Η ηρωίδα μάνα του Βλάση Μαρά – Καθαρή ψυχή στα σκουπίδια

Υπάρχουν ιστορίες ανθρώπων της διπλανής πόρτας που θα μπορούσαν να έχουν ξεπηδήσει από ταινίες μελό της δεκαετίας του ’60 με πρωταγωνιστές τους Νίκο Ξανθόπουλο, Μάρθα Βούρτση και Βασιλάκη Καΐλα ή να αποτελούν παράδειγμα ήθους σε μια κοινωνία που καταρρέει και όπου οι αξίες χάνονται και πετιούνται στη χωματερή και στα σκουπίδια μιας εποχής στην οποία ο εύκολος πλουτισμός κυριαρχεί!

• Από τον Νίκο Νικόλιζα

Και όμως, ακόμη και στα σκουπίδια υπάρχουν διαμάντια ζωής και θησαυροί αξιών! Ενα τέτοιο διαμάντι ζωής, με καθαρή -κυριολεκτικά και μεταφορικά- ψυχή, είναι και η μητέρα του Βλάση Μάρα, η γυναίκα που πριν από χρόνια έφερε στον κόσμο ένα αγόρι που έμελλε να γράψει τη δική του ιστορία στον ελληνικό αθλητισμό, φτάνοντας στην παγκόσμια κορυφή της ενόργανης γυμναστικής.

Διαβάστε ακόμη

ΜΟΝΟ ΣΤΗΝEspresso

COVER STORY

Ο γάμος της χρονιάς

Σε μια βραδιά γεμάτη λάμψη, συγκίνηση και αριστοκρατική φινέτσα, ο διευθύνων σύμβουλος του Ομίλου Ιατρικού Αθηνών, Χρήστος Αποστολόπουλος, και η δικηγόρος Εβίνα Τσακίρη αντάλλαξαν…

Οταν έφτασε στα αυτιά μου η πληροφορία ότι η μητέρα του Βλάση Μάρα εργάζεται ως οδοκαθαρίστρια, δεν κρύβω ότι η ιστορία της μου κέντρισε το ενδιαφέρον, για πολλούς και διαφορετικούς λόγους. Αρχικά, έπρεπε, για την αξιοπιστία και τις ανάγκες του ρεπορτάζ, να διασταυρώσω την πληροφορία που την ήθελε να καθαρίζει δρόμους και πεζοδρόμια στην περιοχή του Αλεποχωρίου, στα Μέγαρα.

Ετσι, λοιπόν, τι καλύτερο από το να κάνω επιτόπιο ρεπορτάζ! Πράγματι, όχι μόνο τη βρήκα, αλλά η ίδια με ταπεινότητα και γλυκύτητα όχι μόνο δέχτηκε να μιλήσει στην «Espresso», αλλά και να ξεκαθαρίσει ορισμένα πράγματα.

Γιατί το πρώτο πράγμα που ίσως αναρωτηθεί κανείς είναι τι έχει οδηγήσει τη μητέρα του επί τρεις φορές παγκόσμιου πρωταθλητή της ενόργανης γυμναστικής, του παιδιού που ανέβηκε και στο ψηλότερο βάθρο ευρωπαϊκών αγώνων (ήταν ο πρώτος αθλητής στο μονόζυγο με πέντε χρυσά ευρωπαϊκά μετάλλια), να δουλεύει ως οδοκαθαρίστρια άλλοτε μέσα στο κρύο και τη βροχή κι άλλοτε μέσα στο λιοπύρι.

Η ταλαιπωρημένη μάνα, που, για να μεγαλώσει τα παιδιά της, αναγκάστηκε να κάνει πολλές δουλειές όλα αυτά τα χρόνια, ώστε να τους δώσει όλα τα απαραίτητα εφόδια που χρειάζονταν προκειμένου να γίνουν χρήσιμοι στην κοινωνία, μέσα από τη συνέντευξή της… βάζει τα γυαλιά σε όλους μας!

Οπως λέει η ίδια η Αντωνία Παναγάκου σήμερα -αποκλειστικά- στην «Espresso»: «Η δουλειά δεν είναι ντροπή. Καθαρίζοντας δρόμους, σπίτια και σκάλες κατάφερα να μεγαλώσω τα αγγελούδια μου. Θα μπορούσα να χρησιμοποιήσω το επώνυμο του γιου μου, του Βλάση Μάρα, και να μπω μόνιμα σε μια θέση. Δεν το έκανα ποτέ, ούτε θα το κάνω. Και σήμερα καθαρίζω δρόμους, γιατί έτσι έχω μάθει».

Η μητέρα του «χρυσού» παιδιού της ενόργανης γυμναστικής, που πλέον στα 43 του χρόνια έχει δημιουργήσει στη Γλυφάδα τον δικό του σύλλογο γυμναστικής, εδώ και πέντε χρόνια μένει μόνιμα στην περιοχή του Αλεποχωρίου Μεγάρων και εθελοντικά, μέχρι να υπογράψει τη νέα σύμβαση με τον Δήμο Μεγαρέων, βρίσκεται επί ώρες σε όλο το παραλιακό μέτωπο καθαρίζοντας τους δρόμους και τα πεζοδρόμια, ενώ οι κάτοικοι, που τη γνωρίζουν για το σπουδαίο έργο που επιτελεί, την κερνούν καφεδάκι, νερό και πορτοκαλάδα.

