Η ταλαντούχα τραγουδίστρια μας ταξιδεύει από τα φτωχικά παιδικά της χρόνια μέχρι τον εθνικό τελικό της Eurovision.
Από τον Ηλία Μαραβέγια
Η Rosanna Mailan έχει μάθει στη ζωή της να κάνει άλματα ξεπερνώντας τα εμπόδια. Από την Αβάνα της Κούβας, όπου ως κοριτσάκι χόρευε και τραγουδούσε κρατώντας μια σφουγγαρίστρα για μικρόφωνο, μέχρι την Ελλάδα, που έγινε δεύτερη πατρίδα για εκείνη, βρίσκοντας τον δρόμο της στην τέχνη και φτάνοντας από το θρυλικό κλαμπ Cubanita έως τον εθνικό τελικό της φετινής Eurovision, η διαδρομή της είναι γεμάτη ρίσκο, ένστικτο και καρδιά.
Τίποτα δεν της χαρίστηκε. Ούτε η μουσική ούτε η μητρότητα ούτε η επιβίωση στα δύσκολα χρόνια της οικονομικής κρίσης. Κάθε φορά που η ζωή την έσπρωχνε στην άκρη, εκείνη έκανε το ίδιο πράγμα: Ενα άλμα προς τα μπροστά.
«Δεν θα πέσω» λέει. Και το πιστεύει!
Ετσι και τώρα, με το τραγούδι «Αλμα» (Alma) -που μοιάζει να γράφτηκε πάνω στη δική της ιστορία-, η Rosanna Mailan ανεβαίνει στη σκηνή όχι για να αποδείξει κάτι, αλλά για να αφηγηθεί ποια είναι.
Μια γυναίκα που έμαθε να ζει την απλότητα, να χορεύει στις δυσκολίες, να τραγουδά χωρίς να λαχανιάζει στους 180 παλμούς και να προχωρά χωρίς φόβο. Γιατί, όπως λέει και η ίδια, «τα μεγαλύτερα πράγματα στη ζωή μου έγιναν όταν τόλμησα».
Η ιδέα της Eurovision δεν ξεκίνησε από κάποιο μεγαλεπήβολο σχέδιο, αλλά από ένα απλό μήνυμα.
«Μου έγραψαν στα social media fans του θεσμού ότι θα ήθελαν να με δουν να συμμετέχω. Εγώ μέχρι τότε νόμιζα ότι δεν μπορούσα, ότι έπρεπε να έχω ελληνική ιθαγένεια» εξηγεί μιλώντας στην «Espresso».
Οταν έμαθε ότι αρκεί να ζει στην Ελλάδα και να μιλάει ελληνικά, κάτι άναψε μέσα της.
«Χάρηκα πάρα πολύ. Ηταν σαν να μου άνοιξε μια πόρτα που νόμιζα κλειστή» λέει.
Μαζί με τον παραγωγό της, τον Chris Zantioti, άρχισαν να ψάχνουν το τραγούδι που θα έκανε το «κλικ». Ηταν εκείνος, μάλιστα, που όταν η ίδια άρχισε να έχει δεύτερες σκέψεις για τη συμμετοχή της, της είπε την ατάκα που τα άλλαξε όλα:
«Μου είπε: “Κάνε το άλμα και μη φοβηθείς”».
Η λέξη έπεσε στο τραπέζι και έμεινε.
«Λέω, αυτό είναι!».
Η στιχουργός Nany Zarikian έβαλε τη ζωή της Rosanna σε λέξεις.
«Μου είπε: “Θα περιγράψω τη ζωή σου. Γιατί το μεγαλύτερο άλμα το έκανες όταν έφυγες από την Κούβα και ήρθες στην Ελλάδα”».
Και σαν να μην έφτανε αυτό, στο τραγούδι μπήκαν και οι κιθάρες των Gipsy Kings, με τους οποίους είχε γνωριστεί την εποχή που συνεργαζόταν με τον Κωνσταντίνο Αργυρό στο Κέντρο Αθηνών και το διεθνούς φήμης συγκρότημα είχε βρεθεί στην Ελλάδα για να διασκευάσει στα ισπανικά το κομμάτι «Ηλιοβασίλεμα» του Ελληνα σταρ.
