H σοβαρή περιπέτεια υγείας της αγαπητής σεφ Μαρίας Εκμεκτσίογλου, που μέσα από τις εκπομπές της στην τηλεόραση γεμίζει με γεύσεις και αρώματα πολίτικης κουζίνας τα σπίτια των τηλεθεατών, είναι συγκλονιστική!
- Από τη Μαρία Ανδρέου
Η Πολίτισσα σεφ, που χτυπήθηκε από βαριά πνευμονία και χρειάστηκε να νοσηλευτεί δώδεκα ημέρες σε νοσοκομείο της Κωνσταντινούπολης, κατάφερε πριν από λίγες ημέρες να βγει νικήτρια όχι μόνο χάρη στη φαρμακευτική και ιατρική βοήθεια, τους τρεις γιους που ήταν στο πλευρό της και την αγάπη του κόσμου (είναι χαρακτηριστικό πως τις πρώτες ημέρες νοσηλείας της δέχτηκε στα social media πάνω από 20.000 μηνύματα συμπαράστασης), αλλά και με τη χάρη του Αγίου Γεωργίου του Κουδουνά και του Αρχαγγέλου Μιχαήλ του Ταξιάρχη, όπως η ίδια εξομολογείται στην «Espresso», σε μια άκρως συγκινητική συνέντευξη!
Λένε οι παλιοί ότι στη ζωή ένας άνθρωπος μπορεί να έχει πολλά προβλήματα, αλλά όταν αντιμετωπίζει πρόβλημα υγείας, τελικά έχει μόνο ένα… Συμφωνείτε;
Απόλυτα, αλλά πάντα στη ζωή μου ήμουν ένας άνθρωπος που έλεγε μια φράση: Πρώτα ο Θεός και πάνω απ’ όλα υγεία! Ποτέ στη ζωή μου δεν ονειρεύτηκα βίλες, πισίνες, κότερα και πλούτη. Ημουν ικανοποιημένη με την υγεία των τριών γιων μου και την πρόοδό τους, αλλά και με το χάρισμα που μου έδωσε Θεός, αυτό της μαγειρικής! Αυτό που με κάνει χρόνια να ζω αξιοπρεπώς και να δημιουργώ ωραία εστιατόρια, να γράφω βιβλία και να κάνω εκπομπές.
Περάσατε πριν από λίγο καιρό μια μεγάλη περιπέτεια με την υγείας σας…
Είχα περάσει κορονοϊό και αδενοϊό, όμως δεν φυλάχτηκα όσο θα έπρεπε. Τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά δεν χάλασα χατίρι, πήγα σε πολλές φιλανθρωπικές εκδηλώσεις, πολλές εκδηλώσεις, ομιλίες, μαγείρεψα πολύ, κουράστηκα, φιλιά, αγκαλιές, ήρθα σε επαφή με πολύ κόσμο. Δεν πρόσεξα. Τώρα πήρα το μάθημα, να μη φτάνω τον εαυτό μου στα όριά του. Ξεκίνησα με πυρετό (με προειδοποίησε η ασθένεια) και μετά ήρθαν η δύσπνοια και η έλλειψη οξυγόνου, με αποτέλεσμα να μεταφερθώ με ασθενοφόρο στο νοσοκομείο! Νοσηλεύτηκα δώδεκα ημέρες με λοίμωξη στο αναπνευστικό, βήχα, πυρετό και κατέληξα με ορό και ενέσεις.
Την πρώτη εβδομάδα δεν καταλάβαινα που ήμουν από τον πυρετό! Από τη δεύτερη εβδομάδα, που άρχισα να συνέρχομαι, αναζητούσα το σπίτι μου. Θυμάμαι την τελευταία μέρα της νοσηλείας βρήκαν κάποιες αυξημένες τιμές στο αίμα και μου λένε «θα μείνεις κι άλλο». Τους λέω «ούτε μία μέρα παραπάνω». Εκανα κάποιες βόλτες στον διάδρομο του νοσοκομείου και λέω στους γιατρούς «και δεμένη να με έχετε εγώ θα φύγω από τον έβδομο όροφο του νοσοκομείου». Τα χέρια μου ήταν μαύρα από τα τσιμπήματα στις φλέβες. Εκανα υπομονή, με βοήθησε ο Θεός. Πλέον με την επίβλεψη του γιατρού είμαι σπίτι μου και θα κάτσω μέσα έναν μήνα με φαρμακευτική αγωγή.
