Ο Κώστας Νικούλι καλεσμένος της εκπομπής «Buongiorno» μεταξύ άλλων αναφέρθηκε στην καταγωγή και στη σύντροφό του και το μωρό τους.
«Εγώ έχω γεννηθεί στην Ελλάδα. Στην Ελλάδα δεν υπάρχει ακόμα αυτό που ένα παιδί γεννιέται σε μία χώρα και παίρνει αυτή την ιθαγένεια. Γεννήθηκα στην Ελλάδα αλλά πήρα την ιθαγένεια των γονιών μου. Τώρα πήγαμε να ανανεώσουμε την βίζα μας. Θα πω την αλήθεια, τα παιδιά όσο να ναι υπάρχει πολύ bullying ανεξάρτητα από πού κατάγεσαι. Υπήρχαν στο σχολείο συγκρούσεις με το οτιδήποτε. Ποτέ δεν κρύφτηκα, θα μπορούσα να πω ότι είμαι Έλληνας, έλεγα ότι είμαι από τους Αγίου Σαράντα, από την Αλβανία. Πάντα το έλεγα.
Πολλές φορές με τα παιδιά τσακωνόμασταν επειδή με έλεγαν αδύνατο, όχι μόνο για την καταγωγή. Μοιράζοντάς το αυτό δεν είχε ο άλλος να σου πει κάτι. Η μητέρα μου ήταν πολιτικός μηχανικός και ο πατέρας μου είχε σπουδάσει γαλλική φιλολογία. Όταν ήρθαν εδώ δεν ασχολήθηκαν με αυτά, έκαναν άλλες δουλειές.
Ο πατέρας μου ειδικά αναγνώρισε το πτυχίο του πολύ αργότερα και δούλεψε σε ένα ΙΕΚ. Είχαμε ένα mini market για 12 χρόνια, η μητέρα μου αργότερα δούλεψε οδηγός ταξί. Είναι λίγο περίεργη αυτή η συζήτηση. Και στον χώρο το δικό μου δεν υπάρχει διαχωρισμός, ούτε όταν ξεκίνησα. Ξεκίνησα με αυτό το εφόδιο, ότι ήμουν μετανάστης δεύτερης γενιάς. Ήταν αυτό που με βοήθησε, ήταν αυτός ο ρόλος. Λέω για την ταινία “Ξενία”.
Είχα κάνει έναν queer χαρακτήρα. Στο θέατρο στην υποκριτική τα αρνητικά “πάμε να τα φωτίσουμε”. Από τα προσωπικά σου στοιχεία θα επικοινωνήσεις και θα αντλήσεις υλικό, γιατί αυτά είναι τα ουσιαστικά. Και εδώ και εκεί ένιωθα ξένος. Δεν ήταν ότι με επηρέαζε όμως, δεν με έκανε να φοβάμαι. Ένιωθα ότι ανήκω κάπου, ενστερνίστηκα το μέρος που μεγάλωσα, το Παλαιό Φάληρο που μεγάλωσα και τους Αγίου Σαράντα που έκανα τις διακοπές μου. Και τους φίλους που γίναμε αδέρφια και είμαστε ακόμα μαζί και με αγκάλιασαν».
Όσο για το πώς αποφάσισε να γίνει ηθοποιός εξομολογήθηκε: «Όταν είπα στους γονείς μου ότι θα γίνω ηθοποιός μου είπαν “σπούδασε πρώτα και μετά κάνε ό,τι θες”. Δεν έκανα τίποτα, πήγα απευθείας εκεί που ήθελα. Ήθελα αυτό, είχα και κάποιους φίλους που με καθοδηγήσανε που πρέπει να δώσω εξετάσεις. Τελείωσα τη σχολή της Δήμητρας Χατούπη. Ένα στοιχείο που πήρα από τους γονείς μου είναι η θέληση, αυτό που ήρθαν εδώ και έκαναν αυτό που ήθελαν είναι δυνατό στοιχείο.
Δεν είχαμε δυσκολίες, αλλά δεν ήταν ότι ήμασταν και άνετοι. Δουλεύαν αρκετά για να μην είμαστε τόσο δύσκολα όσο κάποιοι άλλοι άνθρωποι, με πολλές θυσίες. Το να δουλεύεις τόσες ώρες θέλει θυσίες. Αυτό θα κάνω και για τον γιο μου, θα προσπαθήσω να είμαι εκεί όσο μπορώ. Με τη γυναίκα μου γνωριστήκαμε σε παράσταση, είναι πολύ καλή ηθοποιός. Η επικοινωνία μας ήταν αυτό που μας έφερε κοντά, επικοινωνούσαμε με έναν πολύ ωραίο τρόπο. Το ότι μοιραστήκαμε αυτές τις αναμνήσεις και τις βιώσαμε μαζί έκανε καλύτερο το δέσιμο. Περάσαμε πολλά πράγματα σε μικρό διάστημα που μας έδεσε πολύ. Προέκυψε να κάνουμε παιδί. Είναι τρέλα, ο γιος μου είναι 15 μηνών. Η ενέργεια που παίρνεις από το παιδί είναι αυτό που χρειάζεσαι, τα ξεπερνάει όλα. Γίνεσαι και κάπως εμμονικός για να είσαι εκεί».
Στη συνέχεια αναφέρθηκε στη σύζυγό του και τον γιο τους. «Με τη γυναίκα μου περάσαμε πολλά πράγματα σε σύντομο χρονικό διάστημα κι αυτό μας έδεσε».