Έπειτα από απουσία περίπου 20 ετών από την τηλεόραση, η Δάφνη Μπόκοτα επέστρεψε φέτος δυναμικά, συμμετέχοντας στην εκπομπή «Super Κατερίνα» στο πλευρό της Κατερίνας Καινούργιου στον Alpha.
Σε μια αποκαλυπτική συνέντευξη στο «The Full Story» του zappit και στον Γιώργο Σκρομπόλα, όπου μίλησε μαζί με τον γιο της, Νίκο Κοσώνα, η γνωστή παρουσιάστρια άνοιξε την καρδιά της για την σχέση της με τη Eurovision και τον λόγο που την οδήγησε στην απομάκρυνση.
Η ίδια δεν δίστασε να αφήσει σαφείς αιχμές για πρόσωπα και καταστάσεις της εποχής, τονίζοντας πως πλέον γνωρίζει την αλήθεια πίσω από την αποχώρησή της —μια αλήθεια που, όπως λέει, είναι «χειρότερη» απ’ αυτή που θα περίμενε. «Τώρα η σχέση μου με τη Eurovision έχει περάσει πάρα πολλά… Πέρασα πολλές διακυμάνσεις με τη Eurovision. Γιατί το 2005 και μετά, αισθάνθηκα ότι μισώ. Θανάσιμα. “Τη σιχαίνομαι, πάρτε την από πάνω μου, μη μου μιλάτε για Eurovision”. Πέρασα μία τέτοια φάση. Δεν θέλω να τη δω. Δεν θέλω να την παρακολουθήσω, δεν θέλω να την ξέρω. Υπήρχε σειρά ετών που μου έλεγε ο Νίκος, “Μαμά, να δούμε Eurovision, θυμάσαι;” και του έλεγα, “Μπα, ας το, πάω να ξαπλώσω”.
Κατάλαβα τον πραγματικό λόγο που απομακρύνθηκα. Και είναι χειρότερος από αυτό που θα ήθελα. Αλλά εν πάση περιπτώσει, έγινε ό,τι έγινε. Είναι ιστορία, δεν θέλω να μιλήσω γι’ αυτό ειλικρινά. Είχε να κάνει με πρόσωπο, είχε να κάνει με χρήματα, είχε να κάνει με διάφορα. Άσχημα πράγματα. Το θέμα είναι ότι πέρασα μια φάση μίσους… Αλλά, επειδή ο κόσμος συνέχιζε να έρχεται πάνω μου με πολλή αγάπη και με πολλή… “μας λείπετε” και “με εσάς μάθαμε τη Eurovision” και “πότε θα ξαναγυρίσετε;”, αναγκάστηκα να την ξαναγαπήσω τη Eurovision», τόνισε χαρακτηριστικά. Στην ίδια συνέντευξη, η Δάφνη Μπόκοτα απάντησε και στο τι της έρχεται στο μυαλό όταν ακούει σήμερα τη λέξη Eurovision:
«Αδικία. Κυρίως, σε πάρα πολλούς Έλληνες καλλιτέχνες, δεν μιλάω για μένα. Μιλάω για πάρα πολλούς ανθρώπους τους οποίους στέλναμε τότε ως πρόβατα επί σφαγή, στην κυριολεξία. Σε σχέση με αυτό που γίνεται τώρα. Άρα λοιπόν αυτοί οι άνθρωποι, πάρα πολλοί άνθρωποι, πολύ καλοί καλλιτέχνες και εξαιρετικά παιδιά, έχουν αδικηθεί. Άρα, εμένα που την έχω ζήσει τη Eurovision από μέσα, το πρώτο που μου έρχεται είναι αδικία».
Σε ερώτηση για το αν υπήρχε στήριξη προς τους καλλιτέχνες εκείνη την περίοδο, η απάντησή της ήταν κατηγορηματική: «Καμία στήριξη. Όχι μόνο δεν είχαν στήριξη, πηγαίνανε και πληρώνανε και από την τσέπη τους. Δηλαδή, όχι μόνο δεν είχαν κινησιολόγους, ενδυματολόγους, μακιγιέρ… Μόνοι τους. Τραβιόντουσαν, και κάναμε ό,τι μπορούσαμε κι εμείς από κάτω: “Πάρ’ το λίγο δεξιά, να σε πιάνει ο προβολέας, μην το κάνεις αυτό, δεν είναι ωραίο”. Έτσι πηγαίναμε». Παρά τις δυσκολίες, η σχέση της με τον διαγωνισμό παραμένει βαθιά: «Ναι, είναι πολύ σημαντικό. Το είχα στ’ αλήθεια ερωτευτεί. Σταμάτησα από τη Eurovision… δεν θα πήγαινα με φορείο να κάνω τη Eurovision».