Ένας τελικός που σημάδεψαν ο Βούδας και ο Σένα

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Στον τελικό του 1994 που έγινε σαν σήμερα (17/7) στην Πασαντένα πρωταγωνιστικό ρόλο έπαιξαν δύο απόντες.

Οι Βραζιλιάνοι ήθελαν τον τίτλο όχι μόνο επειδή είναι…καταδικασμένοι να διεκδικούν κάθε διοργάνωση, αλλά για να τον αφιερώσουν σε έναν διάσημο συμπατριώτη τους που δεν ήταν πια στη ζωή. Ο Άιρτον Σένα, είχε χάσει τη ζωή του μόλις 2,5 μήνες νωρίτερα στο Σαν Μαρίνο σε αγώνα της φόρμουλα ένα. Ήταν το ελάχιστο που μπορούσαν να κάνουν σε μια χώρα που βυθίστηκε στο πένθος.

Από την άλλη πλευρά οι Ιταλοί. Στην ίδια ήπειρο, λίγο πιο νότια, το 1970 είχαν χάσει το Παγκόσμιο Κύπελλο στον τελικό με την Βραζιλία. Είχαν κάθε λόγο να θέλουν τη ρεβάνς. Και στηριζόντουσαν στον καλύτερο παίκτη του τουρνουά τον Ρομπέρτο Μπάτζιο. Κι εκείνος που χρόνια νωρίτερα είχε απαρνηθεί τον ρωμαιοκαθολικισμό, είχε γίνει βουδιστής ήθελε να αφήσει το στίγμα του στη χώρα.

Ο τελικός άρχισε στις 12:30 τοπική ώρα για τον δουν σε prime time ζώνη οι Ευρωπαίοι τηλεθεατές γεγονός που εξυπηρετούσε τα ευρωπαϊκά κανάλια, αλλά όχι τους παίκτες.

Τα πράγματα έγιναν χειρότερα καθώς το ματς είχε παράταση και πέναλτι. Για πρώτη φορά τελικός ολοκληρώθηκε χωρίς γκολ, για πρώτη φορά κρίθηκε στα πέναλτι.

Αν και κανείς δεν το περίμενε οι Ιταλοί έφθασαν πιο κοντά από κάθε άλλη φορά κοντά στη νίκη. Οι άλλοτε λάτρεις του επιθετικού ποδοσφαίρου Βραζιλιάνοι παρά τη πληθώρα άσσων που διέθεταν δεν κατάφεραν για 120 λεπτά να βάλουν γκολ.

Ο Ρομπέρτο Μπάτζιο, ο άνθρωπος που είχε σημειώσει πέντε γκολ στο τουρνουά χάνει το τελευταίο και καθοριστικό πέναλτι. Αμέσως μετά κάθεται οκτώ λεπτά δίπλα στην εστία αμίλητος. Οι εφημερίδες έγραψαν για τον «άνθρωπο που πέθανε όρθιος».

Η αλήθεια είναι ότι ο Μπάτζιο πριν τον αγώνα είχε ενοχλήσεις, έπαιξε με ένεση και όπως ομολόγησε την ώρα της εκτέλεσης αισθάνθηκε τράβηγμα στο πόδι.

Η Βραζιλία είχε κηρύξει γενική επιστράτευση. Προπονητής ήταν ο Κάρλος Αλμπέρτο Περέιρα και δίπλα του στον πάγκο είχε τον Μάριο Ζάγκαλο, τον προπονητή της «μαγικής ομάδας» του 1970. Όσο για τους παίκτες οι περισσότεροι έπαιζαν σε Ευρωπαϊκές ομάδες. Κάτω από τα δοκάρια είχε τον Κλαούντιο Ταφαρέλ. Μετά από πολλά χρόνια είχε αξιόπιστο πορτιέρο. Στην άμυνα έπαιζαν οι Ζορζίνιο, Αλνταίρ, Μάρσιο Σάντος και Λεονάρντο. Στα χαφ έπαιζαν οι Ντούνγκα, Ζίνιο, Μαζίνο και Μάουρο Σίλβα, ενώ η επίθεση με Ρομάριο και Μπεμπέτο ήταν φόβητρο για κάθε άμυνα. Μεγάλος άτυχος ήταν ο Ρικάρντο Ρόχα που τραυματίστηκε στο πρώτο ματς. Ο Ραΐ, ο Καφού, ο 17χρονος Ρονάλντο ήταν στον πάγκο.

Ο Ουρουγουανός συγγραφέας Εντουάρντο Γκαλεάνο δίνει την ακριβέστερη και ποιητικότερη περιγραφή για τον Μπάτζιο:

«Τα τελευταία χρόνια ουδείς προσέφερε στους Ιταλούς τόσο καλό ποδόσφαιρο, ούτε αποτέλεσε τόσο συχνά θέμα για συζήτηση. Το ποδόσφαιρο που παίζει ο Ρομπέρτο Μπάτζιο είναι ένα μυστήριο: τα πόδια του σκέφτονται για λογαριασμό του, σουτάρουν από μόνα τους, τα μάτια βλέπουν τα γκολ πριν αυτά μπουν.

Όλος ο Μπάτζιο είναι μια μεγάλη αλογοουρά που προχωράει τρομάζοντας τον κόσμο σ’ ένα όμορφο πηγαινέλα. Οι αντίπαλοι τον παρενοχλούν, τον δαγκώνουν, τον χτυπούν σκληρά. Ο Μπάτζιο κάτω από το περιβραχιόνιο του αρχηγού έχει βουδιστικά αποφθέγματα. Ο Βούδας δεν αποτρέπει τις κλοτσιές, αλλά βοηθάει να τις αντέξεις. Επίσης, από την απόλυτη γαλήνη του, βοηθάει στην ανακάλυψη της σιωπής, πέρα από το θόρυβο των αποθεώσεων και των αποδοκιμασιών».

Άλλα γεγονότα στο Μουντιάλ στις 17 Ιουλίου

1930 (Ουρουγουάη): Σε αγώνα για τον β’ όμιλο Γιουγκοσλαβία Βολιβία 4-0, ενώ στον δ’ ΗΠΑ – Παραγουάη 3-0.

1994 (ΗΠΑ): Η Βραζιλία κερδίζει για τέταρτη φορά το Παγκόσμιο Κύπελλο. Στον τελικό στο Λος Άντζελες νικά στα πέναλτι με 3-2 την Ιταλία. Το ματς στην κανονική του διάρκεια και στην παράταση είχε λήξει ισόπαλο χωρίς γκολ.