Μια βαθιά προσωπική εξομολόγηση έκανε ο Θάνος Μπίρκος το πρωί της Παρασκευής 2ταν βρέθηκε καλεσμένος στην εκπομπή «Super Κατερίνα».
Ο δημοφιλής ηθοποιός άνοιξε την καρδιά του, μιλώντας για την απώλεια του πατέρα του το 2020 και τον τρόπο που αυτή η εμπειρία τον άλλαξε βαθιά. Την ίδια στιγμή που γνωρίζει επιτυχία, τόσο στην τηλεόραση με τη σειρά «Γιατί ρε Πατέρα;» όσο και στο θέατρο με την παράσταση «Η ληστεία της συμφοράς», ο ίδιος αποκάλυψε τη δύσκολη περίοδο που κλήθηκε να διαχειριστεί, ενώ παρέμενε ενεργός στη σκηνή.
Ο Θάνος Μπίρκος περιέγραψε πώς συνέχισε να παίζει στο θέατρο εν μέσω πένθους, ανασύροντας μια φράση του Αντώνη Καφετζόπουλου που, όπως είπε, τον καθόρισε: «Είχα θέατρο τότε. Θα πω κάτι, το οποίο είχα διαβάσει όταν ήμουνα στη σχολή που είχε πει ο Καφετζόπουλος, και μου είχε μείνει στο μυαλό. Το είχε πει σε μία συνέντευξη. Είχε πει ότι, αν εμένα με πονάει το χέρι μου, σαν Καφετζόπουλος, αν ανέβω στη σκηνή, ο ρόλος του δεν του πονάει το χέρι του. Και εγώ το συνεχίζω, ότι αυτός που πλήρωσε από κάτω να δει κάποιον ο οποίος δεν πονάει το χέρι του, γιατί θα πρέπει να δει κάποιον που πονάει το χέρι του; Το λέω συμβολικά το “πονάει το χέρι του”, έτσι;».
Στη συνέχεια, ο ηθοποιός εξήγησε τη δική του «τεχνική» επιβίωσης πάνω στη σκηνή, περιγράφοντας τη μετάβαση από την προσωπική θλίψη στον ρόλο: «Γυρνάς τον διακόπτη. Είναι δύο ώρες, μιάμιση ώρα, μαζεύεις όλη τη δύναμη. Όταν χρειάζεται να βγεις λίγο απ’ τη σκηνή, ξαναπέφτεις λιγάκι και μετά χαμόγελο, ρόλος, στηρίζεσαι. Εγώ στηρίζομαι πάρα πολύ πάνω στον ρόλο. Τι θα έκανε ο ρόλος, ακόμα κι αν συνέβαινε αυτό το πράγμα στον ρόλο, πώς θα το αντιμετώπιζε; Για να μπορέσω να φύγω, να ξεκολλήσω λίγο από μένα, γιατί αλλιώς, θα πάω σπίτι κι εκεί τα ντουβάρια όχι απλά γίνονται πιο στενά… εκεί προσπαθείς να γκρεμίσεις τα ντουβάρια για να πας να βρεις τον άνθρωπο που έχασες».