Η καλή φυσική κατάσταση δεν αποτελεί από μόνη της ασπίδα απέναντι σε σοβαρά προβλήματα υγείας. Αυτό είναι ένα από τα βασικά μηνύματα που θέλει να περάσει η Τζένιφερ Ντέιβις, η πρώην πρωταθλήτρια ποδηλασίας πίστας από το Φάιφ της Σκωτίας, η οποία διαγνώστηκε στα 38 της με καρκίνο του παχέος εντέρου τρίτου σταδίου.
Η 43χρονη σήμερα γυναίκα είχε αφιερώσει σχεδόν ολόκληρη τη ζωή της στον αθλητισμό. Είχε ξεκινήσει από το τζούντο σε ηλικία μόλις οκτώ ετών και αργότερα πέρασε στην ποδηλασία πίστας, φτάνοντας μέχρι το ασημένιο μετάλλιο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Δελχί.
Κι όμως, ένα σύμπτωμα που αρχικά θεωρούσε ασήμαντο έμελλε να αλλάξει τα πάντα.
Ο πόνος που κράτησε μήνες και η διάγνωση
Μετά την αποχώρησή της από τον πρωταθλητισμό, η Jennifer άρχισε να αισθάνεται έναν οξύ πόνο στην περιοχή του εντέρου. Το επεισόδιο διαρκούσε μόλις λίγα δευτερόλεπτα και εμφανιζόταν μία ή δύο φορές τον μήνα, με αποτέλεσμα να μην του δώσει ιδιαίτερη σημασία.
Η ίδια συνέδεσε το σύμπτωμα με τις δύο αποβολές που είχε υποστεί και τις ορμονικές αλλαγές που ακολούθησαν. Η κατάσταση, όμως, άρχισε να γίνεται πολύ πιο σοβαρή.
Μετά τη δεύτερη αποβολή, αντιμετώπισε έντονη δυσκοιλιότητα και αδυναμία να πάει στην τουαλέτα, ενώ οι οξείς πόνοι εξακολουθούσαν να εμφανίζονται. Παρά τις επισκέψεις της στα Επείγοντα, τα συμπτώματα αποδίδονταν στις ορμονικές διακυμάνσεις.
Λίγο πριν από τα Χριστούγεννα, απευθύνθηκε στον προσωπικό της γιατρό, ο οποίος της συνέστησε να υποβληθεί σε ακτινογραφία. Ακολούθησε αξονική τομογραφία και, μέσα στην ίδια νύχτα, μεταφέρθηκε στο χειρουργείο.
«Μου είπαν εκείνο το βράδυ ότι ήταν πολύ πιθανό να έχω καρκίνο του παχέος εντέρου. Υπήρχε απόφραξη και επρόκειτο για έναν όγκο που έπρεπε να αφαιρέσουν», περιγράφει.
Η διάγνωση την άφησε άφωνη.

«Έπεσα από τα σύννεφα. Πήρα τηλέφωνο τους γονείς μου και δεν με πίστευαν. Μου έλεγαν: “Κανείς δεν παθαίνει καρκίνο του εντέρου στην ηλικία σου”. Οι περισσότεροι άνθρωποι που με γνώριζαν έλεγαν ότι ήμουν ο πιο γυμνασμένος και υγιής άνθρωπος που ήξεραν, καθώς ήμουν αθλήτρια. Όμως ήμουν 38 ετών. Και διαγνώστηκα με καρκίνο του παχέος εντέρου σταδίου 3».
Όπως εξηγεί, εκ των υστέρων κατάλαβε πως εκείνοι οι σύντομοι αλλά έντονοι πόνοι ήταν το πρώτο σημάδι. Η απόφραξη που είχε προκαλέσει ο όγκος πιθανότατα έκανε ακόμη και την τροφή να περνά με δυσκολία από το συγκεκριμένο σημείο, προκαλώντας τον πόνο.
Μια ζωή αφιερωμένη στον πρωταθλητισμό
Πριν από τη δύσκολη περιπέτεια υγείας, η Jennifer είχε μάθει να αντιμετωπίζει την κόπωση και την πίεση ως αναπόσπαστα κομμάτια της αθλητικής ζωής.
Από παιδί έκανε τζούντο πέντε φορές την εβδομάδα και συμμετείχε σε προπονήσεις τα Σαββατοκύριακα.
