Ο ηθοποιός Κώστας Αποστολάκης μιλάει για τις δύο σειρές που πρωταγωνιστεί, τον πόλεμο στο Ιράν και καταθέτει τις απόψεις του για τη σχέση του με τον Θεό
Από τη Μαρία Ανδρέου
Στο Λυκαβηττό, όπου διαμένει, συναντηθήκαμε σε ένα ωραίο καφενείο με τον δημοφιλή ηθοποιό του θεάτρου μας και έναν από τους πιο ταλαντούχους κωμικούς της εγχώριας θεατρικής σκηνής, Κώστα Αποστολάκη. Με χαρά μιλά στην «Espresso» για τον ρόλο του οικογενειάρχη Αλέκου στη σειρά εποχής «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι», αλλά και για τον νέο πρωταγωνιστικό ρόλο του στην ολόφρεσκη κωμωδία της ΕΡΤ1 «TV Land».
Η κουβέντα μας δεν μένει μόνο στη μυθοπλασία. Με τον ηθοποιό μιλάμε για την αγαπημένη του Κρήτη, που θα επισκεφτεί το Πάσχα, για τις άγιες ημέρες της Σαρακοστής και τον πνευματικό του, Γεώργιο, στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου, στο Άλσος Προμπονά στα Άνω Πατήσια.
Κώστα, πού σε βλέπουμε τηλεοπτικά αυτή τη σεζόν;
Στην ωραία σειρά εποχής του Alpha «Το σπίτι δίπλα στο ποτάμι», που βασίζεται στο ομώνυμο best seller της συγγραφέως Λένας Μαντά. Ο ήρωάς μου, ο Αλέκος, έχει αγαπηθεί από τον κόσμο, γιατί είναι ένας καλός οικογενειάρχης, οδηγός φορτηγού, που έμεινε χήρος, μεγάλωσε την κόρη του μόνος και κάνει τα πάντα για να την παντρέψει με τον έρωτα της ζωής της. Παράλληλα, αυτή την περίοδο κάνω γυρίσματα για μια υπέροχη κωμική σειρά του σεναριογράφου Γιώργου Φειδά και της ΕΡΤ1, την «TV Land», την οποία θα δούμε τη νέα τηλεοπτική σεζόν. Είναι μια έξυπνη σάτιρα για τον λαμπερό κόσμο της τηλεόρασης και για τα παρασκήνιά της. Υποδύομαι τον πρωταγωνιστή μιας δημοφιλούς σαπουνόπερας που νομίζει ότι είναι γοητευτικός και ταλαντούχος, αλλά μόνο αυτό δεν είναι. Ξέρετε, ο κόσμος έχει πολλή ανάγκη να γελάσει. Το γέλιο είναι πιο δύσκολο από το δάκρυ.
Δύο εβδομάδες πολέμου μεταξύ Ισραήλ, ΗΠΑ και Ιράν, στον οποίο έχουν εμπλακεί και οι χώρες του Κόλπου και η Κύπρος μας. Τι στιγμές ζούμε ως ανθρωπότητα; Και σε ρωτάω και ως καλλιτέχνη με ευαισθησίες, αλλά και ως βαθιά πιστό άνθρωπο.