«Εδειξαν ενδιαφέρον για τη δουλειά μου, λόγω και του ότι είμαι από την Κούβα και κρατήσαμε επαφή μέσω Instagram. Οταν τους είπα λοιπόν ότι θα ήθελα πολύ αυτόν τον ήχο στο κομμάτι μου για τη Eurovision, δέχτηκαν με χαρά. Γι’ αυτό όλοι λένε ότι θυμίζει Ισπανία. Μα, πώς να μη θυμίζει, αφού παίζουν οι ίδιοι οι Gipsy Kings μέσα;».
Η πρώτη συναυλία
Η Rosanna Mailan μεγάλωσε στην Κούβα, μέσα στη μουσική και στην απλότητα. Η πιο δυνατή της ανάμνηση;
«Η πρώτη μου συναυλία. Ο μπαμπάς μου την οργάνωσε όταν ήμουν επτά χρόνων. Μου έγραψε δέκα τραγούδια και κάναμε μια 40λεπτη συναυλία στο θέατρο του σχολείου».
Ο πατέρας της, ο Remy Mailan, ήταν εκείνος που διέκρινε από νωρίς το ταλέντο της.
«Μου λέει: “Το είδα από την κούνια σου ότι έχεις μέσα σου τον ρυθμό”».
Τα παιδικά της χρόνια στην Αβάνα, αν και λιτά, ήταν και γεμάτα ζωή.
«Θυμάμαι ότι κοβόταν συχνά το ρεύμα για λόγους οικονομίας στη χώρα, αλλά δεν μας ένοιαζε. Απεναντίας, το περιμέναμε για να μαζευτούμε όλα τα παιδιά της πολυκατοικίας και να παίξουμε ή να κάνουμε βόλτες. Οι Κουβανοί έχουμε μάθει να γελάμε με τις δυσκολίες… Αν όμως είχα ζήσει κάπου στην Ευρώπη πρώτα και πήγαινα μετά στην Κούβα για να μείνω, σίγουρα θα δυσκολευόμουν» παραδέχεται.
Ο λόγος;
«Ως παιδιά στην Κούβα δεν είχαμε ζήσει τα “μεγάλα” κι έτσι ήμασταν ευχαριστημένοι με τα λίγα. Ομως, αυτό δεν σημαίνει ότι δεν αξίζαμε τα σημαντικά. Η χώρα βγάζει σπουδαίους μουσικούς και αθλητές, αλλά τελικά σε μπλοκάρει. Υπάρχει ένα ταβάνι. Είναι κρίμα» σχολιάζει.
Το 2007 έκανε το μεγάλο άλμα: Ηρθε στην Ελλάδα έπειτα από πρόσκληση του πατέρα της, που βρισκόταν ήδη εδώ για μία πενταετία.
«Οταν ολοκλήρωσα τις μουσικές μου σπουδές στην Κούβα -πιάνο και κιθάρα-, μου έκανε πρόσκληση. Ηρθα αρχικά για διακοπές, αλλά μπήκα στην μπάντα του, άλλαξα ενορχηστρώσεις, έφερα νέες ιδέες και φρέσκο αέρα. Κάναμε πολλές παραστάσεις και αργότερα μας πρότειναν συμβόλαιο στο κλαμπ Cubanita, στου Ψυρρή. Εκεί παίζαμε live κάθε βράδυ».
Δύο χρόνια μετά έγινε μητέρα.
«Ηταν ακόμη ένα άλμα για μένα. Απέκτησα παιδί πολύ μικρή».
Η μητρότητα την άλλαξε.
«Εβαλα τη Rosanna-καλλιτέχνιδα σε δεύτερη μοίρα. Το παιδί έγινε προτεραιότητα».
Ο χωρισμός ήρθε νωρίς, όταν ο γιος της ήταν μόλις δύο ετών, αλλά πάλι ήταν συνειδητή απόφαση.
«Είδα ότι δεν θα είχαμε ένα υγιές μέλλον και το σταμάτησα» λέει.
Το να μεγαλώνει μόνη της ένα παιδί δεν τη λύγισε.
