Η χορεύτρια-ηθοποιός Νικόλ Κοκκίνου θυμάται τις σεξουαλικές παρενοχλήσεις στη «χρυσή εποχή» της Φίνος Φιλμ
- Από τον Νίκο Νικόλιζα
Ήταν η κολλητή του Γιάννη Δαλιανίδη και του Χρόνη Εξαρχάκου, αλλά και η απαραίτητη της Φίνος Φιλμ. Η χορεύτρια και ηθοποιός που έπαιξε σε πληθώρα εμπορικών ελληνικών ταινιών, αργότερα μεταπήδησε στην ελληνική τηλεόραση και έκανε μια ακόμα πιο δυνατή καριέρα.
Κι όμως, λίγοι γνωρίζουν το όνομά της, αν και η φυσιογνωμία της είναι πασίγνωστη. Ο λόγος για τη Νικόλ Κοκκίνου, μια υπέροχη ηθοποιό που ξεκίνησε τη συνεργασία της με τη Φίνος Φιλμ το 1969 ως χορεύτρια στις ταινίες «Η Παριζιάνα» και «Το Ανθρωπάκι», και έκτοτε συνεργάστηκε σχεδόν αποκλειστικά με τον Φίνο κάτω από τις σκηνοθετικές οδηγίες του Γιάννη Δαλιανίδη.
Το 1971 έπαιξε στις ταινίες «Μαριχουάνα στοπ», «Κατάχρησις εξουσίας» και «Ο Κατεργάρης», αλλά και ως χορεύτρια στις ταινίες «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι», «Το κοροϊδάκι της πριγκιπέσσας», «Ο μάγκας με το τρίκυκλο» και «Είκοσι γυναίκες κι εγώ».
Τη δεκαετία του ’70, η Νικόλ Κοκκίνου επέστρεψε στο θέατρο μέχρι και το 2007, ενώ υπήρξε ενεργή στην τηλεόραση, με πολλές συμμετοχές σε δημοφιλή σίριαλ, όπως «Μια απίθανη γιαγιά» (1991), «Το Ρετιρέ» (1990), «Το Σόι σου» (2014) και πολλές άλλες.
Σήμερα, έχοντας φτάσει αισίως στα 83 χρόνια της, τη βρήκαμε ακμαιότατη, γεμάτη ενέργεια, στο Μεταξουργείο, εκεί ανέκαθεν έμενε. Σε ένα παραδοσιακό καφενείο, μας εξιστόρησε τη ζωή της μπροστά και πίσω από τις κάμερες!
Βλέπετε τις ταινίες στις οποίες έχετε παίξει;
Δεν θέλω να τις βλέπω, γιατί αρχίζω να αναρωτιέμαι αν είμαι τελικά η μόνη που ζει μέσα από όλους αυτούς τους συναδέλφους. Με πιάνει απελπισία και στεναχωριέμαι, γιατί ήταν φιλαράκια μου όλοι αυτοί. Μετά τα γυρίσματα ή το θέατρο πηγαίναμε για φαγητό και καθόμασταν μέχρι το πρωί. Και ξαφνικά, είμαι η μόνη ζωντανή και με πιάνει κατάθλιψη… Έχω καταντήσει να μη θέλω να τις βλέπω, για να μη με πιάνουν τα κλάματα.
Είστε 83 ετών, αλλά φαίνεστε 60! Είστε ευχαριστημένη από τη ζωή σας;
Έχω το γνώθι σαυτόν. Εκείνα τα χρόνια ήταν και δύσκολα και εύκολα. Είχαμε τις εποχές που η ανεργία μάς είχε χτυπήσει αλύπητα και αγωνιούσαμε αν θα βρούμε δουλειά, αλλά και εποχές όπου δεν είχαμε ώρες να κοιμηθούμε λόγω του μεγάλου φόρτου εργασίας. Εγώ δεν ήμουν από τις μεγάλες πρωταγωνίστριες για να παίρνω τα μεγάλα ποσά και να ζω χωρίς να αγχώνομαι. Έπαιρνα ένα ποσό για να ζω με αξιοπρέπεια και να ζω και τα παιδιά μου. Είχα χωρίσει τότε από τον σύζυγό μου και τα μεγάλωσα εγώ με πολλές στερήσεις.
Έχετε δύο γιους καλλιτέχνες.
Δύο υπέροχους γιους: τον Λαέρτη και τον Ερμή!
Τους παροτρύνατε εσείς να ακολουθήσουν την υποκριτική και τον χορό;
Πώς να τους παροτρύνω; Τον Λαέρτη μου τον «βούτηξε» ο Δαλιανίδης για να παίξει στα «Λιονταράκια του κυρ Ηλία» και μετά του «κόλλησε» το μικρόβιο της υποκριτικής. Μετά, ο άλλος μου γιος, ο Ερμής, για να μη γυρίζει στους δρόμους, τον έπαιρνα στις σχολές χορού όπου δίδασκα και έτσι ξεκίνησε να χορεύει και να παίρνει βραβεία. Στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 2004 ήταν από εκείνους που ανέβηκαν στο πιο ψηλό σημείο του Καλατράβα!