Πιστεύω ότι δεν ζούμε τον Γ’ Παγκόσμιο Πόλεμο, δεν ζούμε μέρες Αποκάλυψης. Αλλά βλέπουμε τι σημαίνει πόλεμος και καταστροφή. Νομίζω ότι, όταν περνά η εξουσία στα χέρια ανθρώπων που λειτουργούν εγωιστικά, με πολλή περηφάνια και με γνώμονα τον εαυτό τους, τη δύναμή τους και όχι το κοινό αγαθό, αυτές είναι οι ολέθριες συνέπειες – η βία, ο πόνος, ο θάνατος, η αγωνία. Ο Τραμπ πήρε μια απόφαση πολέμου χωρίς να ρωτήσει το αμερικανικό Κογκρέσο, που είναι η δικλίδα ασφαλείας για τις ΗΠΑ. Αυτό από μόνο του είναι πολύ ανησυχητικό. Το κακό εξαπλώνεται σε όλο τον κόσμο, και πολύ φοβάμαι μην έρθει και στη δική μας πόρτα, στην Ελλάδα, καθώς δεν είμαστε καθόλου μακριά από τα γεγονότα. Κατάγομαι, όπως ξέρεις, από την Κρήτη και περιμένω πώς και πώς να πάω στο ορεινό χωριό μου για Πάσχα, την Αγία Βαρβάρα, που είναι κοντά στο Ηράκλειο. Δεν σου κρύβω ότι οι συντοπίτες μου ανησυχούν για τον τουρισμό, καθώς ξεκινά η σεζόν τον Απρίλιο. Τι επιπτώσεις θα έχει αυτός ο πόλεμος στο νησί; Όλα αυτά είναι συγκοινωνούντα δοχεία. Είμαστε θεατές σε ένα παιχνίδι που τώρα ανοίγεται στην παγκόσμια σκακιέρα…
Για ποιον λόγο γίνεται αυτός ο πόλεμος;
Δεν ξέρω για ποιους λόγους γίνεται, αλλά νομίζω ότι καμιά χούντα, κανένα θεοκρατικό καθεστώς δεν πέφτει από εξωγενείς παράγοντες – μόνο από τον ίδιο τον λαό. Στο Ιράν, 40 χρόνια έχουν τους Φρουρούς της Επανάστασης και τους μουλάδες. Μιλάμε για καθεστώς. Που σημαίνει ότι, από τα 90.000.000 πληθυσμού, ζήτημα τα 15.000.000 να μην τους θέλουν. Τα άλλα 75.000.000 τους θέλουν. Ο ιρανικός λαός για χρόνια είναι απομονωμένος, έχει βαθιά στη συνείδησή του το Ισλάμ, έχει μια συνοχή, είναι λαός με πολύ βαθιές ρίζες, από την αρχαία Περσία, με δική του γλώσσα, θρησκεία, ορυκτό πλούτο. Είναι μια ιδιαίτερη περίπτωση. Το Ιράν δεν είναι ούτε Ιράκ με τον Σαντάμ ούτε Λιβύη με τον Καντάφι. Επιχειρούν οι Αμερικανοί να φέρουν τον εμφύλιο στο Ιράν; Να το κάνουν Συρία; Αφγανιστάν; Αυτό δεν θα μαζεύεται… Ο πόλεμος στο Ιράν θα έχει τραγικές επιπτώσεις στις οικονομίες όλων των χωρών – θα υπάρξουν μεγάλη κρίση και ανέχεια. Θα διαλυθούν τα νοικοκυριά από το καλοκαίρι και μετά. Τώρα βλέπουμε τον πανικό στα αεροδρόμια του Ντουμπάι, τους εγκλωβισμένους συμπολίτες μας σε μια χώρα σαν τα ΗΑΕ, που θεωρούνταν ασφαλής και τώρα αποκρούει ρουκέτες. Τους θερινούς μήνες θα δούμε τι σημαίνει πρακτικά το κλείσιμο των Στενών του Ορμούζ, να μην υπάρχει πετρέλαιο.
Πολλοί αναρωτιούνται γιατί γίνονται όλα αυτά στον κόσμο και αν υπάρχει Θεός…
Ας μην τα μπλέκουμε όλα αυτά. Αυτούς τους πολέμους δεν τους δημιουργεί ο Θεός, αλλά ο άνθρωπος. Και ο Θεός τόσο αγάπησε τον άνθρωπο, που του έδωσε ελεύθερη βούληση και το αυτεξούσιο. Τον σεβάστηκε. Αν ο άνθρωπος θέλει το μυαλό του να το λειτουργεί για την καταστροφή, ο Θεός τι να κάνει σε αυτό; Για μένα, τα τραγικά γεγονότα στον πλανήτη δεν είναι για να πιστέψει ο άνθρωπος πιο πολύ στον Θεό. Η πίστη μας δεν πρέπει να ορίζεται από τον φόβο των δεινών. Πιστεύουμε ανεξαρτήτως γεγονότων. Αν τα προβλήματα που δημιούργησες είτε ο ίδιος με τις επιλογές σου είτε εξωγενείς παράγοντες δυναμώσουν την πίστη σου, σε κάνουν να πλησιάσεις τον Θεό και να μην απομακρυνθείς, αυτό μόνο θετικό είναι. Πάντως, ο Θεός δεν ρίχνει τις βόμβες στο Ιράν – το Ισραήλ τις ρίχνει, οι ΗΠΑ τις ρίχνουν και το Ιράν εκτοξεύει πυραύλους ως αντίποινα στις χώρες του Κόλπου. Αλλά πρέπει κάποια στιγμή να ξεχωρίσουμε τα πνευματικά από τα υλικά και τα φθαρτά. Να ξεχωρίσουμε την πίστη στον Θεό από τους πολέμους, τη βία, τις καταστροφές στη φύση. Ο Θεός δημιούργησε ομορφιές, βουνά, θάλασσες, έφτιαξε ένα κόσμημα, τον κόσμο μας. Προσωπικά, αγαπώ τον Θεό, ανεξαρτήτως συνθηκών, τον δοξάζω και τον ευγνωμονώ κάθε μέρα, και δεν τον θυμάμαι μόνο στα δύσκολα. Δεν θέλω άλλωστε έναν Θεό αλά καρτ.
