Αρναούτογλου: «Στο τέλος η μαμά μου δε με αναγνώριζε...»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Εχοντας αποτυπώσει τις εικόνες από το καμαρίνι που για χάρη της Espresso ο Γρηγόρης Αρναούτογλου άνοιξε για πρώτη φορά, οι δυο μας καθήσαμε και κάναμε μια εκ βαθέων συνέντευξη. Ο αγαπητός Γρηγόρης όλων μοιράστηκε μαζί μας τις ανησυχίες του για τη χαρά, που αγνοείται στην ελληνική τηλεόραση αλλά και στην Ελλάδα, τον πόνο για τη μάνα του, που του λείπει πολύ μετά τον θάνατό της, την αγωνία για τον πατέρα του, που τραβά τον δικό του Γολγοθά, και τον γιό του τον Αναστάση!

Της Μαρίας Ανδρέου

Γρηγόρη, είσαι ο χαμαιλέοντας της ελληνικής τηλεόρασης. Είσαι ο μοναδικός παρουσιαστής της μικρής οθόνης που έχει δοκιμαστεί στην πρωινή ζώνη με πρωινό, στη βραδινή ζώνη με σόου, με σατιρική εκπομπή, με ταξιδιωτική εκπομπή, στην απογευματινή ζώνη με τηλεπαιχνίδι, στη μεταμεσονύχτια με εκπομπές λόγου, συνεντεύξεων, και τα έχεις κάνει όλα με επιτυχία. Πού πιστεύεις ότι τα οφείλεις όλα αυτά;

Πρώτα από όλα θέλω να πω ότι χαίρομαι που βλέπω την «Espresso» στο πλατό της εκπομπής μου, μια εφημερίδα που διαβάζω χρόνια, και εσένα, Μαρία μου, που παραμένεις πάντα ίδια, μια γλύκα, όπως ήσουν πάντα. Πού οφείλω μια καριέρα 36 ετών; Στον Θεό, όλα τα οφείλω σ’ αυτόν και στην αγάπη του κόσμου. Δεν πιστεύω ότι έχω κάνει ακόμη όσα θέλω στην τηλεόραση, έχω αρκετά πράγματα να κάνω στην τηλεόραση, πρώτα ο Θεός. Αυτή είναι η δουλειά μου και την αγαπώ πάρα πολύ. Αυτό κάνω 36 χρόνια με κολλημένα ένσημα στην τηλεόραση και θέλω να συνεχίσω να το κάνω με έναν σκοπό: να περνάει ο κόσμος καλά. Το όνειρό μου είναι να μου δίνει ο Θεός δύναμη, να με έχει δυνατό και γερό στα πόδια μου και οι τηλεθεατές να περνάνε μαζί μου ωραία. Να γελάνε, να περνάνε όμορφα, να στέλνω και να παίρνω αγάπη.

Ο Γρηγόρης Αρναούτογλου μιλά στη Μαρία Ανδρέου

Σε ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια. Αλήθεια, το «The 2Night show» πόσα κεράκια σβήνει φέτος;

Τα δέκα χρόνια. Η late night ζώνη είναι αγαπημένη ζώνη και να πούμε ότι σε αυτήν έχω περάσει καλά και με τον Δημήτρη Σταρόβα και τη Μαρία Μπεκατώρου, που κάναμε την εκπομπή «Τα Καρντάσιανς». Πάντα ζήλευα τα αμερικανικά late night στην τηλεόραση και πιστεύω εδώ στον ΑΝΤ1 κάναμε πολύ καλή δουλειά αυτά τα τελευταία δέκα χρόνια. Εχουν περάσει από το «The 2night show» πρωθυπουργοί, πολιτικοί, καλλιτέχνες, αθλητές. Θυμάμαι ακόμη και τον Μητσοτάκη να έρχεται στην εκπομπή και να κουνάει το σημαιάκι του ΠΑΣΟΚ. Σε αυτή την εκπομπή γίνανε απίθανα πράγματα, που λες «συνέβησαν»; Και όμως, ναι, τα καταφέραμε και έχουν περάσει από την εκπομπή οι περισσότεροι δημιουργοί, προσωπικότητες του ελληνικού θεάματος αλλά και των τεχνών.