Σε όλη αυτή την περιπέτεια είχα τους γιους μου στο πλευρό μου, ήρθαν και οι δυο τους από τη Θεσσαλονίκη, αλλά και τον Πασχάλη, τον τρίτο μου γιο, που μένει μόνιμα και αυτός στην Πόλη και περπατά και αυτός στα βήματά μου, είναι ταλαντούχος σεφ. Χθες πρώτη φορά βγήκα να πάω για φαγητό με τα παιδιά μου στον Βόσπορο! Ηταν σαν να μου είχαν χαρίσει όλα τα πλούτη της γης. Ανέπνευσα καθαρό οξυγόνο. Ευτυχώς, έχω ωραία θέα από το σπίτι μου, μένω στην ευρωπαϊκή πλευρά της Πόλης και αντικρίζω από το παράθυρό μου την ασιατική πλευρά. Ετσι, μου περνάει η ώρα, δεν νιώθω κλεισμένη.
Τι σας έδωσε δύναμη για να αναρρώσετε μέσα στο νοσοκομείο;
Ο Αγιος Γεώργιος ο Κουδουνάς και ο Αρχάγγελος Μιχαήλ ο Ταξιάρχης στη Μυτιλήνη. Και οι δυο πολεμιστές και οι δυο τους θαυματουργοί, και τους προσκυνώ κάθε χρόνο! Το έχω σαν τάμα. Ο Χριστός με σκέπασε και η Παναγία σε όλο αυτό που πέρασα και εξακολουθώ να περνάω. Με το που γίνω καλά, πρώτα ο Θεός, θα πάω να ανάψω κερί στη χάρη του Ταξιάρχη. Με έπαιρνε τηλέφωνο ο παπα-Γιάννης, ένας σεβάσμιος ιερέας από τη Βιέννη της Αυστρίας, πολύ φίλος μου, και μου έλεγε : «Μαρία, κάνω παρακλήσεις υπέρ υγείας, διαβάζω το όνομά σου». Τον ευχαριστώ πολύ.
Εισπράξατε όμως και ένα τεράστιο κύμα αγάπης!
Τη γνώριζα, αλλά δεν ήξερα το μέγεθος. Πήρα πολλά μηνύματα και τώρα απαντώ σιγά σιγά σε όλους. Με πήραν σχεδόν όλες οι πρωινές, μεσημεριανές τηλεοπτικές εκπομπές, περιοδικά από την Ελλάδα και αισθάνθηκα πραγματικό ενδιαφέρον. Γυναίκες, άνδρες, νέοι, φίλοι, γνωστοί, ξένοι προς εμένα άνθρωποι μου έλεγαν πόσο έχουν αγαπήσει τις συνταγές μου, τις τηλεοπτικές εκπομπές μου και μου έστειλαν περαστικά. Μου έγραφαν «Μαρία, γίνε καλά και ξεκίνησε τα οδοιπορικά και τις εκπομπές μαγειρικής στην Ελλάδα και όπου υπάρχει Ελλάδα». Τους ευχαριστώ όλους πάρα πολύ και είναι μια ευκαιρία αυτή η συνέντευξη να τους πω πόσο πολύ με στήριξαν για να συνέλθω. Γιατί όλο αυτό θα πάρει έναν μήνα και γιατί ακόμη υπάρχει μια ζάλη, μια εξάντληση, όταν περπατάω.
Υστερα από αυτή την περιπέτεια η Τσικνοπέμπτη θα σας βρει στο σπίτι;
Ναι, αλλά θα φτιάξω γαλακτομπούρεκο και μπακλαβά, και θα ψήσει ο Πασχάλης παϊδάκια και λουκάνικα, και θα τσικνίσουμε με την οικογένεια. Στην Πόλη, θυμάμαι, από τα παλιά τα χρόνια αλλά και μέχρι σήμερα τις γιορτάζουμε πολύ τις Αποκριές ως ελληνική κοινότητα. Ειδικά στη συνοικία Ταταύλα. Εμείς στην Πόλη τις Αποκριές τις λέμε Μπακλαχοράνι. Είναι το Καρναβάλι το Πολίτικο, το Μπακλαχοράνι. Ενα ξεφάντωμα με λατέρνες, όργανα, μασκαράδες και πολύ χορό. Οι 3.000 Ρωμιοί που έχουμε απομείνει στην Πόλη ακόμη το γιορτάζουμε. Κάποτε, θυμάμαι, κάποιες κυβερνήσεις μάς το είχαν απαγορεύσει το Μπακλαχοράνι, γιατί έρχονταν στην πορεία του Καρναβαλιού και Τούρκοι και διασκέδαζαν. Πολύς κόσμος. Στην Πόλη τις Απόκριες όλες οι κουζίνες των Ελλήνων μυρίζουν μπακλαβά και σιροπιαστά σαραγλάκια.
