Για τα παιδικά της χρόνια, τη μεγάλη αγάπη της για το μπαλέτο και τη δύσκολη περίοδο που ακολούθησε όταν αναγκάστηκε να εγκαταλείψει τον χορό μίλησε η Δήμητρα Κολλά.
Η ηθοποιός βρέθηκε καλεσμένη στη βραδινή εκπομπή της Αθηναΐδας Νέγκα στο Action 24 και αναφέρθηκε σε σημαντικές στιγμές της ζωής της.
Όπως εξομολογήθηκε, από πολύ μικρή ηλικία είχε αφοσιωθεί στον κλασικό χορό και ονειρευόταν να ακολουθήσει αυτή την πορεία. Ωστόσο, ένα σχόλιο του δασκάλου της για το σώμα και τη σχέση της με τα γλυκά έμεινε χαραγμένο στη μνήμη της.

Το σκληρό σχόλιο για το σώμα της
Η Δήμητρα Κολλά εξήγησε ότι, παρά την προσήλωσή της στον στόχο της, η σωματική της διάπλαση δεν θεωρούνταν κατάλληλη για τις απαιτήσεις του κλασικού χορού.
«Η κατασκευή μου δεν ήταν για κλασικό χορό, αλλά ήμουν προσηλωμένη σε αυτόν τον στόχο. Ήμουν πάντα τσουπωτό παιδί και από 8 χρονών δεν ήταν η κατασκευή μου. Είχα πάνω μου κρέας. Ο δάσκαλός μου μού είπε ότι είσαι καλή, αλλά πρέπει να αποφασίσεις αν αγαπάς περισσότερο τον χορό ή τα γλυκά. Ήταν ο πιο γλυκός τρόπος να με προσβάλει»

Το συγκεκριμένο σχόλιο αφορούσε το σώμα της σε μια ιδιαίτερα ευαίσθητη ηλικία και, όπως ανέφερε, αποτέλεσε έναν τρόπο να την προσβάλει, παρότι είχε διατυπωθεί με ήπιο τόνο.
Οι τραυματισμοί και η κατάθλιψη
Η απόφαση να εγκαταλείψει το μπαλέτο δεν ήταν δική της. Οι επαναλαμβανόμενοι τραυματισμοί στα πόδια και τα προβλήματα στα γόνατα ανάγκασαν τον γιατρό της να της συστήσει να σταματήσει τον χορό.
Η απότομη απομάκρυνση από τη σκηνή και από έναν στόχο στον οποίο είχε αφιερώσει μεγάλο μέρος της ζωής της την επηρέασε βαθιά. Όπως αποκάλυψε, μετά το τέλος της ενασχόλησής της με το μπαλέτο πέρασε κατάθλιψη.

«Στραμπούληξα, έπαθα διαστρέμματα στα δύο πόδια και έχω θέματα στα γόνατα. Έπαθα διάφορα πράγματα. Ο γιατρός μου είπε ότι δεν μπορώ να συνεχίσω να το κάνω, αλλά μου έλειπε η σκηνή. Όταν άφησα το μπαλέτο, έπαθα κατάθλιψη. Οταν πέφτεις στο σκοτάδι δεν σε νοιάζει το θετικό, ούτε να ανακαλύψεις τι σου συμβαίνει. Εγώ έπαιρνα επιβράβευση από τη μαμά μου με το φαγητό».
Η Δήμητρα Κολλά παραδέχθηκε ότι εκείνη την περίοδο δυσκολευόταν να αναζητήσει τη θετική πλευρά όσων της συνέβαιναν. Παράλληλα, συνέδεσε τη σχέση της με το φαγητό με την επιβράβευση που λάμβανε από τη μητέρα της.
Η ανάγκη της να βρίσκεται στη σκηνή, ωστόσο, παρέμεινε δυνατή και βρήκε τελικά νέα διέξοδο μέσα από την υποκριτική και το θέατρο.









