Μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας, έτσι όπως έζησε τις τελευταίες δεκαετίες της ζωής του, ο πιο γλυκός τεντιμπόι του ελληνικού κινηματογράφου, ο Θανάσης Παπαδόπουλος έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 86 ετών. Εχοντας στο πλευρό του την πολυαγαπημένη του σύζυγο και κόρη, ο σεμνός ηθοποιός με τη χθεσινή είδηση του θανάτου του έκανε πολλούς να νοσταλγήσουν εκείνες τις θρυλικές ασπρόμαυρες ελληνικές ταινίες στις οποίες έπαιξε! Ωστόσο, κανείς δεν μπορεί να ξεχάσει την ταινία «Νόμος 4000», με την οποία ταυτίστηκε μια ολόκληρη γενιά.
- Από τον Νίκο Νικόλιζα
Δεν είναι τυχαίο άλλωστε ότι άμεση ήταν η αντίδραση της Φίνος Φιλμς στο άκουσμα της είδησης του θανάτου του, με τη θρυλική εταιρία παραγωγής να τον αποχαιρετά με μια συγκινητική ανάρτηση. «Ο πιο γλυκός τεντιμπόι του ελληνικού σινεμά έφυγε από τη ζωή χθες σε ηλικία 86 ετών. Θα τον θυμόμαστε πάντα μέσα από τις ερμηνείες του που μας αφήνει παρακαταθήκη, με πιο ξεχωριστή αυτή του τεντιμπόι στην εμβληματική ταινία “Νόμος 4000”.
Η καριέρα του
Με τη Φίνος Φιλμ ο Παπαδόπουλος συνεργάστηκε σε οκτώ ταινίες μέσα σε μια περίοδο δέκα ετών: “Η Λίζα και η Αλλη” (1961), “Ο κατήφορος” (1961), “Νόμος 4000” (1962), “Aliki” (1964), “Οι κυρίες της αυλής” (1966), “Τα δυο πόδια σε ένα παπούτσι” (1969), “Το θύμα” (1969) και “Ο μάγκας με το τρίκυκλο” (1972). Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια και στους οικείους του. Ο Θάνος Παπαδόπουλος είχε ξεχωρίσει μέσα από τη μεγάλη οθόνη, ιδιαίτερα από τη δεκαετία του 1950. Μία από τις σημαντικότερες στιγμές της καριέρας του ήταν η συμμετοχή του στον “Νόμο 4000” (1962) του Γιάννη Δαλιανίδη, όπου υποδύθηκε τον τεντιμπόι να εξευτελίζεται από την Αστυνομία» ανέφερε η ανάρτηση.
Πριν από αρκετά χρόνια μάλιστα ο Θανάσης Παπαδόπουλος είχε μιλήσει στη «Μηχανή του Χρόνου» για τη θρυλική ταινία του Γιάννη Δαλιανίδη «Νόμος 4000», που γυρίστηκε το 1962 και ήταν γροθιά στο στομάχι για την κοινωνία εκείνης της εποχής. Για τις ανάγκες του ρόλου και της κλασικής σκηνής όπου εξευτελίζεται δημόσια από την Αστυνομία με την ταμπέλα «είμαι τεντιμπόης, γιαούρτωσα τον καθηγητή μου» ο ηθοποιός είχε ξυρίσει πραγματικά το κεφάλι του με «την ψιλή», όπως προέβλεπε ο νόμος. Ηταν 1962 και στην πλατεία της Φωκίωνος Νέγρη ήταν όλα έτοιμα για το γύρισμα της δημόσιας διαπόμπευσης. Πολλοί από τους κατοίκους ή τους περαστικούς της περιοχής όμως δεν είχαν καταλάβει ότι επρόκειτο για κινηματογραφική λήψη. Δεν γνώριζαν τον ηθοποιό, ενώ έβλεπαν ότι τον συνόδευαν δύο «αστυνομικοί», οπότε θεώρησαν ότι επρόκειτο για πραγματικό τεντιμπόι, που είχε ρίξει γιαούρτι στον καθηγητή του, όπως έγραφε και η ταμπέλα που του είχαν φορέσει. «Ο κόσμος που είχε μαζευτεί με έβριζε, με έφτυνε και με βάραγε. Πίστευαν ότι το είχα κάνει πραγματικά. Ο κόσμος παραλίγο να με λιντσάρει. Η εποχή των τεντιμπόι…» είχε αναφέρει χαρακτηριστικά.