Τους έχετε ενημερώσει πόσο δύσκολο και «επικίνδυνο» είναι το επάγγελμά σας;
Από την πρώτη στιγμή. Υπήρχαν περίοδοι όπου δεν είχα εργασία και ήμουν πολύ στεναχωρημένη. Τα παιδιά μου έρχονταν, με αγκάλιαζαν και μου έλεγαν: «Μην ανησυχείς, μαμά, θα ξαναβρείς». Και έτσι έμαθαν πόσο εφήμερο είναι αυτό το επάγγελμα.
Παίξατε σε όλες τις ταινίες του Δαλιανίδη και γίνατε κολλητή φίλη του.
Με επέλεξε γιατί ήμουν χορεύτρια. Και ο Γιάννης προτιμούσε τους χορευτές που ήταν και ηθοποιοί. Και αν δεν δούλεψα σε μερικές από τις πρώτες του ταινίες, ήταν επειδή έλειπα στην Αμερική. Μόλις γύρισα, αμέσως με έβαλε στη Φίνος Φιλμ.
Χορό μάθατε, όμως, από τον Γιάννη Φλερύ.
Ο μεγάλος δάσκαλος! Ό,τι έμαθα στην Αμερική δεν ήταν τίποτα μπροστά σε αυτά που έμαθα με τον Φλερύ. Για μένα ήταν ο κορυφαίος στην Ελλάδα!
Μιλήστε μου για τα γυρίσματα των ταινιών. Πού γυρίζατε σκηνές;
Η Φίνος Φιλμ τις γύριζε σχεδόν όλες στα στούντιο, κυρίως στα Σπάτα. Ο Δαλιανίδης για τις ταινίες του έφτιαχνε ολόκληρες γειτονιές, που νόμιζες ότι ήταν πραγματικές. Και ήταν όλα από ξύλο! Έτσι, τα γυρίσματα ήταν πιο εύκολα από το να τα κάνεις εξωτερικά, όπως γίνεται σήμερα! Βλέπω σήμερα τον γιο μου, τον Λαέρτη, που παίζει σε διάφορες σειρές και τρέχει στο Κορωπί για τις εξωτερικές σκηνές – απορώ πώς τα καταφέρνει!
Πόσο δύσκολος ήταν ο Δαλιανίδης ως σκηνοθέτης;
Ο Γιάννης ήταν σκληρός, αλλά και γλυκός μαζί. Μας φώναζε και μετά ερχόταν και μας αγκάλιαζε. Θυμάμαι, όταν μας έβλεπε με εκείνο το βλέμμα του, παγώναμε. Μετά τα γυρίσματα πηγαίναμε και τρώγαμε έξω. Ο Γιάννης είχε το δικό του καστ. Δεν έβαζε εύκολα στα δικά του γυρίσματα ηθοποιούς και συνεργάτες που δεν γνώριζε. Ήταν απαιτητικός και έντιμος. Αν του έκανες σωστά τη δουλειά, ήταν καλός μαζί σου. Αν δεν του την έκανες, ακόμα και να ήσουν φίλος του, δεν θα σε έπαιρνε στη δουλειά.
Με την Αλίκη παίξατε;
Έπαιξα στην ταινία «Ένα αστείο κορίτσι». Χόρευα σε αυτή την ταινία και ήταν και ο Φλερύ μαζί. Περιμέναμε ώρες ολόκληρες μέχρι να έρθει η Αλίκη να βαφτεί, κάναμε ένα πλάνο και φεύγαμε. Θυμάμαι ότι ερχόταν πολύ αργά στο γύρισμα, βαφόταν με τις ώρες και εμείς καθόμασταν και κοιτάζαμε. Παίζαμε χαρτιά μέχρι να τελειώσει η Αλίκη μακιγιάζ και μαλλιά. Ήταν τα πιο εύκολα χρήματα που πήρα σε ταινία! Δεν είχαμε πολλά πολλά μαζί της. Ήταν σταρ και δεν θέλαμε όλες εμείς οι νέες κοπέλες να έχουμε νταραβέρια. Είπαμε «άσ’ το!».
Με τη Ζωή Λάσκαρη;
Η Ζωίτσα και η Μαρθούλα ήταν η χαρά της ζωής. Ήθελες να δουλεύεις μαζί τους και να κάνεις παρέα. Δεν είχαν κανένα ψεγάδι. Το ίδιο και η Ρένα και η Ζωζώ. Και τώρα πικραίνομαι με τη Ζωζώ, που βιώνει τόσο δύσκολες καταστάσεις. Είναι ψυχούλα! Με τη Ζωζώ κάναμε μαζί τους «Μικρομεσαίους». Μου έλεγε ο Δαλιανίδης: «Όταν έρχεται η σειρά της Ζωζώς, να τη σπρώχνεις να μιλήσει, γιατί ξεχνιέται!»