Ξανάπιασες, όμως, το μικρόφωνο και βγήκες στα χωριά και στις πόλεις της Ελλάδας. Αεικίνητος. Το έκανες και με τον «Ομρφο κόσμο», το έκανες και με το «The Road Show».

Η ταξιδιωτική εκπομπή The «Road Show» την πρώτη χρονιά που ξεκίνησε έκανε πολύ υψηλά νούμερα τηλεθέασης και θέλω να ευχαριστήσω τον κόσμο για αυτό. Τη δεύτερη σεζόν ο ανταγωνισμός έβαλε απέναντί του από σόου τύπου «GNTM» μέχρι σίριαλ μυθοπλασίας πολύ δυνατά. Πήγαν να βάλουν μέχρι τη σειρά «Το σόι σου». Και είπα «όπα, ρε παιδιά, εμείς βγαίνουμε με μια κάμερα στον δρόμο, η εκπομπή κοστίζει λίγες χιλιάδες ευρώ, της τάξεως των 15.000 ευρώ, και μου βάζετε απέναντι σόου 140.000 ευρώ. Πώς να μπορέσω να αντεπεξέλθω;». Ο κόσμος είδε το «Τhe Road Show» τη δεύτερη σεζόν, αλλά δεν είχε την επιτυχία της πρώτης χρονιάς γιατί βρέθηκαν προγράμματα ψυχαγωγίας «θηρία». Οταν βρίσκονται προγράμματα ψυχαγωγίας απέναντι και είναι πολύ καλά και τα δύο, στεναχωριέμαι, γιατί τι να πρωτοδεί και ο κόσμος. Γιατί δεν έχουμε πολλή ψυχαγωγία στην ελληνική τηλεόραση. Εχουμε πολλή ενημέρωση και infotainment. Παρακαλάω να μην παλεύουν τα ψυχαγωγικά προγράμματα μεταξύ τους, γιατί είναι λίγα. Και είναι άδικο το ψυχαγωγικό να παλεύει το ψυχαγωγικό. Γιατί αν τα έβαζαν οι σταθμοί κάποια άλλη ώρα, όλα τα ψυχαγωγικά θα πηγαίνανε καλά. Αυτή είναι η στενοχώρια μου. Γιατί θέλω να κερδίζει στην τηλεόραση η ψυχαγωγία. Να μου πεις, «δεν έχεις μάθει να είσαι αντίπαλος με μεγάλα κόνσεπτ;». Ναι, έχω μάθει. Γιατί στην τηλεόραση τόσα χρόνια έχω μπει για τα καλά στον πρωταθλητισμό.

Ο κόσμος, όμως, αγκάλιασε και τον «Εκατομμυριούχο» σου. Θα τον συνεχίσεις και τη νέα τηλεοπτική σεζόν;

Ναι, έχουμε γράψει και άλλα επεισόδια. Αυτό το παιχνίδι είναι παιχνίδι με ρυθμό. Πρέπει να προβάλλεται από Δευτέρα έως και Παρασκευή, και έτσι γίνεται σε όλον τον κόσμο. Φέτος οι τηλεθεατές αποσυντονίστηκαν, έσπασε η συνήθεια, γιατί ο ΑΝΤ1 έκανε κάποιες διακοπές του «Εκατομμυριούχου» στο πρόγραμμα. Ο κόσμος με σταματάει στον δρόμο και μου το λέει, ότι αποσυντονίστηκαν, και οφείλω να είμαι αληθινός και να συζητάω τα παράπονα των τηλεθεατών, το έχω πει και στο κανάλι. Γιατί ο κόσμος ταυτίζεται με έναν παίκτη και θέλει να το βλέπει από Δευτέρα έως Τρίτη, Τετάρτη και όσο πάει. Δεν μπορώ να λέω ψέματα και να καλύπτω πράγματα όταν μιλάω δημοσίως. Μου λέει ο κόσμος στον δρόμο «Γρηγόρη, τι θα γίνει, πότε θα βλέπουμε τον “Εκατομμυριούχο” δύο φορές την εβδομάδα ή κάθε μέρα;». Ελπίζω την καθημερινή συνήθεια του «Εκατομμυριούχου» να την ξανασυναντήσουμε του χρόνου. Αλλά πάμε σταθερά, έτσι ξέρω από τον ΑΝΤ1 και με τις τρεις εκπομπές, το «The 2Night Show», το «The Road Show» και τον «Εκατομμυριούχο».

