Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

SHOWBIZ

Η Μάρω Κοντού μιλά για τον πρώτο της έρωτα: «Ήταν γιός του παπά της ενορίας»

16/07/2026 - 07:07 | | 4 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Το 1960 είχε κυκλοφορήσει το περιοδικό «Πρώτο» με διευθυντή τον Γιάννη Μαρή, τον συγγραφέα αστυνομικών ιστοριών που τις έγραφε στα διαλείμματα της σκληρής δημοσιογραφικής του δουλειάς.

Μια από τις πρωτοτυπίες του ήταν να αφηγούνται ηθοποιοί τον πρώτο τους έρωτα. Η σειρά δεν ευδοκίμησε. Προφανώς δεν ήταν πολλοί οι πρόθυμοι να μιλήσουν για τέτοια θέματα σε μια κοινωνία άκρως συντηρητική όπως αυτή στο ξεκίνημα της δεκαετίας του ΄60.

Η Μάρω Κοντού, ακομπλεξάριστη, από τα πρώτα της βήματα δέχτηκε την πρόκληση. Η άνοδός της εκείνη την εποχή ήταν εντυπωσιακή. Από τη συμμετοχή της στο χορό του Εθνικού είχε γίνει πρωταγωνίστρια στο θέατρο δίπλα στον Δημήτρη Χορν και ήδη γύριζε μια εμβληματική ταινία. Λεγόταν «Έγκλημα στο Κολωνάκι» από το ομώνυμο βιβλίο του Γιάννη Μαρή.

Αντιγράφουμε από το περιοδικό:

«Ως τα εφτά μου χρόνια παραθέριζα με τους γονείς μου στην Αγία Παρασκευή. Την τελευταία χρονιά γνώρισα εκείνο.

Ήταν γιός του… παπά της ενορίας. Δύο χρόνια μεγαλύτερος από μένα φάνταξε στα μάτια του, ποιος ξέρει πως, ίσως το μαγεμένο βασιλόπουλο και τον… αγάπησα. Ένα αγόρι που δεν θυμάμαι αν ήτανε χλωμό, ροδοκόκκινο, αδύνατο ή στρουμπουλό.

Κάναμε παρέα. Του άρεσε η συντροφιά μου όπως κι εμένα μου άρεσε η δική του. Παίζαμε, κυνηγιόμαστε και… τίποτε άλλο.

Κάποτε μου είπε:

-Θες να πάμε στον Άγιο Γιάννη τον κυνηγό;

-Στον Άγιο Γιάννη, δεν ξέρω που είναι…

Μου έδειξε στην κορυφή του λόφου την εκκλησία…

-Βλέπεις; Εκεί σου λέω…

Μου έλεγε για το γνωστό εκκλησάκι που βρίσκεται δεξιά στο λόφο, μετά το τέρμα της Αγίας Παρασκευής.

-Εκεί πάνω;

Στα μάτια μου η απόσταση μου φάνηκε τουλάχιστον από δω ως τη… Θεσσαλονίκη.

Ασφαλώς θα με κοίταξε ειρωνικά γιατί μου είπε:

-Φοβάσαι;

-Εσύ;

-Εγώ; Τσ!… Αυτό δα έλειπε…

Τότε κι εγώ… πείσμωσα και πήρα θάρρος!

-Ε, λοιπόν… ούτε κι εγώ φοβάμαι…

Κι αμέσως στρωθήκαμε στα… σχέδια. Με ποιόν τρόπο θα το σκάγαμε από τα σπίτια μας και πως θα πραγματοποιούσαμε το… μακρινό ταξίδι. Η κατάστρωση του σχεδίου μας έφαγε μια… εβδομάδα.

Τελικά αποφασίσαμε να φύγουμε ένα απόγευμα που μαζί με κάτι άλλα παιδιά θα παίζαμε κυνηγητό. Εγώ τάχα θα έκανα πως τον κυνηγώ κι εκείνος θα έτρεχε, ώσπου να ξεμακραίναμε από τους άλλους. Αμ’ έπος αμ’ έργον…

Και σε μια στιγμή βρίσκομαι μόνη με τους… άνδρα των ονείρων μου να περπατούμε  προς τον Άγιο Γιάννη τον κυνηγό.

