Τέτα Κωνσταντά: «Μας κόλλησαν τη ρετσινιά της βιντεοκασέτας»

Από τα παιδικά της χρόνια στα καμαρίνια, δίπλα σε θρύλους του ελληνικού θεάτρου, μέχρι τις ταινίες των 80s, όπως η «Ρόδα, τσάντα και κοπάνα», που συνεχίζουν να αγαπούν μικροί και μεγάλοι, η Τέτα Κωνσταντά έχει μια διαδρομή γεμάτη εικόνες, ανθρώπους και ιστορίες.

Η ηθοποιός που έγινε γνωστή μέσα από αξέχαστους ρόλους μιλά για τις αναμνήσεις μιας άλλης εποχής, για τις συνεργασίες που θεωρεί «σχολείο ζωής», για τη μητρότητα που την άλλαξε και για την παράσταση «Απρόσμενη επιστροφή», σε σκηνοθεσία του κουνιάδου της Γιώργου Ματαράγκα, που περιοδεύει ανά την Ελλάδα.

Από τον Ηλία Μαραβέγια

Μεγάλωσες, κυριολεκτικά, μέσα στα θέατρα, αφού η μητέρα σου ήταν ταξιθέτρια. Πότε κατάλαβες ότι αυτός θα ήταν και ο δικός σου δρόμος;

Νομίζω ότι το ήξερα πάντα. Από πολύ μικρή ήμουν μέσα στα καμαρίνια και στις αγκαλιές των ηθοποιών. Εβλεπα δεκάδες παραστάσεις κάθε χρόνο, αφού, εκτός από τα θέατρα όπου εργαζόταν η μητέρα μου, πολλές φορές μάς έβαζε, εμένα και τον αδελφό μου, να δούμε ένα έργο ή μια ταινία σε άλλο, κοντινό θέατρο ή σινεμά και ερχόταν να μας πάρει μόλις τελείωνε τη δουλειά της. Ενιωθα από τότε ότι αυτός ήταν ο φυσικός μου χώρος.

Ποιους ηθοποιούς, από αυτούς που συναντούσες ως παιδί στα καμαρίνια, θυμάσαι με μεγαλύτερη αγάπη και νοσταλγία;

Την Καίτη Παπανίκα και την Ελλη Λαμπέτη. Οι περισσότεροι ηθοποιοί με έβλεπαν τότε σαν τη μικρή μασκότ, αλλά αυτές τις δύο τις θυμάμαι με ιδιαίτερη αγάπη και νοσταλγία. Ηταν πολύ γενναιόδωρες μαζί μου, μου έκαναν δωράκια και μου έλεγαν όμορφα λόγια.

Μπαίνοντας στον χώρο του κινηματογράφου, ο σκηνοθέτης Ομηρος Ευστρατιάδης έγινε και ο καλλιτεχνικός σου νονός. Σωστά;

Ναι. Ολόκληρο το επίθετό μου είναι μεγάλο – λέγομαι Κωνσταντοπούλου. Στην πρώτη ταινία του Ομηρου στην οποία έπαιξα, σε έναν πολύ μικρό ρόλο, αν θυμάμαι καλά, είχε χρησιμοποιήσει κανονικά το επίθετό μου: Τέτα Κωνσταντοπούλου. Στη συνέχεια, όμως, στα «Καμάκια», όπου είχα πολύ μεγαλύτερο ρόλο, μου είπε: «Το “Τέτα” είναι μια χαρά, αλλά το “Κωνσταντοπούλου” είναι τεράστιο, δεν ταιριάζει. Θα το κάνω “Κωνσταντά”». Και συμφώνησα.

Σαράντα και πλέον χρόνια μετά, γιατί πιστεύεις ότι οι ταινίες της δεκαετίας του ’80 εξακολουθούν να αρέσουν στον κόσμο;

Πιστεύω ότι αυτό που αρέσει στον κόσμο είναι η ίδια η εποχή – και το ίδιο συμβαίνει και σε εμάς που τη ζήσαμε. Βλέποντας αυτές τις ταινίες, κάποιος «επιστρέφει» στα 80s, είτε τα έζησε είτε όχι. Μπαίνει σε μια περίοδο που ήταν πιο χαρούμενη, πιο ανέμελη, πιο κεφάτη, με περισσότερη διασκέδαση. Ζούμε πολύ δύσκολες εποχές τα τελευταία τουλάχιστον 30 χρόνια, και μέσα από αυτές τις ταινίες γίνεται μια επιστροφή στο παρελθόν, σε μια καλύτερη περίοδο. Και τότε ο κόσμος είχε προβλήματα και υπήρχε μεγάλη φτώχεια, αλλά υπήρχε η αίσθηση ότι μπορούσες να παλέψεις και να αλλάξεις τη ζωή σου. Ελεγες: «Σήμερα είναι δύσκολα, αλλά αύριο θα προσπαθήσω να τα καταφέρω». Αυτό που λείπει σήμερα είναι η ελπίδα για το αύριο.

