Παρότι η Ζέτα Μακρυπούλια βρίσκεται καθημερινά στην τηλεόραση, σπάνια ανοίγει τα χαρτιά της μέσα από συνεντεύξεις. Με αφορμή τη νέα εκπομπή που ετοιμάζει στον ΑΝΤ1 με τίτλο «Moments», μίλησε στο περιοδικό Vogue και στον δημοσιογράφο Βλάσση Κωστούρο για τους φόβους και τις ανασφάλειές της, αλλά και για περιόδους στη ζωή της που ήρθε αντιμέτωπη με κρίσεις πανικού.
Η ίδια αναφέρθηκε και στα χρόνια που ένιωθε πως οι παπαράτσι την ακολουθούσαν διαρκώς, παραδεχόμενη ότι αυτή η εμπειρία την σημάδεψε έντονα. Παράλληλα, εξήγησε και γιατί δεν έγινε μητέρα, λέγοντας ότι άργησε να αποδεχτεί πως δεν ένιωσε ποτέ πραγματικά μέσα της την επιθυμία για κάτι τέτοιο.
Για τη διπλή της ιδιότητα ως ηθοποιός και τηλεοπτικό πρόσωπο, παραδέχτηκε πως έχει βιώσει δυσκολίες, ειδικά στο θέατρο, όπου ένιωθε ότι έπρεπε να αποδείξει περισσότερα. Όπως τόνισε, το θέατρο είναι απαιτητικός χώρος και οι δικές της φοβίες την καθυστέρησαν στο να τολμήσει πράγματα πάνω στη σκηνή.
Στη συνέντευξη αναφέρθηκε με ευγνωμοσύνη και στον Γρηγόρη Βαλτινό, λέγοντας πως υπήρξε κομβικός άνθρωπος για εκείνη, καθώς τη βοήθησε να νιώσει ασφάλεια και να ανακαλύψει πλευρές του εαυτού της στο σανίδι, όταν είχαν συνεργαστεί στην παράσταση “Ήρθε κι έδεσε”.
Μιλώντας για το από πού πηγάζουν οι ανασφάλειές της, εξήγησε ότι όλα ξεκινούν από μια βαθιά φοβία απέναντι στην έκθεση, κάτι που, όπως είπε, τη συνόδευε από παιδί, καθώς ήταν πολύ ντροπαλή και εσωστρεφής.
Αναφερόμενη στην πιο σκοτεινή πλευρά της δημοσιότητας, μίλησε για ιστορίες που είχαν ειπωθεί κατά καιρούς γύρω από το όνομά της και για τη συναισθηματική πίεση που ένιωθε, επιλέγοντας τότε να κρατήσει σιωπή.
«Κλείστηκα για καιρό στο σπίτι, άρχισα να παθαίνω κρίσεις πανικού, σε σημείο που ήθελα να σταματήσω όλες μου τις εργασίες. Δε σας κρύβω ότι υπήρξαν περίοδοι που ένιωσα φόβο από το κυνηγητό των παπαράτσι. Έφτσα μέχρι και στο αστυνομικό τμήμα όταν κατάλαβα ότι κάποιοι με παρακολουθούσαν χωρίς να γνωρίζω ποιοί ήταν και γιατί.»
Όπως περιέγραψε, υπήρξαν και στιγμές που δεν ήξερε αν αυτός που την ακολουθούσε ήταν θαυμαστής ή δημοσιογράφος, ενώ θυμήθηκε περιστατικά με ανθρώπους να περιμένουν έξω από το σπίτι της για ώρες. Η ίδια χαρακτήρισε την εμπειρία αυτή ιδιαίτερα τρομακτική, ειδικά όταν ζούσε μόνη της.
Σήμερα, όπως είπε, αυτή η ιστορία έχει αφήσει μέσα της άσχημο αποτύπωμα, ωστόσο μεγαλώνοντας νιώθει πως βλέπει τα πράγματα πιο καθαρά και πιο γειωμένα, καταλαβαίνοντας πόσο εύκολα μπορεί κανείς να παγιδευτεί σε μια ψευδαίσθηση ότι όλα περιστρέφονται γύρω του.
Τέλος, αναφέρθηκε και στην πίεση που μπορεί να δέχεται μια γυναίκα από τις κοινωνικές προσδοκίες, φέρνοντας ως παράδειγμα το θέμα της γονεϊκότητας. Όπως τόνισε, μεγάλωσε κι εκείνη με την ιδέα ότι κάποια στιγμή θα γίνει μητέρα, όμως η πραγματική επιθυμία δεν ήρθε ποτέ και χρειάστηκε χρόνο για να το αποδεχτεί.