Ο έμπειρος ηθοποιός Γιώργος Φρατζεσκάκης νιώθει ακόμη μέσα του τη φλόγα ενός πρωτοεμφανιζόμενου
Από τον Ηλία Μαραβέγια
Σαράντα τρία χρόνια πορείας στο θέατρο, κι όμως μιλά με τον ενθουσιασμό πρωτοεμφανιζόμενου. «Νιώθω ακόμη θεατρικός έφηβος» λέει στην «Espresso» ο έμπειρος ηθοποιός και σκηνοθέτης, και φαίνεται να το εννοεί.
Η φλόγα δεν έχει σβήσει, αντιθέτως, τροφοδοτείται από κάθε νέο ρόλο, κάθε καινούργια σκηνοθεσία, κάθε διαφορετικό «σύμπαν» στο οποίο βουτά με πάθος.
«Στη δική μας δουλειά τουλάχιστον δύο φορές τον χρόνο ασχολούμαστε με έναν διαφορετικό συγγραφέα, πηγαίνουμε σε άλλον θεατρικό χώρο, γνωρίζουμε νέους συνεργάτες με άλλες ιδέες. Όλο αυτό δεν μπορεί παρά να σε κρατά σε εγρήγορση» εξηγεί.
Και συμπληρώνει με χαμόγελο: «Φυσικά, παίζει ρόλο και η προσωπική σου διάθεση. Εγώ, μάλλον, την έχω…».
Η πρώτη του φορά στη σκηνή ήρθε μόλις στα 16,5 του χρόνια. Τότε δεν υπήρχε φόβος, ούτε τρακ. «Δεν είχα επίγνωση ούτε της ευθύνης που έρχεται με τα χρόνια» παραδέχεται.
Μιας ευθύνης που μεγάλωσε όταν ασχολήθηκε παράλληλα με τη σκηνοθεσία, «γιατί αυτό που θέλεις να προσφέρεις πρέπει να είναι πραγματικά άρτιο».
Από τους πρώτους ανθρώπους που τον σημάδεψαν καλλιτεχνικά ήταν ο Δημήτρης Χορν. Όχι μόνο ως ηθοποιός, αλλά και ως προσωπικότητα. «Αυτό που δεν θα ξεχάσω ποτέ είναι το φως του. Ήταν απίστευτα λαμπερός ως άνθρωπος» λέει με συγκίνηση.
Θυμάται ακόμη τις συναντήσεις τους σε θεατρικά παρασκήνια, τις συμβουλές, την απλότητα ενός μεγάλου καλλιτέχνη, που όμως είχε κι αυτός τις δικές του ανασφάλειες.
«Έλεγε “θα είμαι καλός;” ή “δεν ήμουν καλός σε αυτή τη σκηνή”. Κι εγώ τον έβλεπα να αποθεώνεται από το κοινό, που σηκωνόταν όρθιο και τον χειροκροτούσε, και σκεφτόμουν “τι λέει;”».
Εξίσου σημαντική υπήρξε και η παρουσία του Δημήτρη Ποταμίτη στη διαδρομή του. «Ήταν μπροστά από την εποχή του. Διανοούμενος, βαθιά καλλιεργημένος. Μεγάλο σχολείο» τονίζει.
Ο ίδιος, τότε νεαρός ηθοποιός, λειτουργούσε «σαν σφουγγάρι» που απορροφούσε κάθε καλλιτεχνικό μάθημα.
«Κομμάτι του θεάτρου»
Ο Γιώργος Φρατζεσκάκης ποτέ δεν αμφέβαλε αν ανήκει στο θέατρο. «Από την πρώτη στιγμή ένιωσα κομμάτι του θεάτρου. Δεν αναρωτήθηκα ποτέ “τι κάνω εγώ εδώ;”».
Μπορεί να πέρασε και από άλλους χώρους της τέχνης, όπως η τηλεόραση, το ραδιόφωνο, το σινεμά, η στιχουργική, όμως η καρδιά του ήταν και παραμένει στο σανίδι.
Στη μακρά πορεία του γνώρισε και συνεργάστηκε με σπουδαίους καλλιτέχνες, τη Ρένα Βλαχοπούλου, τον Θανάση Βέγγο, την Άννα Συνοδινού, τον Διονύση Παπαγιαννόπουλο.