Αν μπορούσες να ξαναζήσεις ένα μόνο γύρισμα εκείνης της εποχής, ποιο θα επέλεγες και γιατί;

Ενα γύρισμα από την ταινία «Το παίζω και πολύ άντρας», στην οποία ο Σωτήρης Μουστάκας, καταπιεσμένος από την οικογένειά του, την πεθερά, τη σύζυγο και τα παιδιά, έχει, υποτίθεται, διάφορες φαντασιώσεις, όπως ότι είναι σεΐχης και τον υπηρετούν. Υπάρχει λοιπόν μια σκηνή όπου υποδύεται τον στρατιωτικό και μας έχει όλους στον κήπο ντυμένους στα χακί, κάνοντάς μας διάφορα «γυμνάσια». Ο τρόπος που μιλούσε ο Σωτήρης στο γύρισμα, επειδή υποτίθεται ότι είχε βλάχικη προφορά, μας έκανε όλους να γελάμε. Πρώτη ξεκινούσε η Κατερίνα Γιουλάκη και μετά μας έπαιρνε όλους η μπάλα. Δεν θυμάμαι πόσες φορές γυρίστηκε αυτή η σκηνή. Ακόμα τη θυμάμαι και γελάω.

Πώς ήταν ο Σωτήρης Μουστάκας ως συνάδελφος;

Σπουδαίος! Τον θυμάμαι με πολλή αγάπη, εκτίμηση και ευγνωμοσύνη που συνεργάστηκα μαζί του. Είναι πολλοί οι ηθοποιοί που συμπάθησα και αγάπησα σε αυτή τη δουλειά, αλλά οι δύο κορυφαίοι για μένα, με τους οποίους ήταν πραγματική ευτυχία να συνεργάζομαι, ήταν ο Σωτήρης Μουστάκας και ο Ντίνος Ηλιόπουλος. Ηταν και μεγάλοι δάσκαλοι. Οσα δεν μάθαινες μέσα σε έναν χρόνο στη δραματική σχολή τα μάθαινες παίζοντας σε μια ταινία μαζί τους.

Οι νέοι άνθρωποι σήμερα σε πλησιάζουν επειδή σε «ανακάλυψαν» μέσα από το YouTube και τις επαναλήψεις των ταινιών του ’80;

Ναι, και μου κάνει εντύπωση. Λέω: «Παιδιά, δεν είχατε καν γεννηθεί!» (γέλια). Με πλησιάζουν και μου λένε πόσο τους αρέσουν οι ταινίες. Υπάρχουν, μάλιστα, πολύ νεότεροι από εμένα που είναι τόσο ψαγμένοι, ώστε γνωρίζουν με ακρίβεια τοποθεσίες γυρισμάτων, από σπίτια μέχρι καφετέριες, πληροφορίες που εγώ πολλές φορές δεν θυμάμαι.

Σε ενοχλεί καθόλου όταν σας αποκαλούν τους ηθοποιούς εκείνης της εποχής «σύμβολο της βιντεοκασέτας» ή το θεωρείς τίτλο τιμής;

Ούτε το ένα ούτε το άλλο. Βασικά, όλοι ξεκινήσαμε από τον κινηματογράφο. Η βιντεοκασέτα ήρθε αργότερα. Υπάρχει η τάση να χαρακτηρίζονται πολλές ταινίες ως «βιντεοκασέτες», ενώ ήταν κινηματογραφικές παραγωγές. Δεν με ενοχλεί ο χαρακτηρισμός, όταν λέγεται από τον κόσμο με αγάπη και αθωότητα. Με ενοχλεί, όμως, ότι χρησιμοποιήθηκε ως ρετσινιά από κάποιους παραγωγούς, κυρίως της τηλεόρασης, μετά την έλευση των ιδιωτικών καναλιών, με αποτέλεσμα να θεωρηθούμε «καμένα χαρτιά». Ηταν άδικο, αλλά ίσως αποτέλεσε και μια δικαιολογία για να χρησιμοποιηθούν τότε νέα πρόσωπα, με χαμηλότερες αμοιβές και λιγότερες απαιτήσεις.

