Ο Δημήτρης Αλεξανδρής μίλησε με ειλικρίνεια για τη διαδρομή του και τις δυσκολίες που έχει περάσει, στη συνέντευξη που έδωσε στην εκπομπή «Καλύτερα Αργά». Ο ηθοποιός αναφέρθηκε τόσο στην επαγγελματική του πορεία όσο και σε πιο προσωπικές σκέψεις που τον απασχόλησαν σε απαιτητικές περιόδους της ζωής του.
Όπως αποκάλυψε, τα χρόνια της πανδημίας ήταν ιδιαίτερα πιεστικά για τον ίδιο, καθώς βρέθηκε μπροστά σε έντονη ανασφάλεια για το επαγγελματικό του μέλλον. «Ζορίστηκα πάρα πολύ με τον κορονοϊό».
«Είχα σκεφτεί να γίνω ταξιτζής, πολύ συχνά το σκέφτομαι, μου αρέσει να οδηγώ. Ήθελα να το κάνω γιατί είμαι τόσο άχρηστος που δεν θα μπορούσα να κάνω κάτι άλλο – όχι ότι είναι άχρηστοι οι άνθρωποι αυτοί, εγώ δεν έχω σπουδάσει κάτι άλλο, ήταν το μόνο που θα μπορούσα να κάνω. Σκέφτηκα ότι θα είμαι τουλάχιστον ικανός σε ένα επίπεδο. Σκέφτηκα τα τελευταία χρόνια ότι θα ήμουν καλός και ως οδηγός φορτηγού, να πηγαίνω ταξίδια». Όπως πρόσθεσε: «Ήμουν πολύ τυχερός από την αρχή της καριέρας μου, δεν σημαίνει όμως πως είμαι ασφαλής επαγγελματικά. Δεν ήθελα να γίνω ηθοποιός, αυτό προέκυψε».
Ξεχωριστή θέση στη συζήτησή του είχε και ο αδελφός του, για τον οποίο μίλησε με αγάπη και ευγνωμοσύνη, τονίζοντας πόσο σημαντική ήταν η στήριξή του όλα αυτά τα χρόνια.
«Εγώ διάβαζα πάρα πολύ, μου έλεγε η μητέρα μου “πες κάτι στον αδελφό σου να μπει σε μια διαδικασία”. Σε αυτόν έκανα κήρυγμα για το πώς πρέπει να διαβάζει και κάποια στιγμή κατέληξε αυτό το λογύδριο που του είχα βγάλει “τι θα γίνεις όταν μεγαλώσεις”. Μετά από δύο χρόνια ο αδελφός μου μου έδινε χαρτζιλίκι. Ο αδελφός μου έχει στηρίξει τις επιλογές μου και νιώθω πολύ μεγάλη ασφάλεια που τον έχω».
Αναφερόμενος και στην πολύχρονη κοινή του πορεία με τη σύζυγό του, με την οποία μετρά περισσότερα από τριάντα χρόνια μαζί, στάθηκε στη σημασία της τύχης στις σχέσεις. Όπως είπε, δεν πιστεύει ότι όλα εξαρτώνται αποκλειστικά από την ατομική προσπάθεια, αλλά ότι για να κρατήσει κάτι στον χρόνο πρέπει να συνυπάρξουν πολλοί παράγοντες.
«Δεν ξέρω να πω τι είναι αυτό που κρατάει τις σχέσεις πέρα από τη σπανιότητα του ανθρώπου. Θα πω κάτι που έχω ξαναπεί: τα περισσότερα πράγματα που διαρκούν στη ζωή είναι θέμα τύχης. Δεν είμαι ο άνθρωπος της δυτικοευρωπαϊκής σκέψης του “εγώ τα καταφέρνω όλα”. Δεν είμαι αυτής της άποψης. Είμαι της άποψης ότι όσο κι αν προσπαθείς, θα πρέπει να λειτουργήσουν πάρα πολλά δεδομένα».