Δεν θα μαθαίναμε απολύτως τίποτα γι’ αυτήν τη γλυκύτατη γυναίκα και την ιστορία της, αν κάποιος από τους παραθεριστές δεν μας ενημέρωνε ότι η άξια αυτή κυρία που καθαρίζει δρόμους είναι η μητέρα του Βλάση Μάρα.

Αρχικά, την πλησίασα με μεγάλη επιφυλακτικότητα την ώρα που καθάριζε την περιοχή του Αλεποχωρίου, καθώς δεν θέλαμε να της δημιουργήσουμε κάποιο πρόβλημα. Τη ρώτησα αν ισχύει ότι είναι η μητέρα του σπουδαίου Βλάση Μάρα και, αφού μου επιβεβαίωσε τα πάντα, άρχισε να εξηγεί πώς βρέθηκε να καθαρίζει δρόμους.

«Βασικά, έκανα όλα τα απαραίτητα έγγραφα για να είμαι με σύμβαση εδώ, στο Αλεποχώρι. Τη δουλειά αυτήν την πήρα πολύ ζεστά, γιατί αγαπάω αυτόν τον τόπο. Και κάνω ό,τι μπορώ για να είναι καθαρή η περιοχή. Στο Αλεποχώρι είμαι από το 1986 και μόνιμη κάτοικος εδώ και πέντε ολόκληρα χρόνια».

Τη ρωτάω αν ο κόσμος έχει αυτό που λέμε περιβαλλοντική ευαισθησία. «Δεν νομίζω. Τον κόσμο δεν τον ενδιαφέρει η καθαριότητα. Μπορεί να καθαρίσω τους κάδους και αμέσως να μου πετάξουν μπουκάλια κάτω, χωρίς να υπολογίζουν τον κόπο που έχω κάνει εγώ σε αυτήν τη δουλειά. Εμένα, παιδί μου, μου αρέσει η εργασία και η τελειομανία. Δεν θα μπορούσα να κάθομαι. Γι’ αυτό με αγαπάει ο κόσμος, γιατί βλέπει την καθημερινή μου προσπάθεια. Εχω ένα βαρύ όνομα στις πλάτες μου, του παιδιού μου, του Βλάση Μάρα, και προσπαθώ να είμαι ακόμα περισσότερο ενεργή» μας λέει έχοντας πάντα χαμηλωμένο το βλέμμα της.

Τη ρωτάω αν της πέρασε ποτέ από το μυαλό να αποκρύψει το επώνυμο του γιου της ή να μην πιάσει δουλειά ως οδοκαθαρίστρια λόγω του ονόματος του γιου της.

Με σταματάει απότομα. «Οχι! Δεν μου πέρασε ποτέ από το μυαλό κάτι τέτοιο. Η δουλειά δεν έχει ντροπή. Είναι και αυτή μία εργασία, όπως όλες οι άλλες. Ποτέ δεν το κοίταξα έτσι, γιατί και ο γιος μου είναι πολύ χαμηλών τόνων και πολύ καλό παιδί, σαν και μένα. Δεν κοιτάζουμε τους τίτλους, αλλά την επιβίωση. Ποτέ δεν κοίταξα επίσης “α, είμαι η μάνα του Βλάση, άρα πρέπει να έχω μια άλλη μεταχείριση”. Οχι. Ποτέ δεν το έκανα. Στη δουλειά μου θέλω να είμαι σωστή!»

Της αναφέρω πως είναι αξιέπαινη και μόνο για το θάρρος που δείχνει να μιλάει δημοσίως για την εργασία της και τον διάσημο γιο της.

«Αγαπητέ μου, με αυτό το επάγγελμα μεγάλωσα τα παιδιά μου. Δούλευα για να έχουν τα παιδιά μου τις απολαβές που έπρεπε και να γίνουν σωστοί πολίτες για την κοινωνία. Και έπρεπε να κάνω τα πάντα. Ποτέ δεν σκέφτηκα ότι είναι ντροπή η εργασία της καθαρίστριας. Δεν έκανα ποτέ κατάχρηση του τίτλου του γιου μου. Στο επάγγελμα αυτό, της οδοκαθαρίστριας, μπήκα με το σπαθί μου και την αξία μου. Κάποτε μου έλεγαν να πάω σε γραφεία υπουργών και να τους πω ποια είμαι. Ποτέ δεν πήγα. Πάντα έμπαινα στη δουλειά με την αξία μου. Περίμενα μέχρι να προσληφθώ» μας λέει.

Τη ρωτάω τι θα ήθελε να αναφέρει στον κόσμο που θα δει τη συνέντευξη αυτή. «Να μην ντρέπονται για όποια δουλειά κι αν κάνουν. Επίσης, όταν με συναντούν στον δρόμο, θέλω να μου λένε έστω μια “καλημέρα”. Για μένα αυτή η “καλημέρα” είναι πολύτιμο αγαθό για να πάρω δύναμη και να συνεχίσω να εργάζομαι!» μας λέει.