Η περιοδεία του έργου «Απρόσμενη επιστροφή», στο οποίο συμμετέχεις, ξεκίνησε στις 29 Ιουλίου. Μίλησέ μου γι’ αυτό.

Είναι μια τρελή κωμωδία, από τις ωραιότερες που έχω παίξει, γεμάτη απρόοπτα, ανατροπές και πολύ γέλιο. Υποδύομαι την αρραβωνιαστικιά και μέλλουσα σύζυγο του Πέτρου Ξεκούκη, ο οποίος είναι πολιτικός και βρίσκεται στην τελική ευθεία για τις εκλογές στη Γαλλία. Παράλληλα, ετοιμαζόμαστε για δύο γάμους που θα γίνουν σε έναν μήνα: τον δικό μας και εκείνον του γιου του από την πρώην σύζυγό του, η οποία εξαφανίστηκε ξαφνικά και, έπειτα από 20 χρόνια, το δικαστήριο του έδωσε την άδεια να ξαναπαντρευτεί. Ολα κυλούν σε έναν ευχάριστο αναβρασμό, μέχρι που μια απρόσμενη άφιξη φέρνει τα πάνω κάτω και οδηγεί σε παρεξηγήσεις και ευτράπελα.

Η δουλειά αυτή ξεκίνησε με μια ανατροπή: την περιπέτεια υγείας του συναδέλφου σας, Γιώργου Ματαράγκα, ο οποίος είναι και κουνιάδος σου. Πόσο δύσκολο ήταν να γίνει η περιοδεία χωρίς τον άνθρωπο που σκηνοθέτησε την παράσταση και θα πρωταγωνιστούσε κιόλας;

Αυτό συνέβη στη γενική πρόβα, μία ημέρα πριν από την προγραμματισμένη πρεμιέρα. Στην αρχή ήταν μεγάλο σοκ και το τελευταίο πράγμα που σκεφτήκαμε ήταν η παράσταση, παρόλο που ξεκινούσαμε την επόμενη ημέρα. Το μυαλό όλων ήταν στον Γιώργο, στην υγεία του και στο πόσο σοβαρή μπορούσε να είναι η κατάσταση. Οταν πέρασαν λίγες ημέρες και βεβαιωθήκαμε ότι θα πάει καλά, αρχίσαμε να σκεφτόμαστε τι θα γίνει με τις παραστάσεις. Είχαν ήδη ακυρωθεί δύο και υπήρχαν κι άλλες προγραμματισμένες. Ετσι βρέθηκε ο αντικαταστάτης του, ο Ανδρέας Κωνσταντινίδης. Εκανε τεράστια προσπάθεια για να μάθει έναν πρωταγωνιστικό ρόλο μέσα σε δέκα πρόβες, και τα κατάφερε. Είναι πραγματικά ήρωας. Ετσι, ξεκινήσαμε στις 29 Ιουλίου.

Πώς είναι σήμερα η κατάσταση της υγείας του Γιώργου Ματαράγκα;

Πηγαίνει πολύ καλά και είναι κοντά μας στην παράσταση. Παρακολούθησε τις τελευταίες πρόβες και μας στηρίζει ως σκηνοθέτης. Με αυτή την αφορμή, θέλω να ευχαριστήσω την εφημερίδα σας για τη σοβαρή και υπεύθυνη στάση που κρατήσατε όταν ο Γιώργος έπαθε το έμφραγμα, φροντίζοντας να έχετε έγκυρες πληροφορίες πριν δημοσιεύσετε οτιδήποτε. Σε αντίθεση με κάποια sites, που έγραψαν υπερβολές, ότι δήθεν χαροπάλευε. Εκτός από την προσωπική αναστάτωση που προκάλεσαν σε συγγενείς και φίλους, προκάλεσαν ζημιά και στη δουλειά μας. Υπήρξαν ακυρώσεις παραστάσεων σε απομακρυσμένες περιοχές. Εγινε ζημιά σε πολλούς τομείς από την ανευθυνότητα ορισμένων sites. Το βλέπω και το ξαναβλέπω – έχουν «πεθάνει» κόσμο και κοσμάκη! Κάποιος πρέπει να τους σταματήσει. Γίνονται «εγκλήματα» για λίγα κλικ.