Σε ακούω και σκέφτομαι, όταν ξεκινούσες την τηλεόραση, στα 17 σου χρόνια, περίμενες όλη αυτή την επιτυχία, τη δόξα, τη φήμη, ή ούτε στα πιο τρελά σου όνειρα;

Δεν περίμενα τίποτα, ίσως και για αυτό ήρθαν. Πάντα κάνω τον σταυρό μου όταν πάω να ξεκινήσω μια εκπομπή και λέω «Θεέ μου, ό,τι πεις εσύ, γενηθήτω το θέλημά σου». Ετσι, ό,τι έχει έρθει στη ζωή μου το οφείλω στον Θεό, όπως σου είπα και στην αρχή της συνέντευξής μας. Ξέρεις, κάθε δύο ή τρία χρόνια είμαι αντιμέτωπος με το φάσμα της ανεργίας. Θα υπογράψω ή δεν θα υπογράψω ένα νέο συμβόλαιο; Ολοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες αυτό το άγχος έχουν, όσοι κόβουν το μπλοκάκι. Δεν υπάρχει σιγουριά, μόνο στο Δημόσιο υπάρχει. Ετσι και εγώ, όπως όλοι οι ελεύθεροι επαγγελματίες. Ετσι μεγάλωσα στη δουλειά αυτή, και το αποδέχομαι και το σέβομαι. Δεν παραπονιέμαι καθόλου, αυτή είναι η φύση της δουλειάς και ό,τι είναι να συμβεί, θα συμβεί, και εδώ είμαστε, μάχιμοι, να το αντιμετωπίσουμε.

Οσον αφορά τον γιο σου, τον Αναστάση, θα ήθελες να πατήσει στα βήματά σου, αυτά της τηλεόρασης;

Δεν με ενδιαφέρει καθόλου. Τι είναι η τηλεόραση; Κληρονομικό χάρισμα; Του Αναστάση του λέω από τώρα «βρες μια δουλειά να κάνεις και να είσαι ευτυχισμένος». Του έχω δώσει, λοιπόν, μία ευχή: «Να ξυπνάς κάθε πρωί και να πηγαίνεις με χαρά στη δουλειά σου». Σκέψου να ξυπνάς επί σαράντα χρόνια, να πηγαίνεις στη δουλειά σου και να βρίζεις μέσα σου ή να οδηγείς στο αμάξι σου και να λες «Θεέ μου, πού θα πάω πάλι και πώς θα περάσουν οι επόμενες ώρες;». Για μένα αυτή είναι η μεγαλύτερη δυστυχία, ο ορισμός της δυστυχίας. Ας κοιτάξει, λοιπόν, ο Αναστάσης, αλλά και όλα τα παιδιά του κόσμου, να κάνει αυτό που τον κάνει ευτυχισμένο και εγώ είμαι εδώ για να τον βοηθήσω. Δεν με ενδιαφέρει τι δουλειά θα επιλέξει. Απλά θέλω να ξυπνάει, και ας νιώθει νυσταγμένος, και με το που πάει στη δουλειά να του ανάβει η σπίθα και να το κάνει με όρεξη.