Τα ωραία πάρτι των Ελλήνων στην Πόλη τη δεκαετία του ’70 τα πρόλαβα. Δεν υπήρχε πλούσιο ή φτωχό σπιτικό που να μη ράψει κοστούμια αποκριάτικα και να μην κάνει γλέντι. Τα πιο πολλά σπίτια στην Πόλη έχουν πιάνο στο σαλόνι. Ο πιανίστας λοιπόν έπαιζε τραγούδια μέχρι το πρωί και ο κόσμος χόρευε. Σε όλα τα σπίτια των Ρωμιών κάποιος ήξερε να παίζει σαντούρι, βιολί, κιθάρα, ήταν απαραίτητη η γνώση μουσικών οργάνων για να κάνουμε τα γλέντια μας. Για εμάς του Ρωμιούς οι γιορτές είναι μια ευκαιρία για να μη χαθούμε μεταξύ μας! Γιατί κάθε χρόνο οι Ρωμιοί στην Πόλη είναι όλο και λιγότεροι. Στην Αττάλεια της Τουρκίας πλέον ζει μόνο μία Ρωμιά. Στην Πόλη ακόμη κρατάμε Θερμοπύλες…
Παίρνατε μέρος στο Μπακλαχοράνι;
Πρώτη και καλύτερη. Και λέγαμε και τα κάλαντα των Αποκριών στην Πόλη. Οπως υπάρχουν κάλαντα για τα Χριστούγεννα, την Πρωτοχρονιά, τα Φώτα, υπάρχουν κάλαντα στην Πόλη και για τις Αποκριές. Και πάνε έτσι: «Ηρθαμε να σας πούμε την Αποκριά και να χαρούμε, και αν έχετε κανένα καλό, δώσε μας και εμάς εδώ για να γλεντούμε».
Και την Καθαρή Δευτέρα τη γιορτάζετε αναλόγως στην Πόλη; Πετάτε χαρταετό;
Βεβαίως. Μπακλάς λέγονται τα κουκιά. Στο τέλος των Αποκριών, λοιπόν, ξεκινά η νηστεία με τα κουκιά. Εμείς τη φάβα στην Πόλη τη φτιάχνουμε από κουκιά και είναι νηστίσιμη και υπέροχη με κρεμμυδάκι. Ολοι οι Ρωμιοί για 50 και πλέον μέρες κρατάμε τη νηστεία της Σαρακοστής. Ταραμάς, φακές, φασόλια, καλαμαράκια, γαρίδες, πατάτες, ρύζι, μακαρόνια με σάλτσα, μελιτζάνες, τα πάντα λαδερά. Και φτιάχνουμε και πολύ ωραίο χαλβά πολίτικο. Την Καθαρή Δευτέρα πάμε στην Παναγιά την Κουμαριώτισσα, στο Νεοχώρι, και πετάμε χαρταετό. Εκεί, στην αυλή, κάνουμε πικνίκ. Στρώνουμε τραπεζομάντιλο, φρέσκια λαγάνα, ντολμάδες, πολλά ντολμαδάκια σε όλα τα πιάτα, ταραμοσαλάτα, χαλβά, ελιές, τουρσιά.
Η Παναγία η Κουμαριώτισσα είναι τοπόσημο για τους Ελληνες της Πόλης. Αλλά και όλες οι εκκλησιές μας, με κορυφή το Πατριαρχείο, όπου μας σκεπάζει ο παππούς μας – έτσι λέμε τον Οικουμενικό Πατριάρχη Βαρθολομαίο. Το Πάσχα έρχονται πολλοί Ελληνες και γεμίζουν οι εκκλησιές μας. Και είναι καλό αυτό. Είναι γεμάτη από εκκλησιές η Πόλη μας. Θυμάμαι, πέρσι είχαμε πάει για Ανάσταση με τον Πασχάλη τον γιο μου στο Βαφοχώρι. Η εκκλησιά λειτουργούσε. Κάναμε Ανάσταση, ο παπάς, ο ψάλτης , ο Πασχάλης κι εγώ. Καθίσαμε μετά τη λειτουργία της Αναστάσεως και φάγαμε μαγειρίτσα που είχε φτιάξει ο ιερέας. Εγώ είχα πάει κόκκινα αβγά και τσουρέκι. Τσουγκρίσαμε τα κόκκινα αβγά είπαμε «Χριστός Ανέστη», «Αληθώς ο Κύριος», ήπιαμε και κόκκινο κρασί, και ήταν μία από τις πιο ωραίες αναστάσιμες λειτουργίες της ζωής μου.
Εχετε επαφή με τον Πατριάρχη;
Ολοι οι Ρωμιοί. Μου έστειλε και μήνυμα, λόγω της υγείας μου, και περιμένει να πάω, όταν γίνω καλά, να με ευλογήσει. Θέλω να πάρω την ευχή του παππούλη. Να του φιλήσω το χέρι και να με κεράσει λουκούμι τριαντάφυλλο ή νεράκι με ένα κουτάλι γεμάτο βανίλια, το υποβρύχιο που λέμε εμείς εδώ στην Πόλη. Ο παππούλης ξέρει πότε γιορτάζουν όλοι οι Ρωμιοί στην Πόλη. Αυτόν έχουμε και στις χαρές και στις λύπες.