Μια ιδιαίτερα δύσκολη περίοδο περνά η Μάγδα Τσαγγάνη, μετά τη σοβαρή περιπέτεια υγείας που την οδήγησε στο νοσοκομείο και στο χειρουργείο.
Η γνωστή ηθοποιός μίλησε στο περιοδικό «Λοιπόν» για όσα βιώνει, περιγράφοντας με ειλικρίνεια τον πόνο, την ακινησία και τη δύσκολη προσπάθεια αποκατάστασης.
Όπως ανέφερε, οι ημέρες στο νοσοκομείο είναι από τις πιο σκληρές που έχει ζήσει: «Είναι από τις πιο δύσκολες στιγμές που έχω περάσει στη ζωή μου. Και πιστέψτε με, δεν είναι λίγες. Όταν λέω «υποφέρω πολύ», δεν το λέω για να προκαλέσω λύπηση- νόμιζα ότι θα πεθάνω από τους πόνους. Είναι η αλήθεια. Ο πόνος είναι συνεχής, έντονος, σχεδόν εξαντλητικός. Κυκλοφορώ με πι, δεν μπορώ να κινηθώ όπως πριν και κάθε μικρή κίνηση είναι ένας αγώνας. Από τη μια στιγμή στην άλλη βρίσκεσαι απόλυτα εξαρτημένος κι αυτό είναι κάτι που ψυχολογικά σε δοκιμάζει εξίσου με το σωματικό κομμάτι. Νιώθεις ότι χάνεις την ανεξαρτησία σου και πρέπει να την ξανακερδίσεις βήμα-βήμα».
Η περιπέτεια της υγείας της ξεκίνησε ξαφνικά, όταν έπεσε μέσα στο σπίτι της στην Αίγινα, καθώς μπλέχτηκε το πόδι της σε καλώδια. Αρχικά μεταφέρθηκε στο Κέντρο Υγείας και στη συνέχεια στο Κρατικό Νίκαιας, όπου οι εξετάσεις έδειξαν κάταγμα στον δεξιό μηρό, κοντά στο ισχίο.
Η Μάγδα Τσαγγάνη μπήκε άμεσα στο χειρουργείο στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας, με την επέμβαση να ολοκληρώνεται με επιτυχία. Η ίδια ευχαρίστησε τους γιατρούς, τονίζοντας πως έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν.
Παρότι το χειρουργείο πήγε καλά, η αποκατάσταση παραμένει ιδιαίτερα απαιτητική. Η ηθοποιός περιέγραψε τη διαδικασία ως μια καθημερινή μάχη με τον πόνο, τις εξετάσεις, την ακινησία και τον φόβο μήπως υπάρξει επιδείνωση.
Όπως είπε χαρακτηριστικά: «Είναι μια δοκιμασία που δεν την εύχεσαι σε κανέναν. Ενώ στην αρχή ένιωθα ότι μπορώ να κουνήσω το πόδι μου, η πραγματικότητα της αποκατάστασης είναι πολύ πιο σκληρή. Περνάω από εξετάσεις σε εξετάσεις, από πόνο σε πόνο. Τα παυσίπονα βοηθούν, αλλά δεν εξαφανίζουν αυτό που νιώθεις. Οι αντιπηκτικές ενέσεις, η ακινησία, ο φόβος μην επιδεινωθεί κάτι… όλα αυτά σε κουράζουν. Υπάρχουν στιγμές που λες «δεν αντέχω άλλο». Δεν είναι υπερβολή όταν λέω ότι νιώθω σαν να ζω στην κόλαση. Είναι μια καθημερινή μάχη με τον πόνο, αλλά και με τον ίδιο σου τον εαυτό».