Παίξατε και στη θρυλική ταινία «Μια Ελληνίδα στο χαρέμι».
Σε αυτή την ταινία πρώτη και τελευταία φορά χόρεψα ανατολίτικο χορό, στο τέλος της, με τον Χρόνη Εξαρχάκο!
Παίξατε και στην «Κατάχρηση εξουσίας», με τον Νίκο Κούρκουλο…
Σε αυτή την ταινία επενέβη η λογοκρισία και μου έκοψε τη σκηνή. Επειδή πετούσα τα ρούχα μου και φαινόταν η πλάτη μου, η λογοκρισία απαίτησε να αφαιρεθεί η σκηνή. Σκηνοθέτης ήταν ο Φώσκολος. Και μου λέει τότε: «Νικόλ, δεν σε πειράζει που θα δει τα βυζάκια σου ο Κούρκουλος;» Και λέει ο Κούρκουλος: «Μην ανησυχείς καθόλου, θα κλείσω τα μάτια μου, Νικόλ». Ο Φώσκολος ήταν καλός, αλλά δεν ήταν σαν τον Δαλιανίδη, με τον οποίο κάναμε πλάκα και μας έλεγε με το τέλος των γυρισμάτων «πάμε να φάμε». Ήταν πιο απόμακρος.
Ήσασταν και η καλύτερη φίλη του Χρόνη Εξαρχάκου…
Ο Χρονάκος μου ο λατρεμένος! Ο Χρόνης με έχει κάνει να πέσω από την καρέκλα και να κατουρηθώ πάνω μου από τα γέλια. Μιλάμε για ΤΟΝ άνθρωπο! Πηγαίναμε κάθε βράδυ σε ταβερνάκια και τρώγαμε. Ο Χρόνης ήταν ό,τι βλέπατε στις ταινίες. Λάτρευε να γελάει και λάτρευε και τη μητέρα του, η οποία τον καταπίεζε όμως πολύ. Ήθελε να ξέρει τα πάντα για όποιον έμπαινε στο σπίτι τους, και αυτό δεν το άντεξε ο Χρόνης – έπαθε καρκίνο στα οστά.
Η κυρία Άννα ήταν μέσα στη ζωή του και ήθελε να ξέρει τα πάντα για τον γιο της. Βέβαια, στην κηδεία του Χρόνη η μάνα του σχεδόν τα είχε χάσει. Δεν πίστευε ότι είχε πεθάνει. Ήταν πάνω από το φέρετρο και του έλεγε: «Χρόνη, άσε τις πλάκες και σήκω πάνω. Ο κόσμος ήρθε να σε δει». Πέθανε και εκείνος φτωχός, γιατί πάλευε με την αρρώστια του. Όμως, ο Δαλιανίδης ήταν εκείνος που του στάθηκε οικονομικά μέχρι το τέλος – δεν τον άφησε καθόλου. Για αυτό και δεν μπορώ να δω καμιά ταινία με τον Χρόνη, γιατί μου έρχονται όλα αυτά στη μνήμη.
Η Ρένα Βλαχοπούλου;
Τρελή Κερκυραία! Έξω καρδιά! Κάναμε τη «Λυσιστράτη» με τον Δαλιανίδη σκηνοθέτη στο θέατρο Ρεξ, και η Ρένα στις πρόβες πιο πολύ ασχολούνταν με τη γάτα παρά με τον Δαλιανίδη και την παράσταση. Μιλούσε με τις ώρες με τη γάτα, και η γάτα τής νιαούριζε. Τελειώναμε το πρωί τις πρόβες με τη γάτα. Ήταν καλός άνθρωπος και στάθηκε πάρα πολύ στη σύζυγο του Μάνου Κατράκη, τη Λίντα Άλμα, η οποία στα τελευταία της ήταν πάμπτωχη. Η Ρένα δεν την άφησε, μέχρι που έφυγε από τη ζωή.
Την εποχή εκείνη υπήρχαν σεξουαλικές παρενοχλήσεις από μεγάλους πρωταγωνιστές;
Άσ’ το καλύτερα… Αν υπήρχε εκείνη την εποχή το «#metoo», θα έπρεπε να είμαστε συνέχεια στα δικαστήρια! Ο δικός μου πισινός το τι αποτυπώματα έχει πάνω του δεν μπορείς να φανταστείς! Δεν έδινα σημασία, όμως. Γύριζα το βλέμμα μου, αγριοκοίταζα και εκεί τελείωνε το πράγμα. Γιατί εμάς, ως χορεύτριες, μας επέβαλλε ο χορογράφος. Και έλεγε ο ένας στον άλλον: «Μην την πειράξεις αυτήν, δεν μπορούμε να τη διώξουμε αν δεν μας κάτσει». Και έτσι γλίτωσα. Υπήρχαν πολύ καταπιεστικές καταστάσεις.