To κους κους και οι ψίθυροι στα καλλιτεχνικά στέκια της Θεσσαλονίκης πάει… σύννεφο για τον επικεφαλής πολιτιστικού οργανισμού (που, παρά τις υψηλές προσδοκίες, δεν έχει παρουσιάσει το τελευταίο διάστημα παραγωγές με ουσιαστικό καλλιτεχνικό αποτύπωμα) και την ισχυρή κυρία του Δ.Σ., που του έχει ιδιαίτερη «αδυναμία».
Και είναι τόσο μεγάλη η «συμπάθεια», ώστε, όπως λένε και οι κακές γλώσσες πέριξ του Λευκού Πύργου και της πλατείας Αριστοτέλους, αυτή είναι η αίτια της προώθησής του στα καλλιτεχνικά δρώμενα της πόλης! Μάλιστα, οι ίδιες κακές γλώσσες διαδίδουν πως εκείνος μπορεί να είναι καλός στα γλυκόλογα και τα… σορόπια, όμως δεν είναι το ίδιο καλός και στα του καλλιτεχνικού έργου, μια και στην ουσία αυτό που τον ενδιαφέρει δεν είναι το εικαστικό στίγμα που θα αφήσει, αλλά το πώς θα διαχειριστεί τις δημόσιες σχέσεις με στόχο την κάλυψη προσωπικών συμφερόντων!
Μεταξύ πούρου και μαλτ ουίσκι, οι θαμώνες καλλιτεχνικών σποτ της πόλης λένε χαμηλόφωνα στις συζητήσεις τους πως τόσο η αρχική του τοποθέτηση όσο και η πολυετής παραμονή του δεν βασίστηκαν αποκλειστικά σε αξιοκρατικά κριτήρια, αλλά και στις ισχυρές διαπροσωπικές σχέσεις. Πίσω από τα φλας, οι περισσότεροι από όσους τον αντικρίζουν στάζουν… δηλητήριο, με τους πιο ψαγμένους να λένε πως με τα καμώματά του η λειτουργία ενός πολιτιστικού οργανισμού μοιάζει να απομακρύνεται από τον βασικό της ρόλο: την παραγωγή έργου με καλλιτεχνική αξία και απήχηση στο κοινό. Και όταν μιλάμε για έναν φορέα που χρηματοδοτείται από τους Ελληνες φορολογουμένους, το ζήτημα δεν μπορεί να περιορίζεται αποκλειστικά σε εσωτερικές ισορροπίες και προσωπικά κίνητρα…
Εδώ ακριβώς ανακύπτει το ουσιαστικό ζήτημα: όταν το αποτέλεσμα δεν ανταποκρίνεται στις δυνατότητες και όταν οι αποφάσεις προκαλούν περισσότερα σχόλια από τα ίδια τα έργα, τότε η συζήτηση παύει να είναι προσωπική – γίνεται θεσμική.
Και, κυρίως, γίνεται θέμα ευθύνης. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, αυτό που μετρά δεν είναι η θέση, αλλά το αποτύπωμα.