Η Μαίρη Βιδάλη μπήκε εκ νέου δυνατά στην ιστορική κινηματογραφική σκηνή με τον ρόλο της Μαντώς Μαυρογένους στον «Καποδίστρια» του Γιάννη Σμαραγδή – και η αλήθεια είναι ότι ο ρόλος αυτός προέκυψε… στον αέρα!
- Από τον Ηλία Μαραβέγια
«Τώρα σκέφτομαι πως εσύ πρέπει να κάνεις τη Μαυρογένους» της είπε ο σημαντικός σκηνοθέτης για τη μικρή σκηνή με την ηρωίδα του ’21 που συμπεριέλαβε στο φιλμ που «σαρώνει» στο box office. Μια σκηνή με αλήθεια, που «χτύπησε» κατευθείαν στην καρδιά των θεατών. Η αγαπημένη ηθοποιός, που έχει χαράξει λαμπρή πορεία, μιλάει στην «Espresso» για τη δική της Μαντώ Μαυρογένους, αναφέρεται στον πόλεμο που δέχτηκε ο Γιάννης Σμαραγδής από τον κλάδο του, τονίζει την αναγκαιότητα δημιουργίας ιστορικών ταινιών ως «αντίδοτο» στη συλλογική αμνησία, και αποκαλύπτει ποια ήταν η αντίδρασή της βλέποντας πρώτη φορά τον πρωταγωνιστή του «Καποδίστρια» Αντώνη Μυριαγκό να μπαίνει στο γραφείο της παραγωγής για την ανάγνωση του σεναρίου του φιλμ.
Κυρία Βιδάλη, πώς προέκυψε η συμμετοχή σας στην ταινία «Καποδίστριας» του Γιάννη Σμαραγδή;
Συναντηθήκαμε με τον Γιάννη Σμαραγδή και όταν με είδε και μιλήσαμε πρόσθεσε τον ρόλο στην ταινία. Στο αρχικό σενάριο του «Καποδίστρια», δηλαδή, δεν υπήρχε η Μαντώ Μαυρογένους. Κατά τη συνάντησή μας μου είπε «τώρα σκέφτομαι πως εσύ πρέπει να παίξεις τη Μαυρογένους και εγώ να βάλω αυτή τη σκηνή στην ταινία». Διότι αυτή η μικρή σκηνή που παίζω είναι και αυτό που συνέβη στ’ αλήθεια. Η Μαντώ έδωσε το σπαθί της οικογενείας της στα χέρια του Καποδίστρια. Οπότε ήταν πολύ θετικό που ο σκηνοθέτης συμπεριέλαβε τη σκηνή, γιατί όντως εκείνη την εποχή η ηρωίδα αυτή του 1821 γνωρίστηκε με τον Ελληνα Κυβερνήτη, ενώ η Μπουμπουλίνα, ας πούμε, δεν πρόλαβε να γνωριστεί μαζί του. Χάρηκα πολύ γι’ αυτή την πρόταση. Πέρα από το γεγονός ότι ήταν τιμητική για εμένα, καθώς προήλθε από τον Γιάννη Σμαραγδή, χάρηκα που θα έπαιρνα κι εγώ μέρος στη συγκεκριμένη ταινία για τον Καποδίστρια. Για εμένα ήταν αναγκαίο να γίνει μια τέτοια ταινία, και μπράβο του για τη δύναμη και το κουράγιο του και συγχαρητήρια για την επιτυχία που έχει.
Η Μαντώ Μαυρογένους που υποδύεστε δεν είναι η ηρωίδα της δόξας, αλλά της εγκατάλειψης. Πώς ήταν για εσάς να την προσεγγίσετε σε αυτή τη φάση της ζωής της;
Χάρηκα πολύ γι’ αυτό. Η Μαντώ Μαυρογένους πέθανε σχετικά νέα σε ηλικία, αλλά ήταν τόσο ταλαιπωρημένη και δυστυχισμένη, που φαινόταν πολύ μεγαλύτερη. Οπότε κι εγώ ήμουν στην κατάλληλη ηλικία για να υποδυθώ αυτό το πρόσωπο. Και να σας πω και κάτι, δεν περίμενα ότι μια τόσο μικρής διάρκειας σκηνή θα είχε τόση απήχηση στον κόσμο. Μου λένε πολύ ωραία πράγματα και γράφουν πολύ τιμητικά σχόλια. Πρόσφατα ο Στρατής Πασχάλης, σπουδαίος μεταφραστής και λογοτέχνης, έγραψε ότι δύο πράγματα τον συγκλόνισαν στην ταινία, η ερμηνεία του ηθοποιού Αντώνη Μυριαγκού που υποδύεται τον Ιωάννη Καποδίστρια και το δικό μου βλέμμα ως Μαντώ Μαυρογένους.
Θεωρείτε τη Μαντώ Μαυρογένους μια τραγική φιγούρα της Ιστορίας μας;
Σίγουρα ήταν, όπως και ο Καποδίστριας. Και πολλοί άλλοι ήρωες του ’21, όπως η Μπουμπουλίνα και ο Νικηταράς, θυσίασαν τη ζωή τους για τον αγώνα και δεν αναγνωρίστηκαν από την Πολιτεία.