Στον δρόμο λέγαμε διάφορες… σαχλαμάρες, κόβαμε λουλούδια και κλωτσούσαμε πέτρες. Ωραία πράγματα. Συνάμα είχαμε και τον νου μας μη μας δει κανένα μάτι.

Σαν φτάσαμε εκεί ψηλά στον… κυνηγό, φέραμε μια βόλτα ολόγυρα στην εκκλησία κι ύστερα μπήκαμε μέσα.

Αυτό το μισοσκόταδο μας γέμισε,.. δέος και βγήκαμε βιαστικά έξω.

Αν δεν γελιέμαι εκείνος μου είπε:

-Πρόσεξες; Ο Άγιος Γιάννης μας κοιτούσε… θυμωμένος.

Καθίσαμε κάτω από κάποιο δέντρο και το ρίξαμε στη… ψιλή κουβέντα.

Κι η ώρα περνούσε. Και ξαφνικά κάνουμε έτσι και βλέπουμε τον ήλιο να έχει πάρει την… κάτω βόλτα. Σουρούπωνε.

-Πάμε να φύγουμε τον παρακάλεσα. Θα φωνάζει η μαμά μου που άργησα.

– Όλο τον εαυτό σου σκέφτεσαι, μου παρατήρησε ελαφρώς θυμωμένος. Εμένα η δικιά μου δεν θα φωνάζει;

Πήραμε λοιπόν το δρόμο της επιστροφής και μέσα στη λαχτάρα μας να γυρίσουμε γρήγορα… χαθήκαμε. Εγώ άρχισα τη… συναυλία.

-Πάψε να κλαις…

Έπαψα.

Να μη σας τα πολυλογώ κάποτε… ξαναβρήκαμε τα σπίτια μας.

Όταν την επόμενη τον συνάντησα, τον ρώτησα:

-Σε δείρανε;

-Όχι. Εσένα;

-Ούτε εμένα.

Ωστόσο τις είχαμε φάει και οι δύο.

Μια μέρα μετά είδα στον ουρανό πολλά χελιδόνια μαζί να πετούν.

-Κοίτα, του είπα, πόσα χελιδόνια, που πάνε;

-Άμα πας κι εσύ σχολείο θα μάθεις ότι μόλις έρχεται το φθινόπωρο τα χελιδόνια φεύγουν.

Τ’ απόγευμα παίξαμε «κρυφτό». Όπως πάντα διαλέξαμε την ίδια κρυψώνα για να κρυφτούμε. Και σε μια στιγμή σκύβει και με φιλά στο μάγουλο!!

Το τι έγινε μέσα μου είναι άλλο πράγμα. Κατ’ αρχήν τόβαλα στα… πόδια τρέχοντας για το σπίτι. Κοιτούσα τους πάντες με βλέμμα ένοχο γιατί νόμιζα ότι το φιλί του θα… φαινόταν πάνω στο μάγουλό μου. Πήρα κι έναν καθρέφτη και έψαχνα να το βαρώ!! Και πάνω απ΄όλα έκανα μια βδομάδα να του μιλήσω. Στο βάθος όμως  ήμουν ευχαριστημένη. Όταν πέρασε η… καραντίνα κάναμε πάλι παρέα ως τη μέρα που η μπλε ποδιά μας χώρισε. Τον πρώτο χρόνο στεναχωριόμουν που δεν τον έβλεπα. Τον δεύτερο… ερωτεύτηκα έναν… συμμαθητή μου».

Κάπως έτσι τελείωσε η πρώτη αγάπη, αλλά όπως αποκάλυψε, ο νεαρός που κι αυτός μεγάλωσε ακολούθησε τα βήματα του πατέρα του. Έγινε παππάς και πήγε στην Αμερική!