«Ήταν μια αρκετά έντονη παιδική ηλικία», λέει χαρακτηριστικά, περιγράφοντας τα χρόνια κατά τα οποία αγωνιζόταν με την εθνική ομάδα τζούντο σε διοργανώσεις στο Ηνωμένο Βασίλειο, την Ευρώπη και την Αμερική.
Αργότερα στράφηκε στην ποδηλασία πίστας και έφτασε στις κορυφαίες αθλήτριες του αθλήματος, κατακτώντας ασημένιο μετάλλιο στους Αγώνες της Κοινοπολιτείας στο Δελχί. Έφτασε μάλιστα να διεκδικεί θέση στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Λονδίνου, χάνοντας τελικά την πρόκριση για ελάχιστη διαφορά.
«Ανήκα στις δέκα καλύτερες αθλήτριες στον κόσμο και στις τρεις κορυφαίες στη χώρα μου», θυμάται.
Πίσω από τις επιτυχίες, ωστόσο, υπήρχε ένας διαρκής αγώνας να ξεπερνά τα όριά της.
«Ήμουν πολύ απασχολημένη, προσπαθούσα να τα προλάβω όλα και ξεπερνούσα τα όριά μου πολύ συχνά. Κοιτάζοντας πίσω, συνειδητοποιώ ότι δεν άφηνα αρκετό χώρο για ξεκούραση».

Το τροχαίο που έβαλε τέλος στην καριέρα της
Η μετάβαση στη νέα της ζωή ήρθε μετά από ένα σοβαρό τροχαίο κατά τη διάρκεια προπόνησης. Η Jennifer συγκρούστηκε με αυτοκίνητο στους δρόμους του Φάιφ και τραυματίστηκε σοβαρά.
«Προσέκρουσα με το πρόσωπο στο πίσω παρμπρίζ του οχήματος, το οποίο διαλύθηκε. Πήγαινα πολύ γρήγορα. Τραυματίστηκα στον αυχένα και μια μεγάλη τομή στο πρόσωπο που χρειάστηκε περίπου 40 ράμματα. Χρειάστηκαν έξι μήνες για να αναρρώσω».
Αρχικά πίστευε ότι θα επέστρεφε στους αγώνες. Όμως, όταν ήρθε η ώρα, διαπίστωσε πως κάτι είχε αλλάξει μέσα της.
«Αρχική μου πρόθεση ήταν να επιστρέψω στους αγώνες και να σημειώσω νέα ρεκόρ, αλλά η φλόγα είχε σβήσει».
Η ουλή που άφησε το ατύχημα επηρέασε την αυτοπεποίθησή της και την έκανε να στραφεί σε ένα διαφορετικό κεφάλαιο της ζωής της, με στόχο να δημιουργήσει οικογένεια.
Η επέμβαση, η στομία και οι μεταστάσεις
Η διάγνωση του καρκίνου σήμανε την έναρξη μιας νέας, πολύ πιο δύσκολης μάχης.
Η Jennifer υποβλήθηκε σε επείγον ανοιχτό χειρουργείο, κατά το οποίο αφαιρέθηκαν 30 εκατοστά από το παχύ έντερο. Για τους επόμενους 18 μήνες έζησε με στομία, ενώ στη συνέχεια ακολούθησε χημειοθεραπεία.
«Ήταν δύσκολα. Δεν είχα κανέναν έλεγχο. Ζεις με έναν κρυφό, βουβό φόβο μήπως υπάρξει κάποια διαρροή», περιγράφει.
Η χημειοθεραπεία, που αρχικά είχε υπολογιστεί στους τρεις μήνες, τελικά διήρκεσε τέσσερις.
Η περιπέτεια, όμως, δεν είχε τελειώσει.
Κατά τον επανέλεγχο, δύο χρόνια μετά την αρχική επέμβαση, οι γιατροί διαπίστωσαν ότι ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στους πνεύμονες και το ήπαρ.
«Μου είπαν ότι ο καρκίνος είχε κάνει μετάσταση στους πνεύμονες και το ήπαρ. Μου είπαν χαρακτηριστικά: “Συνήθως, Jenny, σε αυτό το στάδιο θα σε βάζαμε σε ανακουφιστική φροντίδα (palliative care), φροντίζοντας απλώς να είσαι άνετα”».
Η ηλικία της και η φυσική της κατάσταση, ωστόσο, οδήγησαν τους γιατρούς σε διαφορετική απόφαση.