Μακριά από τη δημοσιότητα
Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο ίδιος είχε αποφασίσει να τα περάσει μοναχικά, χωρίς συνεντεύξεις, χωρίς δημοσιότητα, ενώ, σύμφωνα με τους συναδέλφους του, ο ίδιος προσπαθούσε να αντιμετωπίσει όλη αυτή τη μοναξιά μέσα από άλλες ασχολίες του. Μία από τις εμβληματικές ταινίες στις οποίες πρωταγωνίστησε ήταν «Ο στρίγκλος που έγινε αρνάκι» με τον Λάμπρο Κωνσταντάρα και τη Μάρω Κοντού στους κύριους ρόλους και με «αδέρφια» του τον Παύλο Λιάρο και τον Θανάση Ιωαννίδη.
Ο Παύλος Λιάρος πληροφορήθηκε συγκλονισμένος από την «Espresso» τον χαμό του κινηματογραφικού «αδερφού» του, με τον ίδιο να μας λέει: «Τον Θανάση τον πρωτογνώρισα στον ραδιοφωνικό σταθμό των Ενόπλων Δυνάμεων. Οσοι ήμασταν ηθοποιοί και φαντάροι, έπρεπε να κάνουμε και κάποια θεατρικά στον ραδιοφωνικό σταθμό. Εκεί λοιπόν ήμασταν μαζί. Με τον Θανάση είχαμε να μιλήσουμε από το 2007, όταν είχα θίασο δικό μου και τον είχα ως πρωταγωνιστή στο “Τζωρτζ Αντέ”, που έγραφα και σκηνοθετούσα εγώ. Τον είχα όλο το καλοκαίρι σε περιοδεία μαζί μου. Εκτοτε δεν μπόρεσα να τον βρω, αν και ήταν να κάνουμε ένα γύρισμα για την εκπομπή “Αλήθειες με τη Ζήνα”. Μου είχαν αναφέρει για κάποιο πρόβλημα υγείας, ωστόσο όσο και αν προσπάθησα δεν τα κατάφερα να τον βρω» λέει συγκινημένος ο Παύλος Λιάρος και συνεχίζει την αφήγησή του:
«Στην ταινία “Ο στρίγκλος που έγινε αρνάκι” ήμασταν πολύ νέοι. Παιδιά θα έλεγα και δεν είχαμε καταλάβει ότι παίζοντας σε αυτές τις ταινίες γράφαμε τη δική μας ιστορία. Ο Θανάσης, όπως όλοι μας, είχε τα καλά του, είχε και τα στραβά του. Ηταν καλό παιδί γενικά. Ωστόσο πριν να γίνει ταινία ο στρίγκλος, είχε ανέβει ως θεατρικό. Τον ρόλο του Παπαδόπουλου τον έπαιζε ο Βουλγαρίδης, τον δικό μου ρόλο τον έπαιζε ο Βουρνάς, ενώ τον ρόλο της Μάρως Κοντού τον έπαιζε η Χριστίνα Σύλβα και ο Κωνσταντάρας κανονικά στον ρόλο του. Το 1967 εγώ έχω τσακωθεί με τον Νίκο Φώσκολο και με παίρνει ο Κώστας Καραγιάννης και μου λέει “κάνει ο Σακελλάριος ένα έργο και σε θέλει να παίξεις. Εγώ θα σου έλεγα να μην παίξεις, γιατί εσύ δεν είσαι για κωμωδίες, αλλά να παίξεις περιπέτειες και δυναμικούς ρόλους”. Το σκέφτηκα πολύ, ήμουν και άφραγκος και λέω “ας παίξω”. Και έτσι έπαιξα στο κινηματογραφικό με τον Θανάση Παπαδόπουλο».
