Ηταν ο μοναδικός ιερέας που έσπευσε σχεδόν ταυτόχρονα με τα σωστικά συνεργεία στον τόπο της καταστροφής για να προσφέρει τη βοήθειά του στους επιβάτες της μοιραίας αμαξοστοιχίας στην κοιλάδα των Τεμπών. Ο λόγος για τον π. Πορφύριο Γκόλαντα, εφημέριο στον Ιερό Ναό Ζωοδόχου Πηγής στο χωριό Ελάτεια, ο οποίος μίλησε στην «Ορθόδοξη Αλήθεια» και περιέγραψε όσα συνταρακτικά βίωσε τα πρώτα 24ωρα της ανείπωτης τραγωδίας.
«Την ώρα που σημειώθηκε το δυστύχημα βρισκόμουν στο σπίτι μου, στο χωριό Ευαγγελισμός. Δεν έφθασε προς εμάς ο παραμικρός θόρυβος, επειδή το συμβάν έγινε στην αντίθετη πλευρά από το σημείο όπου βρίσκεται το χωριό. Ηταν περίπου δέκα λεπτά πριν από τις 12 τα μεσάνυχτα, όταν μου τηλεφώνησε ένας γείτονάς μου που εργάζεται ως φύλακας σε εργοστάσιο της περιοχής. Μου είπε λοιπόν ότι καθώς επέστρεφε στο σπίτι του, έβλεπε στην εθνική οδό να τον προσπερνάνε πολλά ασθενοφόρα και πυροσβεστικά οχήματα. Υπέθεσε ότι κάτι πολύ σοβαρό θα είχε συμβεί. Χωρίς καθυστέρηση ετοιμάστηκα, πήρα το Αυτοκίνητό μου και μαζί με τον συγχωριανό μου ξεκινήσαμε για τον τόπο του δυστυχήματος. Μέσα σε πέντε λεπτά είχαμε φθάσει επιτόπου πριν καν ακόμη η αστυνομία κλείσει τον δρόμο απαγορεύοντας την πρόσβαση» τονίζει ο π. Πορφύριος.
Και συνεχίζει: «Εκείνη τη στιγμή επικρατούσαν μέσα στο σκοτάδι συνθήκες πανικού. Πολλά νέα παιδιά είχαν καταφέρει περνώντας πάνω από τις προστατευτικές μπάρες να βρεθούν στον παράδρομο -στην παλαιά δηλαδή εθνική οδό που συνδέει τη Λάρισα με τη Θεσσαλονίκη- και είχαν βρει προσωρινά καταφύγιο κατά μήκος του δρόμου, όπου εκεί σε όλα τα σημεία υπήρχε αρκετός φωτισμός. Το ηλεκτρικό ρεύμα είχε κοπεί μόνο κατά μήκος της σιδηροδρομικής γραμμής. Οι περισσότεροι από αυτούς ήταν νέα παιδιά, ελάχιστοι οι μεγάλης ηλικίας. Οι πιο πολλοί από αυτούς είχαν αφήσει τις αποσκευές τους ή άλλα προσωπικά τους αντικείμενα μέσα στα βαγόνια. Από τις κουβέντες που ανταλλάξαμε ήταν φανερό πως δεν είχαν καταλάβει ότι είχε σημειωθεί μετωπική σύγκρουση. Νόμιζαν ότι το τρένο είχε εκτροχιαστεί».
Οπως αναφέρει ο ιερέας: «Προσπαθούσα να τους καθησυχάσω λέγοντάς τους ότι εκεί που βρισκόντουσαν δεν διέτρεχαν κίνδυνο. Ορισμένα άτομα είχαν αίματα στα πρόσωπά τους είτε από τα σπασμένα τζάμια είτε από αντικείμενα που είχαν πέσει εντός των βαγονιών. Αρκετές κοπέλες ήταν δικαιολογημένα σε κατάσταση αλλοφροσύνης, κρατούσαν το κεφάλι τους. Προσπαθούσα συνεχώς να τους μιλώ για να τους ηρεμήσω. Τα αγόρια τρέχαν πάνω κάτω αναζητώντας τα υπόλοιπα άτομα από την παρέα τους. Τους εξηγούσα ότι έπρεπε να παραμείνουν σε κάποιο σημείο, έτσι ώστε να μπορέσει η Αστυνομία να τους καταγράψει. Εκείνες τις στιγμές η αδρεναλίνη εκτοξεύεται στα ύψη. Είναι αναμενόμενη μια τέτοια συμπεριφορά».