«Οταν κάτι δεν πάει καλά, μέσα μου γεννιέται πείσμα. Δεν θα πέσω. Για κάποιον λόγο νιώθω ότι θα τα καταφέρω. Αυτό θεωρώ πως είναι ευλογία» λέει.
Σήμερα ο γιος της, ο 16χρονος Anthony, ο οποίος ασχολείται ήδη τόσο με τη μουσική όσο και με τη ζωγραφική, είναι η μεγαλύτερή της δύναμη.
«Με αγκαλιάζει και μου λέει “μπράβο, μαμά”. Και εγώ σκέφτομαι: Θέλω να τα καταφέρω για να με καμαρώνεις».
Καραόκε
Επί ελληνικού εδάφους η Rosanna Mailan δούλεψε σκληρά, πέρασε την οικονομική κρίση, προσαρμόστηκε, έπαιξε ακόμη και καραόκε.
«Δεν το άντεχα, μου έλειπε το live» λέει.
Το 2020 έστησε εκ νέου την ορχήστρα της.
«Και η πρώτη μου συναυλία ήταν στο Baraonda. Φέτος γύρισα εκεί, πέντε χρόνια μετά, για να κάνω μαζί με τη Νίνα Λοτσάρη το music hall show “Passion”. Η ζωή κάνει κύκλους».
Οι συνεργασίες της με τον Μίμη Πλέσσα, τον Κωνσταντίνο Αργυρό και τον Κωστή Μαραβέγια ήρθαν ως φυσική συνέχεια μιας διαδρομής που δεν φοβήθηκε ποτέ τις «γέφυρες».
«Με τον Πλέσσα γελάγαμε. Είχε ψυχή παιδιού» αναφέρει για τον αλησμόνητο συνθέτη, με τον οποίο συναντήθηκε καλλιτεχνικά όταν εκείνος ήταν 95 ετών, με αφορμή την ισπανική εκδοχή του τραγουδιού «Αν είναι η αγάπη αμαρτία», με τίτλο «A ti dedicaré toda mi vida».
Οσο για τον Μαραβέγια, τραγούδησε τη «Λόλα» του στα ισπανικά, γιατί «η μουσική βρίσκει πάντα τον δρόμο της».
Τους τελευταίους μήνες κάνει καθημερινά άλματα, καθώς προπονείται σαν πραγματική αθλήτρια μαζί με τον γυμναστή της Πάνο Σταυρόπουλο για το τραγουδιστικό της «Αλμα» στη σκηνή του «Sing for Greece», μέσω του οποίου θα επιλεγεί ο εκπρόσωπος της χώρας στη Eurovision 2026.
«Το τραγούδι δεν έχει πολλά κενά για να παίρνω ανάσες, καθώς θα το λέω και παράλληλα θα χορεύω. Συμβουλεύτηκα γιατρό τον περασμένο Οκτώβρη και μου είπε ότι, αν προπονείσαι τακτικά, το διάφραγμα μεγαλώνει. Ξεκίνησα αμέσως, δίχως να ξέρω ακόμη αν θα ήμουν στους ημιτελικούς της Eurovision» εξηγεί.
Στο γυμναστήριο Fitness Palace προπονείται και παράλληλα τραγουδά:
«Αλμα, μη φοβηθείς προχώρα»
και το κορμί της… ακολουθεί, χωρίς η ίδια να λαχανιάζει πια.
«Το σώμα μου έχει μάθει να τραγουδά στους 180 παλμούς. Είναι οι παλμοί του άγχους, αλλά εγώ τους κάνω δύναμη» σημειώνει λίγο προτού ολοκληρώσουμε την κουβέντα μας για την «Espresso».
Η Rosanna διαγωνίζεται στην 9η θέση του Α’ ημιτελικού, που θα μεταδοθεί ζωντανά από την ΕΡΤ1 στις 11 Φεβρουαρίου, στις 22.00.
Και λίγο προτού ανέβει στη σκηνή για να τα δώσει όλα, δεν μιλά για νίκη. Μιλά για αλήθεια. Για ζωή. Για άλματα.
«Κάθε σοβαρή απόφαση στη ζωή μου ήταν ένα άλμα» λέει. Και αυτήν τη φορά είναι έτοιμη να το κάνει μπροστά σε όλους – χωρίς φόβο!