν: Έπειτα από 41 χρόνια στο θέατρο, ο ηθοποιός αποφεύγει να κάνει εύκολες διακρίσεις. Ωστόσο, θυμάται στιγμές-σταθμούς που τον διαμόρφωσαν.
«Αμέσως μετά τη σχολή, είχα την τύχη να βρεθώ δίπλα σε σημαντικούς ανθρώπους. Δεν είναι εύκολο να ξεχωρίσω κάποιον συγκεκριμένα. Προτιμώ να μιλήσω για στιγμές που ένιωσα ότι με εξέλιξαν. Δεν κρατάω αρνητικές εμπειρίες —με ελάχιστες εξαιρέσεις, τις οποίες έχω αφήσει πίσω μου και δεν επιθυμώ να ανασύρω. Οι περισσότερες συνεργασίες μου λειτούργησαν δημιουργικά και με βοήθησαν να προχωρήσω.
Ένας σημαντικός σταθμός ήταν όταν, νέος ακόμη, άφησα το ΚΘΒΕ και κατέβηκα στην Αθήνα για το θέατρο “Εμπρός”, στην πρώτη παραγωγή του Τάσου Μπαντή, τον “Ζωσμένο”, δίπλα στον Δημήτρη Καταλειφό και τη Ράνια Οικονομίδου. Εκεί ένιωσα ότι έγινε μια εσωτερική μετατόπιση, ότι προχώρησα ένα βήμα μπροστά. Εξίσου καθοριστικά ήταν και τα χρόνια συνεργασίας μου με την Ξένια Καλογεροπούλου, υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση του Θωμά Μοσχόπουλου —ένα πραγματικό σχολείο για εμένα».
Πηγή: Real