«Επειδή όμως είσαι νέα, πεισματάρα και αθλήτρια, θα σου δώσουμε μια ευκαιρία με το χειρουργείο», της είπαν.

Η Jennifer υποβλήθηκε σε επέμβαση στο ήπαρ τον Ιανουάριο, ακολούθησε χειρουργείο στον αριστερό πνεύμονα τον Μάιο και στον δεξιό τον Ιούλιο. Αργότερα εντοπίστηκε ένας ακόμη μικρός όγκος στον αριστερό πνεύμονα και χρειάστηκε νέα επέμβαση.
Συνολικά, το σώμα της φέρει πλέον πολλές ουλές από τα αλλεπάλληλα χειρουργεία.
«Μετά από εκείνη την επέμβαση είπα “ως εδώ”. Δεν κάνω άλλα χειρουργεία. Έχω πλέον πάρα πολλές ουλές. Και τα δύο ανοιχτά χειρουργεία μοὐ άφησαν μια ουλή που ξεκινάει από το στέρνο και φτάνει μέχρι το εφηβαίο. Και σε κάθε επέμβαση στους πνεύμονες χρειάστηκαν τρεις ή τέσσερις τομές — συνολικά έχω περίπου 14 με 15 ουλές».
Η νέα καθημερινότητα και η προσπάθεια να προστατεύσει την υγεία της
Σήμερα η πρώην πρωταθλήτρια έχει δημιουργήσει τη δική της εταιρεία υγείας, Geno3, μέσα από την οποία παρέχει αξιολογήσεις υγείας και εξατομικευμένη καθοδήγηση.
Παράλληλα, έχει αλλάξει σημαντικά τον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει την καθημερινότητά της. Παρακολουθεί τον ύπνο και τη φυσική της κατάσταση και έχει τροποποιήσει τη διατροφή της, ενώ έχει δημιουργήσει μια ομάδα ειδικών γύρω της, την οποία παρομοιάζει με την ομάδα που θα είχε ένας αθλητής υψηλού επιπέδου.
«Για να δώσω στον εαυτό μου περισσότερο χρόνο, έφτιαξα μια ανεπίσημη ιατρική ομάδα γύρω μου, ακριβώς όπως θα έκανε ένας αθλητής».
Η ίδια αποδίδει μέρος της προηγούμενης κατάστασής της στη ζάχαρη, το στρες και την έλλειψη ξεκούρασης. Ωστόσο, τέτοιες προσωπικές εκτιμήσεις δεν αποτελούν από μόνες τους ιατρική εξήγηση για την εμφάνιση του καρκίνου.
«Δεν κουβαλώ πλέον το τραύμα»
Η Jennifer αναφέρει ότι εδώ και δύο χρόνια δεν υπάρχουν ενδείξεις όγκων, συνεχίζει όμως να υποβάλλεται σε επανελέγχους κάθε τέσσερις μήνες.
Παράλληλα, μιλά ανοιχτά και για το ψυχολογικό αποτύπωμα της περιπέτειάς της, αλλά και για την απώλεια που βίωσε με τις δύο αποβολές.
«Δεν αισθάνομαι πλέον ότι κουβαλώ το τραύμα όλων όσων συνέβησαν. Πιστεύω ότι κατάφερα να επεξεργαστώ όσα έζησα την ώρα που συνέβαιναν, ακόμη και την απώλεια των παιδιών μου».
Η οικογένεια, οι φίλοι, οι συνεργάτες της και οι ομάδες υποστήριξης αποτέλεσαν σημαντικό μέρος αυτής της διαδικασίας.
«Πρέπει να δείχνουμε στον εαυτό μας την ίδια συμπόνια και αγάπη που θα δείχναμε σε έναν άλλον άνθρωπο», καταλήγει, εξηγώντας πως επέλεξε να αντιμετωπίσει το τραύμα και όχι να το καταπιέσει.
Η ιστορία της αποτελεί, μέσα από τα δικά της λόγια, μια υπενθύμιση ότι ένα επίμονο ή ασυνήθιστο σύμπτωμα δεν πρέπει να αποδίδεται αυτόματα στην κούραση, στο άγχος ή σε μια προηγούμενη κατάσταση. Η αξιολόγηση από γιατρό είναι εκείνη που μπορεί να δώσει τις απαραίτητες απαντήσεις.
Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.