Είσαι παντρεμένη με τον Γιάννη Ματαράγκα, αδελφό του Γιώργου -ζωγράφο και ηθοποιό-, εδώ και πολλά χρόνια. Πώς γνωριστήκατε;

Ο Γιάννης είναι πολυπράγμων. Ζωγράφιζε από μικρός, αλλά σπούδασε και ηθοποιός. Τα τελευταία χρόνια ασχολείται περισσότερο με τη ζωγραφική, με μεγάλη επιτυχία, αλλά παραμένει και ηθοποιός, ενώ έχει σπουδάσει επίσης σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Γνωριστήκαμε το 1985, όταν ο Γιώργος είχε δημιουργήσει έναν θίασο και ανέβαζε παραστάσεις σε περιοδεία, όπως συμβαίνει και τώρα. Μέσα σε αυτόν τον θίασο γνωριστήκαμε και ερωτευτήκαμε με τον Γιάννη.

Πόσο δύσκολο είναι δύο άνθρωποι της ίδιας δουλειάς να κρατήσουν μια σχέση δυνατή τόσα χρόνια;

Νομίζω ότι είναι πιο εύκολο, γιατί ως καλλιτέχνες καταλαβαίνουν ο ένας τον άλλον πολύ περισσότερο. Υπάρχουν οι δυσκολίες του επαγγέλματος, τα κοινά άγχη και τα περίεργα ωράρια, αλλά οι άνθρωποι που είναι καλλιτέχνες μιλούν την ίδια γλώσσα.

Σας άλλαξε η μητρότητα όταν ήρθε;

Ναι, πολύ. Η μητρότητα ήταν κάτι που ήθελα από πολύ νέα. Πάντα ένιωθα ότι δεν θα έχω κάνει τίποτα στη ζωή μου, αν δεν αποκτούσα ένα παιδί. Με άλλαξε, γιατί μου έβγαλε ακόμη περισσότερο τα συναισθήματα που ήδη είχα. Από μικρή αγαπούσα τα παιδιά και τα ζώα. Το παιδί μου ήταν και είναι όλος μου ο κόσμος, η απόλυτη προτεραιότητά μου. Τα πρώτα χρόνια αποσύρθηκα από τη δουλειά, γιατί ήθελα να μεγαλώσω εγώ το παιδί μου και όχι γιαγιάδες ή νταντάδες. Εμεινα πίσω επαγγελματικά, αλλά ήταν δική μου επιλογή. Ολα στη ζωή έχουν ένα αντίτιμο και καθένας αποφασίζει τι βάζει ως προτεραιότητα.

Ο γιος μας λέγεται Γιώργος Ματαράγκας, είναι 38 ετών και είναι ηθοποιός. Σιγά μη γλίτωνε! (γέλια) Είναι παντρεμένος με τη Γεωργία, επίσης ηθοποιό, και ασχολούνται κυρίως με τη μεταγλώττιση, ενώ έχουν δημιουργήσει ένα δικό τους στούντιο, όπου κάνουν μαθήματα υποκριτικής. Σόι πάει, που λένε…

Τι άλλο κάνετε στον καλλιτεχνικό τομέα;

Εχω μια θεατρική ομάδα, παιδική και εφηβική, στα Ανω Λιόσια, όπου κάθε χρόνο ανεβάζουμε παραστάσεις. Βλέπω όλα αυτά τα χρόνια πόσο πολύ βοηθά το θέατρο τα παιδιά, ιδιαίτερα εκείνα με μαθησιακές δυσκολίες ή στο ελαφρύ φάσμα του αυτισμού. Συχνά, το προτείνουν και παιδοψυχολόγοι στους γονείς. Είναι λυπηρό ότι η θεατρική αγωγή απομακρύνθηκε από τα σχολεία, ιδιαίτερα από το δημοτικό. Τον χειμώνα θα βρίσκομαι και πάλι στο Στούντιο Κυψέλης, όπου συμμετέχω σταθερά τα τελευταία χρόνια, με δύο παραστάσεις.

Διαβάστε ακόμη

SHOWBIZ

Ιωάννα Τούνη: Η κάμερα «έπιασε» τον Ρόμπι να βάζει το παντελόνι του πίσω της

Η Ιωάννα Τούνη υποδέχτηκε τον Αύγουστο με νέο βίντεο, όμως ο Ρόμπι έκλεψε την παράσταση. Η κάμερα τον κατέγραψε να αλλάζει ρούχα και να…