Η Πάρος ήταν ένα μέρος που επισκεπτόταν η Άντζελα Γκερέκου με τον Τόλη Βοσκόπουλο συχνά και τώρα που το επισκέφθηκε ένιωσε την παρουσία του και δημοσίευσε μία φωτογραφία γράφοντας: «Τόλης παντού!».
Στη συνέχεια έκανε ένα ποστ με πολλές φωτογραφίες γράφοντας δυο λόγια για την επίσκεψή της στο νησί.
«Η ήσυχη αποκάλυψη της Πάρου. Ένα ταξίδι μου στην Πάρο ( για καλό σκοπό) τον χειμώνα ήταν μια ήσυχη αποκάλυψη. Χωρίς τον θόρυβο του καλοκαιριού, το νησί αποκαλύπτει τον αληθινό του ρυθμό. Άδειες παραλίες, πέτρινα σοκάκια που μυρίζουν βροχή και θάλασσα, καφενεία με λίγους ντόπιους και αργές κουβέντες.
Το φως είναι πιο μαλακό, ο αέρας πιο καθαρός και κάθε βήμα μοιάζει με προσωπική συνομιλία με τον τόπο. Η Πάρος τον χειμώνα δεν σε εντυπωσιάζει, σε αγκαλιάζει.
Και η Νάουσα!!! Μια βόλτα στα σοκάκια της, με τα κρυμμένα μυστικά της και τα ήσυχα εκκλησάκια της, και η σιωπή στην ψυχή σου γίνεται πιο εύγλωττη από ποτέ!!!!
Γιατί λοιπόν, σκέφτομαι, για μία ακόμη φορά, στα πανέμορφα νησιά μας εκεί που η πρόσβαση είναι εύκολη, και το καλοκαίρι γεμίζουν ασφυκτικά για τρεις μήνες, να μην έχουμε επισκέπτες για μικρές αποδράσεις και αυτή την εποχή;
Ανθρώπους που αναζητούν την ησυχία και την αρμονία; Μικρούς αριθμούς, υψηλή ποιότητα. Μια ήπια, στοχευμένη ζήτηση θα μπορούσε να κρατήσει κάποια καταλύματα και μαγαζιά ανοιχτά, να μετατρέψει την εποχική ανεργία σε εργασία και να συμβάλει στη διασπορά του τουρισμού στον χώρο και στον χρόνο. Μια άλλη όψη τουρισμού, σε αντίθεση με την υπερβολική ένταση του καλοκαιριού, που μπορεί κάποιες φορές να δυσκολεύει τόσο τους επισκέπτες όσο και τους κατοίκους.
Πάνω απ’ όλα, όμως, αυτός ο χειμερινός ρυθμός μάς φέρνει ξανά κοντά στην τοπική ταυτότητα, την παράδοση, τον πολιτισμό, τα μοναδικά τοπικά προϊόντα και την αυθεντική φιλοξενία.
Σε αυτό το αφήγημα παραμένω σταθερά πιστή και όλη μου η εργασία όλα αυτά τα χρόνια κινείται προς αυτή την κατεύθυνση: έναν τουρισμό με μέτρο, βάθος και σεβασμό στον τόπο και στους ανθρώπους του. Εκεί βρίσκεται το αληθινό μας συγκριτικό πλεονέκτημα , όχι στην ποσότητα, αλλά στην ουσία. Εκεί το ελληνικό ευ ζην βρίσκει την αξία του».