Άρα, δεν φταίει ο Θεός για το κακό μας το κεφάλι.
Ο άνθρωπος πλάστηκε από τον δημιουργό του με αγάπη, για να πράττει ελεύθερα. Τώρα, αν αυτή την ελευθερία τη διαχειρίζεται λάθος, δεν φταίει ο Θεός για αυτό. Βρίζουμε τα θεοκρατικά καθεστώτα, τις μοναρχίες, αλλά και στις δημοκρατίες ποιους ψηφίζουμε; Χρειάζεται λίγη ειρήνη μέσα μας και στο μυαλό μας για να σκεφτούμε σωστά.
Και στην Ελλάδα με όσα συμβαίνουν τόσα χρόνια, τόσες φυσικές καταστροφές, πλημμύρες, φωτιές, λες ότι μάλλον ζούμε από τύχη…
Δεν υπάρχει τύχη. Δεν ζούμε από τύχη. Ζούμε όπως σκεφτόμαστε. Και πολλές φορές δεν κάνουμε καλούς λογισμούς. Σκεφτόμαστε συνεχώς το κακό, τα αρνητικά, βάζει και ο πειρασμός την… ουρά του, τα «ταγκαλάκια» που έλεγε ο Άγιος Παΐσιος. Αλλά πράττουμε απερίσκεπτα και χωρίς προοπτική. Δεν φταίνε η τύχη και η μοίρα αν μπαζώθηκαν τα ρέματα ή δεν φτιάχτηκαν τα φράγματα. Κάποια δημοτική Αρχή φταίει αν δεν καθαρίστηκαν το καλοκαίρι τα ξερά χόρτα για τις φωτιές. Μπορούμε να συζητάμε για ώρες. Στο «διά ταύτα», η φύση του ανθρώπου είναι δυστυχώς ατελής…
Γιατί μας τρώει το άγχος;
Από τους κακούς λογισμούς. Και να σκεφτείτε ότι, από όσα άσχημα σκεφτόμαστε, άντε να γίνει ένα. Τα περισσότερα είναι σκέψεις και δεν θα πραγματοποιηθούν ποτέ. Ωστόσο, μας ανησυχούν αυτές οι σκέψεις, χάνουμε τον ύπνο μας, τη γαλήνη μας από τον φόβο ενός επικίνδυνου αύριο. Και αρρωσταίνουν έτσι η ψυχή και το σώμα, καθώς είναι αλληλένδετα. Γιατί η ψυχή και το σώμα θα συνδεθούν και στη Δευτέρα Παρουσία. Τι μας συμβαίνει, λοιπόν, με το άγχος; Χάνουμε τις χαρές και την ηρεμία τού σήμερα. Και ο Κύριός μας μάς το είπε ξεκάθαρα: «Αφήστε το αύριο στον Θεό, πολλές οι έγνοιες τού σήμερα». Ο μεγάλος Απόστολος των Εθνών, ο Παύλος, έλεγε στους ανθρώπους να μη μεριμνούν τόσο πολύ για το αύριο, να κοιτάνε τη δουλειά και τον κόπο της ημέρας. Ο Θεός μάς θέλει χαρούμενους. Αλλά οι άνθρωποι είμαστε από τον άνεμο παρασυρόμενοι. Η μεγαλύτερη ευχή που έχω πάρει από έναν γέροντα είναι να ειρηνεύω στην ψυχή μου, ανεξαρτήτως συνθηκών. Η συμμετοχή μου στη σειρά «Άγιος Παΐσιος – Από τα Φάρασα στον Ουρανό» μου έδωσε πολλά μαθήματα ζωής. Ο Άγιος Παΐσιος δεν φοβόταν να πεθάνει. Έλεγε «να πεθάνω πρώτος, να δω τον γλυκύτατο Κύριό μας». Ο Απόστολος Παύλος, που ναυάγησε δύο φορές και πήγε να πνιγεί, έλεγε «το πολύ πολύ να πέθαινα» όταν τον ρωτούσαν αν φοβήθηκε. Το θέμα είναι, έλεγε, να μη σου πάρουν την ψυχή. Να μη χάσεις την ψυχή σου.
