Μια από τις πιο προσωπικές και ουσιαστικές συνεντεύξεις έδωσε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης το πρωί της Πέμπτης 14 Μαΐου στην εκπομπή «Super Κατερίνα», μιλώντας ανοιχτά για τους ρόλους που σημάδεψαν τη μακρόχρονη πορεία του στην υποκριτική αλλά και για τον τρόπο που επηρέασαν τη ζωή και την ψυχή του.
Ο αγαπημένος ηθοποιός στάθηκε αρχικά στον εμβληματικό «Ηλία» από τη σειρά «Μην αρχίζεις τη μουρμούρα», έναν χαρακτήρα που συνδέθηκε όσο λίγοι με το τηλεοπτικό κοινό. «Ο Ηλίας είναι έντεκα χρόνια ζωής. Έντεκα χρόνια “Μουρμούρα”, έντεκα χρόνια Ηλίας και μετά εξελίχθηκε σε κυρ-Ηλία. Χαίρομαι τόσο πολύ γιατί βγαίνω στον δρόμο και ακόμα με προσφωνούν “κυρ-Ηλία!”. Το χαίρομαι γιατί αυτό δείχνει οικειότητα, δείχνει ότι με έχουν αγαπήσει, όπως τους αγαπάω κι εγώ», ανέφερε χαρακτηριστικά.
Ωστόσο, ο ρόλος που φαίνεται πως τον καθόρισε βαθύτερα ήταν εκείνος του Γουίλι Λόμαν στο έργο «Ο Θάνατος του Εμποράκου». Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε με έντονη συγκίνηση για την επίδραση που είχε πάνω του ο συγκεκριμένος ήρωας, εξηγώντας πως τον ανάγκασε να δει αλλιώς ακόμα και την ίδια του τη ζωή.
«Αυτός ο ρόλος με ωρίμασε, με μεγάλωσε αρκετά χρόνια και μου έμαθε να βλέπω με άλλο τρόπο τη ζωή μου την ίδια. Όταν έχεις να αντιμετωπίσεις έναν συγκλονιστικό συγγραφέα όπως είναι ο Μίλλερ ή όπως είναι ο Άλμπι στη “Βιρτζίνια” που παίζουμε, θα παίζαμε και θα ξαναπαίξουμε του χρόνου, οι μεγάλοι συγγραφείς πάντα φροντίζουν ένα κομμάτι της ψυχής σου να το εκπαιδεύσουν, για να αντέξεις περισσότερο στη ζωή. Και για να μην γεράσεις», είπε ο ηθοποιός.
Μάλιστα, αποκάλυψε πως ο ήρωας του Άρθουρ Μίλλερ τον επηρέασε τόσο βαθιά, που αισθάνθηκε σαν να «μεγάλωσε» μέσα από εκείνον. «Ο Γουίλι Λόμαν με μεγάλωσε δεκαπέντε χρόνια γιατί εμείς έχουμε την πολυτέλεια να ζούμε δανεικές ζωές μέσω των ρόλων που παίζουμε. Θέλω να πω δηλαδή με απλά λόγια, για να καταλαβαίνουν και οι τηλεθεατές τι λέμε, έχω την πολυτέλεια επειδή δεν είμαι δολοφόνος να παίξω έναν δολοφόνο. Έχω την πολυτέλεια να παίξω έναν μεγαλύτερο σε ηλικία από μένα, που είναι ο Γουίλι Λόμαν. Έναν ταλαιπωρημένο άνθρωπο, χτυπημένο από ένα συγκεκριμένο σύστημα που όταν δεν σε χρειάζεται σε φτύνει και σε πετάει».
Ο ίδιος συνέχισε περιγράφοντας τη δραματική κατάρρευση του ήρωα επί σκηνής και το πώς αυτή η εμπειρία λειτουργεί τελικά και για τον ίδιο σαν μάθημα ζωής. «Αποδομεί πλήρως την ψυχή του για τη δόξα, τα μεγάλα όνειρα, τα σπουδαία. Και όταν καταλήγει με την εμφάνισή του στη σκηνή να μιλάει με κάποιον που δεν υπάρχει, που είναι ο πεθαμένος αδερφός του, καταλαβαίνεις ότι αυτός ο άνθρωπος πηγαίνει σταθερά προς τον θάνατο. Αυτό αυτομάτως σε ωριμάζει. Και βλέπεις διαφορετικά τη ζωή σου», κατέληξε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.