Στο επίκεντρο της προσοχής όλων βρίσκεται αυτήν την περίοδο η νέα ταινία του σκηνοθέτη Γιάννη Σμαραγδή, βασισμένη στη ζωή και στο έργο του Ιωάννη Καποδίστρια, πρώτου κυβερνήτη της Ελλάδας.
Μια ταινία που έχει αποσπάσει το ενδιαφέρον της κοινής γνώμης, αφού καθημερινά είναι μεγάλος ο αριθμός των θεατών που σπεύδουν να την παρακολουθήσουν. Η Ναταλία Καποδίστρια, η οποία σε μια γραμμή αρρενογονίας που περνάει από τον κυβερνήτη είναι η τελευταία απόγονος της οικογένειας Καποδίστρια, παραχώρησε συνέντευξη στην εφημερίδα «Ορθόδοξη Αλήθεια».
Η ίδια εργάζεται ως ηθοποιός με μεγάλη επιτυχία στο θέατρο, στον κινηματογράφο και στην τηλεόραση από το 1986, ενώ συμμετέχει στην ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή με τον μικρό αλλά χαρακτηριστικό ρόλο της «άυλης μορφής».
Ποιες είναι οι πρώτες εντυπώσεις σας από την ταινία; Ανταποκρίνεται στα όσα ξέρατε έως τώρα για τον Ιωάννη Καποδίστρια;
Ενα έργο τέχνης -εν προκειμένω, μια κινηματογραφική ταινία μυθοπλασίας- είναι ένας ζωντανός οργανισμός. Αναπνέει, δημιουργείται με στόχο να τελεσφορήσει όταν επιτελέσει τον σκοπό της. Οταν, δηλαδή, εκτεθεί στα μάτια του κοινού. Βρισκόμαστε στη δεύτερη εβδομάδα προβολής της ταινίας στις κινηματογραφικές αίθουσες και μπροστά σε ένα ρεκόρ εισιτηρίων για τα ελληνικά δεδομένα. Στις περισσότερες προβολές ο κόσμος χειροκροτεί με συγκίνηση στους τίτλους τέλους.
Εχω πλήρως συνείδηση και γνώση πως η διαδρομή των 55 χρόνων του Ιωάννη Καποδίστρια είναι αδύνατον να χωρέσει μέσα στις δύο ώρες μιας κινηματογραφικής παραγωγής. Πρόκειται για μια ανελέητη σπαζοκεφαλιά, τι θα επιλέξεις να κρατήσεις και τι θα αφήσεις στη σύνθεση ενός σεναρίου με θέμα τη ζωή και το έργο του. Οι όποιες επιλογές γίνονται με γνώμονα τον άξονα γύρω από τον οποίο θέλεις να διηγηθείς την ιστορία αυτού του ανθρώπου. Αυτός ο όποιος άξονας επιλέχθηκε από τον κ. Σμαραγδή, αποδεικνύεται αν μη τι άλλο πως συγκινεί το κοινό.
Το ελληνικό κράτος και οι σχετικοί με αυτό φορείς τι περισσότερο θα όφειλαν να είχαν πράξει σχετικά με το έργο αυτού του σπουδαίου Ελληνα;
Τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο από το να είχαν συνεχίσει το έργο του σπουδαίου αυτού Ελληνα και είθε να το είχαν ολοκληρώσει, εκτός και αν αυτό δεν συνάδει προς την ατζέντα τους…
Στα βιβλία της επίσημης Ιστορίας της Ελλάδας έχουν καταγραφεί και διδάσκονται στους μαθητές όλα όσα έχουν σχέση με την πολιτική και τις ιδέες του Καποδίστρια ή υπάρχουν ακόμη ανεξερεύνητες πτυχές του βίου του;
Αν και δεν έχω τακτική και άμεση πρόσβαση στο πώς και πόσο διδάσκεται το κεφάλαιο Καποδίστριας στα σχολεία την τρέχουσα περίοδο, έχω την εντύπωση πως συνεχίζεται -χάριν μιας αντικειμενικής προσέγγισης των πραγμάτων- η ελλιπής και θολή προσέγγιση του θέματος. Σε μεγάλο βαθμό η καποδιστριακή διακυβέρνηση των 3,5 χρόνων νομίζω πως παρουσιάζεται σαν μια ατυχής σύγκρουση κυβέρνησης και αντιπολίτευσης, δίνοντας μάλιστα βήμα στον συντάσσοντα το όποιο εκπαιδευτικό πόνημα να αναδείξει περισσότερο την οπτική της δεύτερης.
Ποια γνωρίσματα και χαρακτηριστικά του Καποδίστρια θαυμάζετε περισσότερο και σας εμπνέουν;
Θαυμάζω την ανιδιοτέλειά του, τη στοχοπροσήλωσή του, την εργατικότητά του, τη λιτότητα του βίου του, την επένδυση στη φιλία και στα δίκτυα των ανθρώπων που εργάζονται για ένα κοινό όραμα, την υπευθυνότητά του και το ανοιχτό του μυαλό σε νέες ιδέες.
Και, από την άλλη πλευρά, ποια αρνητικά στοιχεία τού καταλογίζετε;
Αν και με συνδέουν δεσμοί αίματος με τον Ιωάννη Καποδίστρια, ποτέ δεν αισθάνθηκα την ανάγκη να τον τοποθετήσω στο χειρουργικό κρεβάτι ή να τον περάσω ακτινογραφία! Δεν τον θεοποιώ, ούτε τον αγιοποιώ στη συνείδησή μου, απλώς αναγνωρίζω πως έχω περισσότερο ανάγκη να τον κρατήσω εκεί κάπου ψηλά προκειμένου να τροφοδοτήσω την έμπνευσή μου μέσα στους δύσκολους και σύνθετους χρόνους που ζω.
Στον πολιτικό στίβο της Ελλάδας πολλά είναι τα κόμματα και οι οργανώσεις που υποστηρίζουν ότι εμπνέονται από το παράδειγμά του. Στην πράξη μπορούμε να διαπιστώσουμε πως υπάρχουν συνεχιστές του έργου του;
Η συνέχιση του έργου του Ιωάννη Καποδίστρια δεν είναι θέμα προγραμματικών δηλώσεων κάποιου κόμματος. Κυβερνήτης ήταν ο Καποδίστριας, με πρόγραμμα και όραμα, και Ελληνες αναχαίτισαν την ανάπτυξη του έργου του. Εμείς, οι απόγονοι εκείνων των Ελλήνων, είναι που πρέπει να σκεφτούμε και να αποφασίσουμε εάν μας καλύπτει ή όχι η τροπή που πήραν τα πολιτικά πράγματα στο κράτος όταν εκείνος έλειψε από το προσκήνιο. Μόνο τότε θα επιτρέψουμε να προκύψει η κυβέρνηση που θα υλοποιήσει τις επιθυμίες και τα οράματά μας. Μόνο όταν εμείς οι Ελληνες αποφασίσουμε να αποσχιστούμε από το παρελθόν μας του ραγιά και δεσμευτούμε συνειδητά να αποποιηθούμε την ψυχολογία του σκλάβου σε όλες τις παραμέτρους της καθημερινότητάς μας.