Στο Μέγαρο Μουσικής πραγματοποιήθηκε η πανελλήνια πρεμιέρα της ταινίας «Ανεμώνη», παρουσία του σπουδαίου Nτάνιελ Ντέι-Λιούις, για τους σκοπούς της Εταιρείας Προστασίας Σπαστικών/ Πόρτα Ανοιχτή, σε συνεργασία με το 31ο Διεθνές Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Αθήνας Νύχτες Πρεμιέρας. Ο ζωντανός θρύλος της υποκριτικής, με τρία Οσκαρ Α’ Ρόλου («Το αριστερό μου πόδι» «Λίνκολν», «Θα χυθεί αίμα») Nτάνιελ Ντέι-Λιούις επέστρεψε στη μεγάλη οθόνη οκτώ ολόκληρα χρόνια μετά την τελευταία του ταινία και κυρίως έπειτα από μια περίπου ανακοίνωση αποχώρησής του.
Στην προβολή, το βράδυ της Κυριακής, ο Nτάνιελ Ντέι-Λιούις παρευρέθηκε με τον γιο του και σκηνοθέτη Ρόναν, για χάρη του οποίου ο οσκαρικός ηθοποιός επέστρεψε στην υποκριτική. «Περνώντας χρόνο μακριά από τόσα πολλά πράγματα που έχουν να κάνουν με την εμπλοκή σε μια ταινία, με τη ζωή γύρω από μια ταινία, είναι κάτι που δεν μπόρεσα να συνηθίσω ποτέ στα αλήθεια. Από την άλλη, όμως, από σπουδαστής ακόμη ήμουν έτσι. Ανησυχούσα για το αν είμαι φτιαγμένος γι’ αυτή τη ζωή. Ημουν όμως αρκετά τυχερός ώστε να τα καταφέρω ως ηθοποιός. Και προσπαθούσα πάντα να κατανοήσω και να συμφιλιωθώ κάπως με αυτή την αλληλεπίδραση της δουλειάς μου και της δημόσιας σφαίρας, με το πώς το ένα αναμειγνύεται με το άλλο» είπε στη συνέντευξη Τύπου.
Αναφορικά με το αν έδωσε δικά του στοιχεία στον χαρακτήρα του στην «Ανεμώνη» είπε: «Αυτό που πάντα νιώθω είναι πως το θέμα δεν είναι να χρησιμοποιώ τον εαυτό μου, αντίθετα η “μουσική“ για μένα σχεδόν πάντα βρίσκεται στο να δουλεύω, αναζητώντας μια ζωή πολύ μακριά από τη δική μου σε κάθε πτυχή της ανθρώπινης εμπειρίας. Γιατί τελικά ό,τι προσωπικό κι αν έχεις να δώσεις, ο χαρακτήρας καταλήγει να είναι εξαιρετικά διαφορετικός από τη δική σου εμπειρία, όσο κι αν εμπλουτίζεις τη ζωή του και με μέρος της. Τελικά απλώς εμπιστεύεσαι ότι αυτό θα βρει τον δρόμο του. Τέλος πάντων, ειδικά αναφορικά με την “Ανεμώνη” έχει ειπωθεί ότι έχω πολλά κοινά με τον χαρακτήρα. Αλλά εγώ δεν είμαι ερημίτης. Ούτε ζω κάπου κρυμμένος. Απλώς δεν ζω συνέχεια στο μάτι ενός φακού. Και δεν σπάω καμία σιωπή μου. Απλώς δεν μιλάω σε μικρόφωνα όλη την ώρα. Μιλάω με φίλους και συγγενείς και συναδέλφους. Μπορεί να ζω ήσυχα, αλλά δεν είμαι άνθρωπος των σπηλαίων» ανέφερε, μεταξύ άλλων.