Αν θες απαντάς σε αυτήν την ερώτηση, αλλιώς δεν θέλω να σε πιέζω, γιατί ήξερα και προσωπικά τη μητέρα σου και την εκτιμούσα πάρα πολύ, ήταν μαμά με όλη τη σημασία της λέξης. Πώς βιώνεις την απώλειά της; Μας συγκίνησες όλους με αυτά που είπες για τη μάνα σου…

Η μητέρα μου ταλαιπωρήθηκε πολύ τα δύο τελευταία χρόνια. Ταλαιπωρήθηκε τόσο πολύ, και όταν ταλαιπωρείται ένας άνθρωπος που αγαπάς, άνθρωπος δικός σου, της οικογένειάς σου, λες από μέσα σου «ας λυτρωθεί, ας πετάξει ψηλά, ας φύγει η ψυχή της». Είναι πάρα πολύ δύσκολο να πηγαίνεις να συναντήσεις τη μητέρα σου και να μη σε αναγνωρίζει, να σε λέει με άλλο όνομα, να μην ξέρει ποιος είσαι. Αυτό ήθελε πολλή δύναμη, και εγώ είχα πολλή αδυναμία στη μητέρα μου. Οταν, λοιπόν, πήγαινα και την έβλεπα και τη μια μέρα με έλεγε με το όνομά μου και με αγκάλιαζε και την άλλη μέρα δεν με αναγνώριζε, τη μια εβδομάδα με καταλάβαινε και την άλλη όχι, αυτή ήταν μεγάλη στενοχώρια, μεγάλος πόνος και θλίψη. Η μάνα μου είχε χάσει κιλά και δεν θύμιζε τη δυνατή μητέρα μου, αυτή που ήξερα. Κάποια στιγμή την έβλεπα να ταλαιπωρείται τόσο, και έλεγα «όλος αυτός ο αγώνας που κάνουμε με τους γιατρούς για να της δώσουμε χρόνο την ωφελεί;». Τελικά, την πήρε ο Θεός στους ουρανούς και η μάνα μου πέταξε. Ερχονται στιγμές όλη αυτή την περίοδο που η μάνα μου μού λείπει πάρα πολύ. Επαιρνε η μάνα μου τηλέφωνο και της έλεγα «μαμά, να κλείσουμε τώρα το τηλέφωνο γιατί έχω δουλειά», και τώρα λέω στους φίλους μου, στον κόσμο στο ραδιόφωνο, «μην κλείνετε ποτέ το τηλέφωνο στη μάνα σας, βρείτε πέντε λεπτά, γιατί όταν θα θέλετε να την ακούσετε, δεν θα είναι εδώ». Οι μάνες παίρνουν τηλέφωνο για να σε ακούσουν, τι κάνεις. Τι θέλουν; Να μάθουν αν είσαι καλά και τους αρκεί. Μη σας παίρνει η μαμά σας και κάνετε μια μέρα να την πάρετε πίσω τηλέφωνο και εκείνη στενοχωριέται. Τώρα μου λείπουν όλα αυτά τα τηλέφωνα που δεν σήκωσα για να πούμε μια κουβέντα. Τι ρωτούσε η μάνα μου; Αν έφαγα, αν ντύθηκα καλά και αν φόρεσα ζακέτα.

Τώρα είσαι πιο κοντά με τον μπαμπά;

Να, το προσπαθώ. Αλλά και εκείνος έχει απομονωθεί, περνά το πένθος του. Αυτά τα ζευγάρια, που ζουν πολλά χρόνια μαζί, πενήντα χρόνια μαζί, πώς να ξεπεράσουν την απώλεια; Ο πατέρας θέλει χρόνο. Περνά και εκείνος τον δικό του Γολγοθά, το δικό του δράμα, που είναι τεράστιο. Μπορώ να καταλάβω εγώ τον πατέρα μου, τι είναι να χάνει τη σύντροφό του, το έτερόν του ήμισυ για εξήντα χρόνια; Ουσιαστικά είναι σαν να έχει φύγει η μισή του ζωή. Τι να καταλάβω; Ζει στη Θεσσαλονίκη, του έχω πει πολλές φορές «πατέρα, κατέβα στην Αθήνα», δεν θέλει. Θέλει να είναι στην πόλη του, τη Θεσσαλονίκη, ή στη Χαλκιδική, εκεί όπου ζούσε με τη μάνα μου. Τι να κάνουμε, δύσκολα είναι τα πράγματα, θέλουμε χρόνο όλοι στην οικογένεια, θα τα καταφέρουμε.

