Η «θετή» κόρη του Αριστοτέλη Ωνάση, Ευαγγελία Φίλιππα μίλησε στην Espresso για τη ζωή της δίπλα στον Έλληνα κροίσο κάνοντας αποκαλύψεις.
Από τον Νίκο Νικόλιζα
Στην κηδεία του Αλέξανδρου η κυρία Ευαγγελία ήταν στον Σκορπιό και έζησε όλη την οδύνη της τραγωδίας. «Όταν έπεσε το αεροπλάνο με τον Αλέξανδρο μέσα, όλοι λέγαμε: “Το έφαγε το παλικάρι η Αμερικάνα”. Το άκουγες από όλους όσοι δούλευαν για τον Ωνάση. Για εμάς ήταν μαύρες εκείνες οι ημέρες, γιατί ήμασταν μέλη της οικογένειας αυτής. Επίσης ο Αλέξανδρος ήταν ένα γλυκύτατο πλάσμα, γεμάτο καλοσύνη.
Διαβάστε επίσης: «Βόμβες» από τη «σκιά» του Αριστοτέλη Ωνάση
Όταν με πλησίασε ο Αρίστος την ημέρα της κηδείας, εγώ είχα χαμηλώσει το κεφάλι από θλίψη. Με χαϊδεύει στο κεφάλι και μου λέει: “Βαγγελιώ μου, από σήμερα είναι όλα μαύρα. Καράβια, πλούτη, είναι όλα μαύρα. Θα ήθελα να ήμουν όπως εσύ, χωρίς τίποτα στη ζωή”».
Κατά τη διάρκεια της πολύωρης συζήτησή μας η κυρία Ευαγγελία μάς αποκαλύπτει ακόμα ένα μυστικό από την κηδεία του Αλέξανδρου. «Στην κηδεία δεν είχαν έρθει πολλοί. Πολύ συγκεκριμένα άτομα, που ζήτησε ο Αρίστος να παρευρίσκονται. Κυρίως ο πολύ στενός οικογενειακός κύκλος.
Την επόμενη μέρα κι ενώ η τελετή έχει πραγματοποιηθεί, μια συνάδελφος από τον Σκορπιό βρίσκει πάνω στο μνήμα ένα πολυσέλιδο ποίημα, έμμετρα γραμμένο. Το ποίημα αναφέρεται τόσο στο τραγικό συμβάν θανάτου του Αλέξανδρου όσο και στη ζωή του παιδιού που έφυγε τόσο νωρίς. Το είχε γράψει ένα από τα μέλη της οικογένειας. Και κάπως έτσι είναι η αρχή του τέλους για τη δυναστεία Ωνάση. Για να μην πεταχτεί, μου το έδωσε και μου είπε: “Εσένα σε αγαπούσε σαν κόρη του. Πάρ’ το και κράτησέ το”».
Διαβάστε επίσης: «Χρειάστηκε να ανοίξουμε τον τάφο του Αλέξανδρου γιατί έμπαζε από κάπου νερά. Και αυτό που αντικρίσαμε ήταν κάτι που δεν μου φεύγει από το μυαλό»
Το κιτρινισμένο γράμμα έχει ημερομηνία 23 Ιανουαρίου 1973 και γράφει σε ορισμένες από τις αράδες του:
«Μέσα σε αυτή την όμορφη γλυκιά ζωή του κόσμου,
του ήλιου και του ουρανού, της φύσης και του πόνου.
Περνά ο κάθε άνθρωπος από αυτή την πλάση, χωρίς να ξέρει φυσικά η μοίρα τι του γράφει.
Αυτό μπορώ απλούστατα να σας το βεβαιώσω, και αληθές παράδειγμα κρατώ να σας το δώσω.
Ακούστε με υπομονή, με προσοχή με τάξη, με ενδιαφέρον, προσοχή, με πόνο, με αγάπη. Μια φοβερή και θλιβερή μεγάλη τραγωδία, έγινε στις είκοσι δύο του εβδομήντα τρία».
