Κώστας Βενετσάνος: «Κολλάω ένσημα από τα 12, αλλά με έχουν στην απ’ έξω»

«Με όνομα βαρύ σαν ιστορία» θα μπορούσε να ήταν ο τίτλος της αυτοβιογραφίας του Κώστα Βενετσάνου, ο οποίος σε λίγες ημέρες, στην ηλικία των 87 ετών, θα ανέβει ακόμη μια φορά στη σκηνή του Ηρωδείου, ερμηνεύοντας έναν σημαντικό ρόλο στη «Λυσιστράτη» του Σταμάτη Κραουνάκη.

Από τον Νίκο Νικόλιζα

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Μαρίνα Γιώτη: «Νόμιζα ότι ήμουν η χειρότερη μάνα»

Η Μαρίνα Γιώτη μίλησε στην εκπομπή «Μαμα-δες» για τη σχέση με την κόρη της και τις δυσκολίες που έφερε η εφηβεία. Η συγγραφέας παραδέχτηκε…

Πόσους τίτλους και πόσες ζωές θα μπορούσε να μετρήσει κανείς σε αυτόν τον μοναδικό άνθρωπο του θεάματος, ο οποίος για έξι και πλέον δεκαετίες βρίσκεται μπροστά από τα φώτα της δημοσιότητας, άλλοτε ως παρουσιαστής στην ασπρόμαυρη ΥΕΝΕΔ, άλλοτε ως τραγουδιστής ερμηνεύοντας τη διαχρονική επιτυχία «Στέλλα», άλλοτε ως ηθοποιός, κονφερανσιέ, αλλά και ως παρουσιαστής προγράμματος ακόμη και σε τσίρκο ή καρναβάλι.

Έκανε τα πάντα για να πετύχει. Και τα κατάφερε!

Παιδί πληγωμένων και χωρισμένων γονιών, ο πατέρας του οποίου εγκατέλειψε την οικογένεια όταν ήταν μόλις λίγων μηνών, ο Κώστας Βενετσάνος θα μπορούσε να γραφτεί ακόμη και στο βιβλίο Γκίνες για τα κατορθώματά του.

Λίγο προτού η σκηνή του Ηρωδείου υποδεχτεί τον πολυπληθή θίασο της «Λυσιστράτης», ο Κώστας Βενετσάνος μάς άνοιξε την καρδιά του και μας μίλησε για όλα όσα δεν ξέραμε για εκείνον, για τον καλλιτέχνη-πασπαρτού.

Αρχικά, πώς προέκυψε η συνεργασία με τον Σταμάτη Κραουνάκη;

Νομίζω ότι είναι καρμικό, μέχρι και μεταφυσικό όλο αυτό. Γιατί εγώ δεν φανταζόμουν ποτέ ότι θα συνεργαζόμουν με τον Κραουνάκη, καθώς είμαστε σε δύο διαφορετικές σχολές.

Ο Σταμάτης έχει τους δικούς του ανθρώπους και τον δικό του θίασο και, όπως αντιλαμβάνεσαι, μια τέτοια συνεργασία είναι για εμένα, «θέλοντος του Θεού».

Από σύμπτωση, τα τελευταία χρόνια είχαμε μια επαφή μέσα από τα social media, αλλά και τις συναυλίες του, τις οποίες παρακολουθούσα.

Πριν από έξι μήνες -μέσα από τα social του- του ζήτησα να μου γράψει ένα τραγούδι, έτσι ώστε μετά τη θρυλική «Στέλλα», που είχα πει στην αρχή της καριέρας μου, να κλείσω με κάποιο δικό του.

Και εκείνος μού απάντησε αμέσως: «Έχω για σένα κάτι καλύτερο». Και έπειτα από 10 ημέρες μού τηλεφωνεί και μου λέει για τη συμμετοχή μου στη «Λυσιστράτη»!

Αλήθεια, οι αντοχές σου σε αυτήν την ηλικία, με τόσο κοπιαστικές πρόβες, πώς είναι;

Μια χαρά, θα σου έλεγα. Η ψυχή και η καρδιά, αν είναι νέες, τότε σου δίνουν δύναμη για να κάνεις πράγματα που έκανες στα 30 σου χρόνια.