Πώς βλέπεις σήμερα την Ελλάδα, Γρηγόρη;

Τι να πω τώρα… Εχω πάει σε πιο φτωχές χώρες από την Ελλάδα και έχω δει πιο ευτυχισμένους λαούς και ανθρώπους που προσπαθούν να περάσουν καλά με αυτά που έχουν. Στην Ελλάδα στενοχωριέμαι γιατί οι Ελληνες πλέον τα φέρνουν πολύ δύσκολα βόλτα και δεν περνούν καλά γενικά. Είμαστε μια χώρα δέκα εκατομμυρίων ανθρώπων. Μια χώρα μικρότερη από πόλεις όπως το Λονδίνο, η Νέα Υόρκη, το Παρίσι, η Κωνσταντινούπολη, και λες «τι γίνεται;». Ο Θεός μάς τα έχει δώσει όλα. Παραλίες, θάλασσες, βουνά, χωράφια. Οι αγρότες μας θα έπρεπε να ήταν στην ευμάρεια, γιατί βγάζουμε συγκλονιστικά προϊόντα. Το καλοκαίρι βγάζουμε λεφτά από τον τουρισμό. Οι Ελληνες θα έπρεπε να ζούσαμε όλοι πάρα πολύ καλά. Τι έχει πάει στραβά όλα αυτά τα χρόνια και το 2026 μιλάμε ακόμη για οικονομική κρίση; Μα, δεν είμαστε μια χώρα με ένα δισεκατομμύριο πληθυσμό, όπως η Ινδία, η Κίνα. Αυτή η χώρα έχει όλα τα εχέγγυα να μπορεί να περνά αξιοπρεπέστατα και, δυστυχώς, κάποιοι συμπολίτες μας δεν μπορούν να περάσουν ούτε τις 15 ημέρες του μήνα με τα λεφτά που βγάζουν, και αυτό με πληγώνει πάρα πολύ. Ειλικρινά, εύχομαι να βρεθεί μια λύση. Ταξιδεύω με το «The Road Show» και βλέπω μια Ελλάδα έρημη. Αδειάζουν τα χωριά. Πήγα στον Εβρο πάνω, στα συνοριακά χωριά. Εχουν φύγει όλοι οι νέοι, υπάρχει υπογεννητικότητα. Υπάρχει σοβαρό πρόβλημα. Δεν μιλάω πολιτικά. Παλιά ήμουν πασοκτζής, αγαπούσα τον Ανδρέα Παπανδρέου, γιατί τον αγαπούσε ο πατέρας μου. Μεγαλώνοντας, κατάλαβα και τα λάθη του Ανδρέα, παρόλο που είχε καλές προθέσεις και ήθελε να βοηθήσει τον λαό του, αλλά δεν έβαλε και μέτρο, και υπήρχε κατάχρηση αυτής της καλής διάθεσης. Μετά ψήφισα Νέα Δημοκρατία. Απ’ όσο με θυμάμαι, δεν είμαι κολλημένος πολιτικά, είμαι ανοιχτός.

Τι πρέπει να κάνει ο κόσμος, αν θέλει μια καλύτερη Ελλάδα;

Να πάει να ψηφίσει. Για να έχει φωνή. Εχουμε το δικαίωμα να αλλάξουμε τα πράγματα και δεν το έχουμε κάνει ποτέ. Μα, είναι δυνατόν ένα 40% να βγάζει κυβέρνηση; Γιατί συμβαίνει αυτό στην Ελλάδα; Εχουμε μια υπέροχη χώρα, με πολύ καλούς ανθρώπους.

