Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

SHOWBIZ

Βούλα Πατουλίδου: «Αυτό που θα άλλαζα είναι να είχα κάνει ακόμα ένα παιδάκι»

01/06/2026 - 23:47 | | 2 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Η Βούλα Πατουλίδου μίλησε στην εκπομπή «Super Κατερίνα» και στη Δάφνη Μπόκοτα για την πορεία της στον αθλητισμό, τις δυσκολίες που συνάντησε, αλλά και για την απώλεια του συζύγου της, η οποία παραμένει μια βαθιά πληγή για την ίδια.

Αναφερόμενη στη διαδρομή της και στη δύναμη που χρειάζεται για να συνεχίζει κανείς παρά τις αμφιβολίες των άλλων, είπε:

«Άνοιξα, ή έπεσε λίγο φως σε αυτούς τους Έλληνες που δεν πτοούνται και που πιστεύουν σε μία πολύ συγκεκριμένη λέξη, στο “μπορώ”. Ναι, μπορώ να τα καταφέρω. Δεν είναι μόνο θέμα του πείσματος. Είναι του να πειθαρχείς σε αυτό που φωνάζει η ψυχή σου. Και να μένεις εκεί, και να μην ακούς αυτό που γύρω σου βρυχάται και λέει: “Ποια μωρέ… τώρα; Πού πας μωρέ”. Αυτό το τελείως απαξιωτικό. Που σε τρελαίνει. Δηλαδή, τι κακό είναι να πεις ένα “μπράβο, άντε, κατάφερες κάτι λίγο, μήπως και λίγο παραπάνω;”. Πόσο δύσκολο είναι να το πεις;

Και νομίζω ότι είναι διαχρονικό. Ότι στα 21 σου χρόνια δεν ξεκινάει ποτέ κανείς, πουθενά στον κόσμο, πρωταθλητισμό. Για να δεις ότι το εγχείρημα δεν είναι «πέφτει η άλλη, κερδίζει αυτή». Στα 23 κάνεις εμπόδια. Εμπόδια; Και γυναίκα; «Γιατί; Μπορείς;» Και στα 27 είσαι Ολυμπιονίκης και μετά κλείνουν τα στόματα», είπε αρχικά η Βούλα Πατουλίδου.

Στη συνέχεια, η Ολυμπιονίκης μίλησε με συγκίνηση για τον σύζυγό της και για το πόσο καθοριστική ήταν η παρουσία του στη ζωή της.

«Προσπαθώ να μαλακώσω λίγο την πληγή του ακρωτηριασμού. Έφυγε ο άνθρωπός μου. Τίποτα δε θα ήμουν, αν δεν ήταν αυτός στο πλάι μου. Υπάρχει και αυτή η δυνατότητα, ίσως να αντέξω, να τελειώσω ένα βιβλίο για την ιστορία ενός παιδιού από το Αφγανιστάν που σπάει κόκαλα, το είχα γνωρίσει μέσα στον Ερυθρό Σταυρό. Ίσως τώρα που έχω μια αδράνεια… όχι, να το ολοκληρώσω. Θα δούμε».

Κλείνοντας, η Βούλα Πατουλίδου αναφέρθηκε στη σχέση της με την πίστη, αλλά και σε κάτι που θα ήθελε να είχε αλλάξει στη ζωή της.

«Μαλώνω με τον Θεούλη καμιά φορά, γιατί νομίζω ότι δε με ακούει, αλλά ακούει. Και τουλάχιστον… Η υπομονή είναι ένα προσόν για το οποίο δε φημίζομαι. Αλλά έρχονται ορισμένα πράγματα και με τον καιρό διορθώνονται και απλώνονται. Αλλά, αν κάτι θα ήθελα να αλλάξω, είναι να είχα κάνει ακόμα ένα παιδάκι», είπε καταλήγοντας.