Για τη δύσκολη περίοδο που πέρασε με τη νευρική ανορεξία μίλησε η Νάντια Καρβέλη στην εκπομπή «Weekend Live». Το πρώην μοντέλο αναφέρθηκε στα χρόνια που, σε ηλικία 19 ετών, άφησε την Καλαμάτα και ήρθε στην Αθήνα, εξηγώντας πώς η μοναξιά και ο χώρος του μόντελινγκ επηρέασαν βαθιά την ψυχολογία της.
«Ξεκίνησε στα 19 μου χρόνια, που είχα μόλις πρωτοέρθει από την Καλαμάτα, και ήμουν πάρα πολύ μόνη μου. Ήταν καθαρά ψυχογενές αυτό το πράγμα, γιατί η απεραντοσύνη σε κάνει να νιώθει κάποιος, όταν έρχεται από το στενό οικογενειακό του περιβάλλον, και μπαίνει σε ένα άλλο περιβάλλον. Και ειδικά στον χώρο του modeling που είναι ένας κόσμος άλλος, διαφορετικός. Και αυτός ήταν ο λόγος.
Άρχισα να μην τρώω. Δεν έτρωγα όχι επειδή το έκανα σκόπιμα για να χάσω βάρος. Γιατί απλώς δεν είχα όρεξη. Δεν μου έλεγε κάτι το φαγητό, δεν ένιωθα την ανάγκη να φάω. Έτρωγα δύο-τρία κράκερ όλη τη μέρα και ήμουν ok, και έπινα νερό. Κάποια στιγμή έφτασα 43 κιλά, και μου άρεσε το σώμα μου, γιατί μου έλεγαν όλοι ότι αδυνάτισα, και γιατί η δουλειά μου με βοηθούσε πάρα πολύ σε αυτό. Και εγώ μετά σταμάτησα απλώς να τρώω.
Έφτασα μετά 33. Δεν είχα κοινωνική ζωή, ούτε προσωπική ζωή. Η ζωή μου ήταν σε ένα σπίτι, και ζυγιζόμουν δέκα φορές τη μέρα. Ούτε στα casting πήγαινα, με είχαν σταματήσει, ήμουν πολύ skinny. Δηλαδή με απέρριπταν. Μου έλεγαν «Δεν μπορώ να σε εμφανίσω έτσι, είσαι σαν κουρτίνα πάνω στα ρούχα. Δεν γίνεται να εμφανιστείς έτσι». Εγώ δεν το συνειδητοποίησα ποτέ ότι είχα κάτι. Νόμιζα ότι ήμουν μια χαρά», είπε το πρώην μοντέλο.
Στη συνέχεια, η Νάντια Καρβέλη στάθηκε στον ρόλο της οικογένειάς της, τονίζοντας πως ήταν εκείνη που τη βοήθησε να σωθεί. Παράλληλα, περιέγραψε τη νοσηλεία της και τις σωματικές συνέπειες που είχε περάσει εκείνη την περίοδο.
«Η οικογένειά μου με έσωσε. Αφού νοσηλεύτηκα στο νοσοκομείο. Δύο εβδομάδες, τρεις. Με ορούς, τρεφόμουν, έπεφταν τα μαλλιά μου. Είχα πολύ ξηρό δέρμα, πορώδες, ξηρό… και δεν είχα δύναμη να κάνω τίποτα. Στο νοσοκομείο μέσα θορυβήθηκα, που είδα κοπέλες που ήταν πιο μικρές από μένα και φαίνονταν εξήντα χρονών. Και ήταν σαν γριές. Και είχα χάσει και την ξαδέλφη μου από τον ίδιο λόγο.
Όταν μπήκα, είπα ότι θα καταστρέψω τη ζωή μου, δεν θα μπορέσω να τελειώσω τις σπουδές μου, δεν θα μπορέσω να κάνω ποτέ παιδί. Να παντρευτώ και να έχω μία νορμάλ ζωή… Και ο τρόπος που σου φέρονται εκεί στο νοσοκομείο είναι πάρα πολύ άσχημος, λες και είσαι σκουπίδι. Λες και το κάνεις επίτηδες στον εαυτό σου. Δεν υπήρχε ενημέρωση πάνω σε αυτό το κομμάτι, δεν ήξεραν τι είναι, πριν είκοσι χρόνια. Τώρα, το 2004, 2005 που μιλάμε τώρα… δεν υπήρχε η ανορεξία, τη θεωρούσαν μία αρρώστια; Δεν το… Δηλαδή σε βλέπανε και σου λέγανε «Το προκαλείς στον εαυτό σου». Δεν καταλάβαιναν ότι ήτανε μία μάστιγα που ήταν στο ξεκίνημά της. Δεν ήταν ευρέως διαδεδομένη αυτή η ασθένεια».