Οι περισσότεροι, όπως θυμάται, ήταν ακριβώς όπως τους βλέπαμε στην οθόνη.
«Οι άνθρωποι του θεάτρου έχουμε ίσως μια δόση υπερβολής, αλλά είμαστε αληθινοί. Υποδυόμαστε ρόλους στη σκηνή, δεν χρειάζεται να παίζουμε και στη ζωή. Βέβαια, υπάρχουν πάντα εξαιρέσεις» σημειώνει.
Ιδιαίτερο κεφάλαιο στη διαδρομή του αποτέλεσε η παιδική σκηνή «Κιβωτός», από όπου πέρασαν χιλιάδες παιδιά. Εκεί έζησε μοναδικές στιγμές χαράς και συγκίνησης.
«Τα παιδιά είναι άγραφο χαρτί. Θα σου πουν με απόλυτη ειλικρίνεια αν τους άρεσε ή όχι. Είναι συγκλονιστικό να βλέπεις ένα παιδί να μη θέλει να φύγει από το θέατρο και να σου ζητά να παίξεις πάλι το έργο για να το ξαναδεί».
Εδώ και αρκετά χρόνια το Θέατρο Eliart είναι το δημιουργικό του καταφύγιο. Εκεί, μαζί με την Αννέτα Παπαθανασίου έχει χτίσει μια σταθερή σχέση με το κοινό, μέσα από παραστάσεις μυστηρίου και δικαστικά δράματα.
Δεν είναι τυχαίο ότι το είδος αυτό γοήτευε τον Γιώργο Φρατζεσκάκη από μικρό παιδί. «Θυμάμαι να ακούω στο ραδιόφωνο έργα της Αγκαθα Κρίστι και να προσπαθώ να ανακαλύψω τον δολοφόνο. Κάποια βράδια δεν μπορούσα να κοιμηθώ!» λέει στην «Espresso».
Αυτήν την περίοδο υπογράφει τη σκηνοθεσία και πρωταγωνιστεί σε δύο επιτυχημένες παραστάσεις του Eliart: στον «Τέλειο Φόνο», όπου υποδύεται τον αστυνομικό επιθεωρητή, και στο «Αθώος ή ένοχος», όπου είναι συνήγορος υπεράσπισης.
Ποιον ρόλο προτιμά; «Και οι δύο έχουν ενδιαφέρον» απαντά.
Ωστόσο, ομολογεί: «Έχω αγαπήσει ιδιαίτερα τον ρόλο του Μπάρινγκτον στο “Αθώος ή ένοχος”, που παίζεται φέτος για τέταρτη σεζόν».
Και για τον επιθεωρητή προσθέτει: «Είναι το καινούργιο που με εξιτάρει. Μου φέρνει φρεσκάδα».
Στην παράσταση «Αθώος ή ένοχος» το κοινό αποφασίζει την ετυμηγορία και οι εκπλήξεις δεν λείπουν. «Μας αιφνιδιάζουν συχνά οι επιλογές τους» παραδέχεται.
Ο ίδιος πιστεύει πως σήμερα οι άνθρωποι καταδικάζουμε εύκολα. «Σηκώνουμε εύκολα το δάχτυλο, χωρίς να προσπαθούμε να δούμε τα πράγματα από την πλευρά του άλλου» λέει με προβληματισμό.
Από την κινηματογραφική του πορεία, ανεξίτηλη του έχει μείνει η συνεργασία του με τον Θόδωρο Αγγελόπουλο.
«Θυμάμαι δύσκολα γυρίσματα στην Αιδηψό, καταχείμωνο, με καλοκαιρινά ρούχα. Ο Αγγελόπουλος είχε τρομερή επιμονή μέχρι να πάρει το πλάνο που ήθελε. Αυτή η επιμέλεια και η αναζήτηση του “τέλειου” πέρασαν και στις δικές μου δουλειές» εξομολογείται.
Όσο για τα επόμενα σχέδια, συνεχίζει ακούραστα με τα δύο έργα στο Θέατρο Eliart, ενώ από τις 16 Μαρτίου ο «Τέλειος φόνος» πάει Θεσσαλονίκη.