Τι σας συγκίνησε περισσότερο στη σχέση Μαυρογένους – Καποδίστρια όπως παρουσιάζεται στην ταινία;
Η λιτότητα του γυρίσματος αλλά και της διδασκαλίας του Σμαραγδή. Αυτό ακριβώς ήθελε: Το παίξιμό μας να είναι εντελώς λιτό, δωρικό, θα έλεγα. Γιατί αυτές οι μορφές ήταν δωρικές.
Πώς κρίνετε τις αντιδράσεις και τις κριτικές που δέχτηκε η ταινία πριν ακόμη προβληθεί;
Συνήθως οι κριτικοί για πράγματα που αξίζουν αλλά δεν είναι της αρεσκείας τους κάνουν πόλεμο πριν καν αρχίσουν. Μου έχει συμβεί και εμένα στο θέατρο. Μου έγραψαν δύο φορές αρνητική κριτική για τον ρόλο μου πριν ακόμη ανέβει η παράσταση. Ομως ο κόσμος είναι τελικά αυτός που κρίνει. Οταν ο περισσότερος κόσμος που πήγε να δει την ταινία δάκρυσε και χειροκροτούσε όρθιος -για όποιον λόγο κι αν πήγε να τη δει-, αυτό που έχει σημασία είναι ότι μπήκε στην καρδιά του. Αυτό που είπα και μετά την επίσημη πρεμιέρα του φιλμ είναι ότι δεν έχουν σημασία οι λεπτομέρειες σε τέτοιες ταινίες. Το ουσιαστικό είναι να συγκινήσει τον λαό, να «δώσει» στον κόσμο αυτό το σημαντικό πρόσωπο που ήταν ο Καποδίστριας. Και αυτό το πέτυχε ο Γιάννης Σμαραγδής. Οπως πέτυχε το να μάθει τον Καποδίστρια και η νέα γενιά.
Η ταινία ολοκληρώθηκε χωρίς κρατική στήριξη. Τι λέει αυτό για τη σχέση κράτους και πολιτισμού σήμερα;
Νομίζω ότι υπήρξαν παρασκηνιακοί λόγοι που δεν τους ξέρουμε. Το πιο βασικό απ’ όλα είναι ότι ο Σμαραγδής πολεμήθηκε από τον ίδιο του τον κλάδο. Τώρα, γιατί η Πολιτεία δεν έδωσε χρήματα; Ο ένας πέταγε το μπαλάκι στον άλλον. Εγώ τότε ήμουν στην Περιφέρεια και ξέρω ότι ο Πατούλης, ο οποίος ήταν στα ηνία εκείνη την εποχή, ήθελε να δώσει χρήματα. Περίμενε ωστόσο μια υπογραφή από τον Αδωνι Γεωργιάδη, που δεν δόθηκε ποτέ. Πιστεύω όμως ότι αν στήριζε ο κλάδος του τον Σμαραγδή-τα διάφορα κέντρα επιχορήγησης των οποίων οι επιτροπές απαρτίζονται από ανθρώπους του χώρου-, θα ακολουθούσε και η Πολιτεία. Αν αυτοί ήταν θετικοί, θα πίεζαν και την κυβέρνηση. Όμως ήταν αρνητικοί.
Πιστεύετε ότι τέτοιες ιστορικές ταινίες μπορούν να λειτουργήσουν ως «αντίδοτο» στη συλλογική μας αμνησία;
Βέβαια. Και απορώ, μάλιστα, γιατί και μία από τις δικές μου μεγάλες κινηματογραφικές επιτυχίες, οι «17 σφαίρες για έναν άγγελο», όπου υποδύθηκα την Ηρώ Κωνσταντοπούλου, δεν παίζεται στην κρατική τηλεόραση. Παίζονται ταινίες μυθοπλασίας που έχουμε δει 500 φορές. Μου κάνει εντύπωση που βλέπω την ταινία να παίζεται σε μικρά κανάλια ή σε συνδρομητικές πλατφόρμες αλλά όχι στην ΕΡΤ.
Πώς σας φάνηκε ο Αντώνης Μυριαγκός στον ρόλο του Καποδίστρια;
Για να βρει τον σωστό πρωταγωνιστή για τον «Καποδίστρια» ο Γιάννης Σμαραγδής έκανε μεγάλη έρευνα. Ο Αντώνης Μυριαγκός είναι γοητευτικός, ουσιαστικός, δυνατός ηθοποιός. Οταν τον πρωτοείδα στο γραφείο του Γιάννη Σμαραγδή, όπου είχε καλέσει όλους τους ηθοποιούς για να γνωριστούμε και να διαβάσουμε το αρχικό σενάριο, μόλις άνοιξε η πόρτα και μπήκε μέσα, είπα «α, ο Καποδίστριας!» Ενας πολύ σημαντικός λόγος που έκανε τόσο μεγάλη επιτυχία ο συγκεκριμένος άνθρωπος είναι επίσης ότι έχει παιδεία. Είναι άτομο επιπέδου, καλλιεργημένο, μιλάει δύο ξένες γλώσσες. Δεν θα μπορούσε να είναι κάτι άλλο ο άνθρωπος που θα έπαιζε τον Καποδίστρια. Δεν φτάνει το ταλέντο, χρειάζεται και η παιδεία.