Ο Βασίλης Ζούλιας έκανε ένα ιδιαίτερα συγκινητικό ποστ καθώς έχασε αγαπημένο του πρόσωπο.
Πόσταρε φωτογραφία να κρατάει το χέρι μέσα στο νοσοκομείο της φίλης του, Στέφης Πετρίδη που έχασε τη μάχη με τον καρκίνο. «Αντίο αγαπημένη μου φίλη Steffie Pe till we meet again…», έγραψε. Στη συνέχεια δημοσίευσε κοινές τους φωτογραφίες και έγραψε δύο λόγια.
«Τίποτα μα τίποτα τυχαίο σε αυτή τη ζωή …
Μια μικρή ιστορία για την αγαπημένη μου φίλη Steffie Pe Στεφη Πετριδη που έφυγε χτες χτυπημένη από τον καρκίνο. Το πρώτο βράδυ που γνωριστήκαμε ήταν το 1981 όταν φύγαμε όλοι μια παρέα από το Bora Bora σε μια μικρή γκαρσονιέρα που είχα τότε στο Κολωνάκι. Θυμάμαι την Στεφη να έχει έρθει με ένα ποτήρι στο χέρι . Ήμασταν και οι δύο 15-17 χρονών!
Τα χρόνια πέρασαν η Στεφη άνοιξε το PARALLELE PARIS όταν η παραδοσιακή εταιρεία που είχε ιδρύσει ο πατέρας της ΠΕΤΡΙΔΗΣ πουλήθηκε στον Σταύρο Τζιουφα . Εγώ πετυχημένος στυλίστας τότε στα περιοδικά ώσπου κάποια στιγμή εκεί γύρω στο 2001 πήρα ένα ρίσκο αλλαγής καριέρας λέγοντας ναι στην πρόταση του Σταύρου Τζιουφα να αναλάβω την αναβίωση του παραδοσιακού οίκου ΜΟΥΡΙΑΔΗ σε ένα ανδρικό κατάστημα. Ετσι βρεθήκαμε στα ίδια γραφεια με την Στεφη και σε λιγο η Στεφη με ακολούθησε στον ίδιο δρόμο απεξάρτησης.
Η εταιρεία Connection του Σταύρου έπεσε έξω στο χρηματιστήριο και τα Χριστούγεννα του 2001 έκλεισε οριστικά.
Η Στεφη ήταν αυτή που μου πρότεινε να με στείλει στον αδελφό της Σταύρο Πετριδη να μου φτιάξει ένα σωστό business plan γιατί με έβλεπε που γύριζα από δω και από εκεί δείχνοντας την ιδέα μου για την δημιουργία του Vassilis Zoulias Old Athens αλλά δεν είχα νούμερα .
Ένα πρωί λοιπόν πήγα σε αυτό το τελευταίο ραντεβού με μισή καρδιά γιατί είχα χτυπήσει τόσες πόρτες που άκουγα πρώτα ναι και μετά όχι που πλέον είχα κουραστεί . Παρ’όλα αυτά πήγα και ο Σταύρος ακούγοντας την ιδέα μου μου προτείνει να το κάνουμε μαζί!
Ετσι λοιπόν άνοιξε το πρώτο μαγαζί στην Καναρη 17 .Με την προτροπή της Στεφης να πάω στον αδελφό της να με συμβουλέψει ,που κατέληξε σε μια συνεργασία που εγινε και η αρχή του οράματος μου .
Στεφη μου δεν θα σε ξεχάσω ποτέ.
Αισθάνομαι ευγνωμοσύνη που οι δρόμοι μας ενώθηκαν μαγικά για πολύ σημαντικούς λόγους και για τους δύο μας.
Οπότε βρισκόμασταν μέσα στα χρόνια ξέραμε τι σήμαινε ο ένας για τον άλλον …
Αισθάνομαι τεράστια ευγνωμοσύνη που είχα την ευκαιρία και την ευλογία να είμαι δίπλα σου για λίγο ,να κρατήσω το χέρι σου και να σε αγκαλιάσω για να σε αποχαιρετήσω στο τελευταίο σου ταξίδι ,μέχρι να ξανασυναντηθούμε…
Ήσουν μια υπέροχη ψυχή που μόνο αγάπη είχες μέσα σου .
Ένα μεγάλο ευχαριστώ σε εσένα στον Σταύρο και στην υπέροχη Μαρία που στάθηκε βράχος δίπλα σου μέχρι τέλους και οι τρεις σας θα έχετε πάντα ένα μέρος της καρδιάς μου γιατί ότι είμαι σήμερα επαγγελματικά το χρωστάω σε εσάς και κυρίως σε ΕΣΕΝΑ».