Ο Σταμάτης είναι μια τόσο εκρηκτική προσωπικότητα, που μοιάζει με ηφαίστειο που θα εκραγεί, και νομίζεις πως το έργο δεν θα ανέβει ποτέ.

Όμως, έπειτα από μερικά λεπτά με το χιούμορ του φέρνει τα πάνω κάτω. Έχει ένα μοναδικό χιούμορ, που μόνο ένας Κραουνάκης θα μπορούσε να έχει!

Είδα κάποιες δηλώσεις σου και αισθάνθηκα ότι έχεις πικρία μέσα σου…

Μεγάλη πικρία, η οποία ξεκινά από το 1981, όταν έκανα επί χρόνια τηλεόραση και για πολιτικούς λόγους σταμάτησαν την εκπομπή.

Σκέψου ότι το ΠΑΣΟΚ μού έκοψε τότε την εκπομπή από την κρατική τηλεόραση και το Κανάλι 29, που ήταν σκληρά προσκείμενο στο ΠΑΣΟΚ, είχε πάρει την τηλεοπτική μου εκπομπή και τη μετέδιδε εκεί.

Σκέψου ότι εγώ ξεκίνησα το 1968 στην ΥΕΝΕΔ την πρώτη μουσική εκπομπή της ελληνικής τηλεόρασης και πέρασαν από εκεί όλα τα μεγάλα ονόματα της εποχής: Νταλάρας, Μαρινέλλα, Πάριος, Αλεξίου, Μητσιάς, Καλατζής, Μπιθικώτσης.

Μάλιστα, έχω κι ένα αυτόγραφο της Μαρινέλλας, που επί μία εβδομάδα κάναμε γυρίσματα για να προβάλουμε τα τραγούδια της.

Όταν τελείωσε η εκπομπή της, της ζήτησα να μου γράψει κάτι. Και έγραψε πάνω στη φωτογραφία της: «Για την ταλαιπωρία που μου χάρισες, μπουμπούνα. Με πολλή αγάπη, Μαρινέλλα».

Τελευταία, προτού πεθάνει, την είχα δει στο Ζάππειο με μια φίλη της να πίνουν το καφεδάκι τους. Αγκαλιαστήκαμε, θυμηθήκαμε τα παλιά. Ήταν πολύ καταβεβλημένη και είχα διαισθανθεί ότι κάτι θα συμβεί με τη Μαρινέλλα.

Από ποιους έχεις τελικά πικρία;

Από το σύστημα. Σκέψου ότι μια εκπομπή 20 ετών, όπως ήταν του Σπύρου Παπαδόπουλου, που είχε καλέσει και την «κουτσή Μαρία», δεν φιλοτιμήθηκε να με καλέσει ούτε μία φορά.

Μια φορά, που βρεθήκαμε με τον Παπαδόπουλο, μου είπε: «Δεν ξέρω σε ποια εκπομπή να σας τοποθετήσουμε, γιατί πιάνετε όλη τη γκάμα». Μου έλεγαν, δηλαδή, διάφορες δικαιολογίες για να καλυφθούν.

Και μιλάμε για την κρατική τηλεόραση, που πληρώνουμε όλοι μας!

Ας πούμε, ο Ανδρέας Μικρούτσικος με κάλεσε τόσες φορές όταν είχε εκπομπή, το ίδιο και η Ρούλα Κορομηλά.

Αντιθέτως, ο Γρηγόρης Αρναούτογλου, που βρεθήκαμε τρεις φορές στο Δελφινάριο, λέει συνεχώς ότι θα με καλέσει και ακόμη περιμένω την πρόσκληση (σ.σ.: γέλια).

Θέλω να σου πω ότι εμείς οι παλιοί την πληρώσαμε την τηλεόραση με αίμα και χρήμα, γιατί είχαμε «ψώνιο» με τη δουλειά. Και στην πλάτη μας έμαθαν όλοι αυτοί οι νεότεροι.

Την παλιά γενιά, δυστυχώς, μας έχουν στην απέξω. Μας θεωρούν βάρος. Δεν μπορώ, ωστόσο, να πω κουβέντα για τη Ναταλία Γερμανού, η οποία μας τιμά εδώ και χρόνια.

Πόσο άσχημο είναι να νιώθεις ηλικιακό αποκλεισμό;

Πολύ άσχημο. Στο εξωτερικό τις παλιές αξίες τις έχουν πρότυπα!