Οδεύουμε προς το Πάσχα. Πώς το βιώνεις;
Με νηστεία, με εκκλησία, με εξομολόγηση, με θεία κοινωνία. Με τον αγώνα τον καλό. Η χαρά, ξέρετε, έρχεται από τη στέρηση. Από το λίγο. Από την αφαίρεση των επιθυμιών. Νομίζουμε ότι η χαρά έρχεται από την αφθονία, το πολύ, τον πλούτο. Η αφθονία χωρίζει τα σπιτικά και δρα εγωιστικά, παχαίνει και απομονώνει τον άνθρωπο, είναι ακριβώς το ανάποδο – η ύλη φέρνει τη δυστυχία. Η χαρά για τους ορθοδόξους είναι το Πνεύμα το Άγιο. Η εγκράτεια, η υπομονή ελκύουν τη Χάρη του Θεού. Μου λένε κάποιοι φίλοι «Κώστα, τι είναι αυτά που μας λες; Μήπως έχεις πάθει κατάθλιψη;», επειδή τους λέω ότι επιθυμώ στη ζωή μου πλέον την αγία… ρουτίνα! Ναι, επιδιώκω την προσωπική ησυχία, την ειρήνη. Δεν θέλω να παλεύω τα πάθη. Δεν θέλω εκπλήξεις ούτε θετικές ούτε αρνητικές. Για μένα η χαρά στη ζωή είναι να έχω μια καλή σχέση με την κόρη μου, που την έχω – είναι ένα καλό κορίτσι, επιμελής μαθήτρια της β’ γυμνασίου, κοντά στον Θεό. Να είναι καλά η μητέρα της, η πρώην σύζυγός μου, διότι κάνει σπουδαία δουλειά. Ξέρετε, στην Ευρώπη και την Ελλάδα έχουμε να δούμε 85 χρόνια πόλεμο. Είμαστε ευλογημένοι, αν το σκεφτείτε. Οι παππούδες μου είδαν πόλεμο, τον έζησαν και, όταν συναντώ ηλικιωμένους στην Κρήτη 85 ετών, 92 ετών, μου λένε «έχουμε ειρήνη, μια χαρά είμαστε, τα έχουμε όλα».
Αν κρούσεις τη θύρα, ο Κύριος θα στην ανοίξει
Έχεις πνευματικό; Τον επισκέπτεσαι συχνά;
Ναι, τον πατέρα Γεώργιο Σχοινά, στο εκκλησάκι του Αγίου Γεωργίου στο Άλσος Προμπονά, στα Άνω Πατήσια. Έχουμε μεγάλη ευλογία τόσο εγώ όσο και ο κόσμος που τον επισκέπτεται. Εκεί διακονεί ο ιερέας. Είναι ένας παπάς γεμάτος φως. Θα τον επισκεφτώ σίγουρα μία φορά τον μήνα για να πάρω δύναμη Θεού, να εξομολογηθώ. Πολλοί ψάχνουν έναν καλό πνευματικό στις μέρες μας. Αν προσευχηθείς με πίστη, θα σου δείξει ο Θεός τον δρόμο και θα τον βρεις. Όταν ζητήσεις, θα λάβεις. Αν κρούσεις τη θύρα, ο Θεός θα σου την ανοίξει. Ο Χριστός δεν είναι αδιάκριτος. Αν του χτυπήσεις την πόρτα, θα σου ανοίξει. Ο Χριστός έχει διάκριση. Ο έξω από εδώ έρχεται… απρόσκλητος, δυστυχώς!