Με όπλο του την πηγαία χαρά που έχει ως άνθρωπος μας ξεπροβοδίζει μέχρι το ασανσέρ και μας εύχεται καλές διακοπές και μας δίνει τηλεοπτικό ραντεβού την νέα τηλεοπτική σεζόν ενώ εκείνον τον περιμένουν γυρίσματα μέσα στον Ιούλιο με την ταξιδιωτική του εκπομπή ανά την Ελλάδα.

Τι φοβάσαι για τους Ελληνες;

Οτι έχουν πέσει σε κατάθλιψη. Και άλλοι λαοί πέρασαν οικονομική κρίση και πανδημία. Μιλούσα με κάποιους φίλους Ισπανούς και μου έλεγαν «στην Ελλάδα έχετε πάρει πιο βαριά τα πράγματα». Εχουμε κλειστεί στο σπίτι. Με ένα μαγικό ραβδάκι κάποιος μας έχει πάρει τη χαρά. Η χαρά αγνοείται. Και για αυτό με βλέπεις στην τηλεόραση να βγαίνω και να λέω στα παράθυρα, στις εκπομπές «φέρτε πίσω την ψυχαγωγία, για να χαμογελάσουμε». Αν πέσουμε στην παγίδα, δολοφονίες από το πρωί μέχρι το βράδυ στις ειδήσεις, εγκλήματα στις εκπομπές, στενοχώριες στα σίριαλ, δυσάρεστα νέα στα μαγκαζίνο, αυτό το πράγμα θα μας τρελάνει. Δεν είναι τυχαίο αυτό που λέω. Αναλύοντας οι αρμόδιες υπηρεσίες κάποια στιγμή τα λύματα, είδαν ότι οι Ελληνες παίρνουν πολλά ψυχοφάρμακα. Το λένε οι επιστήμονες. Τα λύματα των πόλεων έδειξαν, λοιπόν, μεγάλη κατανάλωση ψυχοφαρμάκων, τα οποία ο κόσμος τα παίρνει για να είναι ήρεμος και να είναι καλά. Εδώ φτάσαμε να παίρνουμε ψυχοφάρμακα; Το είχε πει, βέβαια, και ο αείμνηστος Κωνσταντίνος Καραμανλής: «Ενα μεγάλο ψυχιατρείο είναι η Ελλάδα». Αυτό που είπε τότε, είναι πραγματικότητα και σήμερα. Αν καταναλώνουμε τόσα ψυχοφάρμακα, τι φταίει; Γιατί φτάσαμε ως εδώ; Σε μια χώρα που έχει ήλιο, θάλασσα, που κάνεις βόλτα σε ένα πάρκο να κάτσεις στο παγκάκι να περάσει η ώρα σου; Αν η Ελλάδα, με τέτοια καλοκαιρία, έχει τέτοια κατανάλωση ψυχοφαρμάκων, οι άλλες χώρες του Βορρά, με κρύο, βροχές, συννεφιά, τι πρέπει να κάνουν; Πρέπει να αντιδράσουμε σε αυτό που συμβαίνει.