Θεία λειτουργία
«Μου έκανε τρομερή εντύπωση η γρήγορη κινητοποίηση του κρατικού μηχανισμού, αφού έφτασαν αμέσως στο σημείο η Πυροσβεστική, η Αστυνομία, τα ασθενοφόρα και ο Στρατός. Ολο το βράδυ έως τις 5.30 τα ξημερώματα βρισκόμουν με τους διασωθέντες πάνω στην παλαιά εθνική οδό. Μετά επέστρεψα σπίτι μου, τέλεσα στην εκκλησία την προηγιασμένη θεία λειτουργία και κατόπιν ξαναπήγα στον χώρο του δυστυχήματος στις 9.30 το πρωί. Περπάτησα και πέρασα από την άλλη πλευρά της σιδηροδρομικής γραμμής. Σ’ εκείνο το σημείο είχαν εκτιναχθεί πολλά καθίσματα από τα βαγόνια και ήταν διασκορπισμένα πάνω στους αγρούς. Παρατηρούσα γύρω μου και από απόσταση 40 μέτρων τα όσα είχαν συμβεί, επειδή δεν επιτρεπόταν να πλησιάσω πιο κοντά. Αλλά και εγώ δεν ήθελα να δημιουργήσω προβλήματα στο έργο των διασωστών. Ηταν πολύ δύσκολη η κατάσταση» αναφέρει ο ιερέας.
Ο ίδιος θα πει: «Κάποιες από τις σορούς ήταν σκεπασμένες με σεντόνια, ενώ άλλες δεν ήταν. Εως τις 11 περίπου το πρωί της Τετάρτης είχαν μεταφερθεί στα νοσοκομεία όλες οι σοροί των νεκρών, οι οποίοι έως εκείνη την ώρα είχαν ανευρεθεί. Επί δύο ημέρες συνεχώς παρέμενα στον τόπο του δυστυχήματος: Από το πρωί έως το βράδυ. Ημουν στη σκηνή που είχε στήσει η Πυροσβεστική Υπηρεσία».
Συγκίνηση
Ο π. Πορφύριος αναφέρει επίσης: «Συγκινήθηκα πολύ όταν έφθασαν από την Κύπρο οι γονείς ενός νεαρού, ο οποίος μάλλον έχει χάσει τη ζωή του απ΄ ό,τι άκουσα στην τηλεόραση. Μαζί τους ήταν και δύο ιερείς και κάποια μικρά παιδιά. Ενα άλλο περιστατικό που επίσης χαράχθηκε έντονα στη μνήμη μου ήταν και η άφιξη ενός πατέρα που αναζητούσε να μάθει πληροφορίες για το παιδί του. Οταν διαπίστωσε ότι δεν υπήρχαν πολλές ελπίδες τότε τον άκουσα να λέει: ”Θεέ μου το παιδί μου έφυγε. Συγχώρεσέ του τις αμαρτίες!”.Την Τετάρτη ήρθαν κάποιοι συγγενείς των αγνοουμένων, αλλά την Πέμπτη η Αστυνομία δεν τους επέτρεψε να πλησιάσουν και τους έστειλε στο Γενικό Νοσοκομείο της Λάρισας» συμπληρώνει ο π. Πορφύριος.
«Είναι πάντως απορίας άξιον πώς δεν εξερράγη ο κεντρικός αγωγός φυσικού αερίου, ο οποίος είναι θαμμένος περίπου σε απόσταση 1,5 μέτρου κάτω από την επιφάνεια του εδάφους, αφού σε εκείνο ακριβώς το σημείο εκτοξεύθηκαν τα βαγόνια. Μάλιστα, οι υπάλληλοι της ΔΕΣΦΑ που είχαν σταλεί επιτόπου φώναζαν στους χειριστές των γερανών που σήκωναν τα συντρίμμια ότι θα έπρεπε να κάνουν τις εργασίες πολύ προσεκτικά».
Ένα εκκλησάκι στη μνήμη τους
«Εχω σκεφθεί στο άμεσο μέλλον να τοποθετήσω στον χώρο της τραγωδίας εκτός από ένα εκκλησάκι και ένα μικρό ναϊδριο εις μνήμην όσων έχασαν τη ζωή τους. Θα ήθελα επίσης να παρακαλέσω τους συγγενείς, φίλους και γείτονες των οικογενειών που έχασαν δικούς τους ανθρώπους σε αυτό το δυστύχημα να βρίσκονται πάντα κοντά τους και να μην τους ξεχάσουν. Και φυσικά θα πρέπει να υπογραμμίσω τον επαγγελματισμό που επέδειξαν οι διασώστες της ΕΜΑΚ. Το έργο τους είναι θεάρεστο! Θα πρέπει να προσευχηθούμε όχι μόνο για τους ανθρώπους που χάθηκαν αλλά και για τους εργαζομένους της ΕΜΑΚ, που κάνουν αυτή τη δουλειά!» καταλήγει ο π. Πορφύριος.