Στην αρχή της καριέρας σου, πάντως, έκανες τα πάντα για να καθιερωθείς…

Μέσα σε μία δεκαετία είχα καθιερωθεί. Συνεργάστηκα με τη Βέμπο, συνεργάστηκα με τον μεγάλο Γιώργο Οικονομίδη και μετά άνοιξα τα φτερά μου και πέταξα.

Με αγκάλιασαν όλοι οι παλιοί: η Άννα Καλουτά, η Ζωζώ, η Σπεράντζα, η Στυλιανοπούλου. Όλοι ήθελαν να συνεργαστούμε!

Και όπου πήγαινα, έλεγα «είμαι ηθοποιός, είμαι τραγουδιστής».

Ακόμη και στον μεγάλο Χρήστο Χαιρόπουλο, όταν πήγα στο κέντρο που δούλευε, του είπα: «Είμαι τραγουδιστής, ξέρω όλα τα τραγούδια σας». Και αμέσως με πήρε!

Με την Αλίκη Βουγιουκλάκη τι σχέσεις είχατε;

Φιλικότατες. Τότε κάναμε παρέα η Αλίκη, η Μουμού Ηλιοπούλου, η Σεγδίτσα, η Λάσκαρη, η Βαλσάμη και εγώ.

Τότε, μάλιστα, είχα καλέσει την Αλίκη σε μια χριστουγεννιάτικη εκπομπή που θα διοργάνωνε η Ελ Γκρέκο, που έφτιαχνε τις περίφημες κούκλες εκείνης της εποχής.

Και η Αλίκη ζήτησε αμέσως χρήματα για να είναι στην εκπομπή (σ.σ.: γέλια). Αλλά παραμείναμε φίλοι!

Παιδί χωρισμένων γονιών…

Ο πατέρας μου μας παράτησε εμένα και τη μητέρα μου όταν ήμουν μόλις 8 μηνών.

Πήγε στο εξωτερικό και δημιούργησε άλλη οικογένεια κι έκανε άλλα δύο παιδιά. Δεν του το συγχώρησα ποτέ αυτό και δεν συγχωρώ κανέναν πατέρα που αντιμετωπίζει έτσι την οικογένειά του.

Αν χώριζε με τη μητέρα μου ως πολιτισμένος άνθρωπος, όλα θα ήταν καλά. Ο κύριος αυτός, όμως, έφυγε για την Αυστρία χωρίς να πει κουβέντα στη μητέρα μου.

Την άφησε στον δρόμο. Και η μητέρα μου, αυτός ο άγιος άνθρωπος, του έδωσε μετά διαζύγιο, γιατί λυπόταν την οικογένεια που είχε φτιάξει εκείνος.

Τον ξαναείδες τον πατέρα σου;

Τον είδα μία φορά, αλλά δεν με ενδιέφερε. Ήταν για μένα ένας ξένος.

Μετά έφυγε και πήγε στη Βραζιλία. Μου έστελνε γράμματα συνεχώς, αλλά δεν του απάντησα ποτέ.

Ούτε στην κηδεία του πήγα, γιατί για μένα ήταν ένας ξένος.

Βέβαια, είχα μάθει ότι είχε έρθει κρυφά και με είχε δει σε παραστάσεις και έκλαιγε, αλλά τι να το κάνεις;

Η μητέρα μου θυσιάστηκε για να με μεγαλώσει. Ήταν και μάνα και πατέρας μέσα στο σπίτι.

Και εγώ βγήκα στη δουλειά σε ηλικία 12 ετών, για να μπορώ να προσφέρω στο σπίτι και να ανακουφίσω λίγο τη μητέρα μου. Από τότε έχω ένσημα!

Μια και είπες πριν για το Δελφινάριο, τι είναι αυτό που σε ενώνει με τον Μάρκο Σεφερλή;

Για μένα ο Μάρκος Σεφερλής είναι ένα πολύ μεγάλο κεφάλαιο στο ελληνικό θέατρο. Είναι καθαρά αριστοφανικός ηθοποιός με τεράστιες δυνατότητες, που ελπίζω να τις ξεδιπλώσει όλες.

Δεν είναι τυχαίο ότι γεμίζει το μεγαλύτερο σύγχρονο θέατρο της χώρας. Τίποτα δεν γίνεται τυχαία!