Αυτά που λες, ότι η χαρά αγνοείται στην τηλεόραση, πειράζουν πολλούς…

Γιατί; Απορώ που κάποιοι μου επιτίθενται όταν προασπίζομαι την ψυχαγωγία. Γιατί τους τσούζει αυτό που λέω; Το κατανοώ, γιατί σου λένε οι τύποι της ενημέρωσης «γιατί να χάσουμε ώρες εμείς για χάρη της ψυχαγωγίας;». Μπορεί να το σκέφτονται έτσι. Αλλά, μισό λεπτό. Εγώ δεν είπα να έχουμε 80% ψυχαγωγία και 50% ενημέρωση. Είπα να έχουμε 50% ενημέρωση, 50% ψυχαγωγία. Ολα χρειάζονται. Πάντα υπήρχαν καταστροφές και προβλήματα, και τη δεκαετία του ’90, αλλά γίνονταν σόου στην τηλεόραση. Τι πρόφαση είναι αυτή, «η επικαιρότητα προστάζει ενημέρωση…». Και το ’90 γίνονταν δολοφονίες. Αλλά ο κόσμος έβλεπε τον τάδε για να περάσει καλά, τον τάδε για να ψυχαγωγηθεί, τον τάδε για να ενημερωθεί. Τώρα, δεν ξέρεις τι βλέπεις, πού το βλέπεις. Εκεί που βλέπω κάποιον να ξεφυλλίζει περιοδικά και να γελάει, εκεί τον βλέπω να μιλάει με τον αδερφό της γυναίκας που δολοφονήθηκε. Τώρα αυτό στέκει; Τι βλέπω; Δεν είναι τρελό; Επικροτώ τις εκπομπές που έχουν ταυτότητα. Είμαι υπέρ των ενημερωτικών εκπομπών με ταυτότητα. Αλλά ζητάω και την ψυχαγωγία στην ελληνική τηλεόραση.

Γρηγόρη, τι θέλεις να συνεχίσεις να δίνεις στον κόσμο;

Χαρά. Εχουν σταματήσει να λέγονται ανέκδοτα στις παρέες. Δεν βγάζουν πλέον νέα ανέκδοτα. Τι μας συμβαίνει κοινωνικά; Γιατί δεν δημιουργούνται ανέκδοτα; Δεν γελάμε πια. Εχετε προσέξει ότι μπορεί στην παρέα να πει κάποιος ένα αστείο και να γελάσουν όλοι με την καρδιά τους και τότε θα πεταχτεί κάποιος και θα πει «σε καλό να μας βγουν τα γέλια»; Αμέσως ξορκίζουμε το γέλιο. Τι τραγικά πράγματα είναι αυτά; Το πολύ γέλιο φέρνει ατυχία; Γιατί να είμαστε μέσα στη μίρλα, τη μιζέρια, τη στενοχώρια; Γιατί σταματάμε τη χαρά; Και ο χαιρετισμός του Χριστού ήταν το «χαίρετε». Δηλαδή να χαίρεστε. Φωνάζω και τα λέω όλα αυτά και στο ραδιόφωνο για να επαναφέρω τη χαρά. Οποιος κάνει τον κόσμο να γελάει, εγώ σ’ αυτόν υποκλίνομαι. Η Ελλάδα έχει πέσει σε μεγάλη στενοχώρια, να κοιτάξουμε να τη βγάλουμε έξω από αυτήν.

Θα ξαναέκανες πρωινό; Θα ξαναέκανες ένα σόου;

Βεβαίως, γιατί όχι; Αν το κανάλι με το οποίο συνεργάζομαι και εγώ νιώσουμε έτοιμοι για πρωινό ή σόου, γιατί όχι; Το μόνο που υπάρχει, ωστόσο, στο μυαλό μας για τη νέα τηλεοπτική σεζόν είναι το «The 2Night Show», το «The Road Show», ο «Εκατομμυριούχος». Εχω συμβόλαιο με τον ΑΝΤ1 μέχρι το 2027, μετά βλέπουμε. Στο ραδιόφωνο, από την άλλη μεριά, κλείνω 15 χρόνια στον Sfera 102,2. Είμαστε στις πρώτες θέσεις ακροαματικότητας εδώ και πολλά χρόνια, η Αθήνα και η υπόλοιπη Ελλάδα συντονίζονται με την εκπομπή μας το πρωί, τους ευχαριστώ πολύ και μου δίνει μεγάλη χαρά. Στην εκπομπή μας κάνουμε μόνο πλάκα. Δεν κάνουμε ενημέρωση, δεν την κατέχουμε. Δεν έχω την ικανότητα να ενημερώσω, δεν είμαι δημοσιογράφος. Οσο μου δίνει ο Θεός χρόνια, θέλω να δίνω στον κόσμο μόνο γέλια και χαρά.