Ο Πύρρος «έφυγε», η Ζωζώ δεν το έμαθε. Ενας αποχωρισμός χωρίς δάκρυα, χωρίς τραγούδι. Η εκκωφαντική απουσία της Ζωζώς Σαπουντζάκη σφράγισε το τελευταίο «αντίο» στον Πύρρο Αναγνωστόπουλο.
- Από τον Γιάννη Αρμουτίδη
Στην τελετή αποτέφρωσης του συντρόφου ζωής της, που πραγματοποιήθηκε την Τρίτη στο αποτεφρωτήριο της Ριτσώνας, εκείνη δεν ήταν παρούσα. Και όμως, η παρουσία της ήταν παντού. Ο Πύρρος Αναγνωστόπουλος, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 94 ετών, υπήρξε για δεκαετίες διευθυντής στην Express Service και ένας άνθρωπος βαθιά αγαπητός στον κύκλο του, με διακριτικότητα, ευγένεια και αρχές. Πάνω απ’ όλα, όμως, υπήρξε ο άνθρωπος της Ζωζώς. Ο σύντροφός της, το στήριγμά της, ο συνοδοιπόρος της στα τελευταία χρόνια της ζωής της.
Η απουσία της δεν ήταν επιλογή. Ηταν ανάγκη. Για λόγους υγείας και κατόπιν ρητών ιατρικών οδηγιών, η αλήθεια για τον θάνατο του Πύρρου δεν της αποκαλύφθηκε. Η Ζωζώ είχε νοσηλευτεί πρόσφατα και η κατάστασή της θεωρήθηκε ιδιαίτερα εύθραυστη. Οι γιατροί ήταν σαφείς: έπρεπε να προστατευτεί, ακόμα κι αν αυτό σήμαινε ότι δεν θα γνώριζε πως ο άνθρωπος της ζωής της είχε «φύγει». Ετσι, η Ζωζώ δεν πήγε στην τελετή. Δεν τον αποχαιρέτησε όπως θα ήθελε. Δεν τον τραγούδησε. Δεν τον έκλαψε. Δεν του είπε το τελευταίο «αντίο». Μια σιωπή που πονά περισσότερο από κάθε δημόσιο θρήνο.
Η τελετή πραγματοποιήθηκε σε στενό οικογενειακό κύκλο, χωρίς δημοσιότητα, όπως ακριβώς το είχε ζητήσει ο ίδιος. Ο βιρτουόζος του μπουζουκιού Σταύρος Εκίζογλου έπαιξε ταξίμια και αγαπημένες μελωδίες του Πύρρου. Ανάμεσά τους και το τραγούδι που αγαπούσε περισσότερο: «Του κάτω κόσμου τα πουλιά» του Κορακάκη.
Ο Πύρρος είχε αφήσει σαφείς οδηγίες και για το τέλος του και για τη Ζωζώ. Ηθελε να αποτεφρωθεί και οι στάχτες του να μεταφερθούν στη γενέτειρά του, τα Γιάννενα, για να σκορπιστούν στα μέρη που περπάτησε και αγάπησε. Είχε προνοήσει για όλα. Για όλα, εκτός από ένα: ότι εκείνη δεν θα ήταν εκεί.
Η Ζωζώ Σαπουντζάκη δεν απουσίασε από αδιαφορία. Απουσίασε για να σωθεί. Για να προστατευτεί η ίδια της η ζωή. Κι αυτή η απουσία, όσο δικαιολογημένη κι αν είναι, παραμένει το πιο σπαρακτικό στοιχείο αυτής της ιστορίας. Ενα «αντίο» που δεν ειπώθηκε ποτέ. Και μια αγάπη που έμεινε μετέωρη, χωρίς το τελευταίο τραγούδι.
Ο Φράνκο Αλόνσο μιλάει στην «Espresso» για το τηλεφώνημα που ακόμη περιμένει
Ο ηθοποιός, τραγουδιστής και σκηνοθέτης Φράνκο Αλφόνσο, γνωστός από τις εμφανίσεις του σε πολλές ταινίες της δεκαετίας του ’80 και του ’90, αλλά και από τη δυναμική παρουσία του στο τραγούδι σήμερα, μίλησε αποκλειστικά στην «Espresso» για τον φίλο Πύρρο Αναγνωστόπουλου που έχασε. « Πριν από τέσσερα χρόνια γίναμε φίλοι. Οχι από εκείνες τις φιλίες της κοινωνικής υποχρέωσης, αλλά από τις σπάνιες. Τις αληθινές. Τις ήσυχες. Τραγούδησα στα γενέθλιά του. Τα είχε οργανώσει η Ζωζώ, σε ένα υπέροχο εστιατόριο στην Πετρούπολη. Από εκείνο το βράδυ κάτι “κούμπωσε” μεταξύ μας. Ο Πύρρος αγαπούσε τα ανέκδοτα. Κυρίως τα σόκιν.
Οταν του τα έλεγα, ξεκαρδιζόταν. Εσκυβε μπροστά, χτυπούσε παλαμάκια και μου έλεγε “είσαι απίθανος”. Από τότε άρχισε να έρχεται συχνά στα live μου. Βγαίναμε για φαγητό, μιλούσαμε ώρες. Πριν από δύο χρόνια βρέθηκε σε νοσοκομείο. Οταν πήγα να τον δω ήταν σχεδόν παραπεταμένος σε ένα δωμάτιο. Εκεί κόλλησε κορονοϊό. Δεν άντεξα. Φρόντισα αμέσως να μεταφερθεί αλλού. Τον επισκεπτόμουν σχεδόν κάθε μέρα, ντυμένος σαν αστροναύτης. Του έλεγα “είσαι παλικάρι, Πύρρο. Πού θα αφήσεις το κορίτσι σου; Κάνε κουράγιο”. Με κοιτούσε και χαμογελούσε. Και τα κατάφερε. Βγήκε νικητής. Πριν από λίγο καιρό έμαθα πως ήταν πάλι άρρωστος. Ζήτησα αμέσως να τον δω. Οι άνθρωποι του στενού κύκλου όλο μου έδιναν αναβολές. “Οχι σήμερα”, “όχι ακόμη”, “δεν είναι καλά”. Δεν τον είδα ποτέ. Κι όμως, αρχικά μου είχαν ζητήσει να πάω στο νοσοκομείο να του τραγουδήσω το αγαπημένο του τραγούδι. Το χειρότερο; Δεν μπόρεσα να του πω ούτε “αντίο”. Χθες έστειλα μήνυμα στον άνθρωπο που συντόνιζε τα πάντα. Ρωτούσα την ώρα της αποτέφρωσης για να πάω στη Ριτσώνα. Καμία απάντηση. Μόνο σήμερα, μία ώρα πριν από την τελετή. Απόρησα. Γιατί τόση μυστικότητα; Γιατί τόση σιωπή;
Ο Πύρρος πέθανε λίγες ημέρες πριν από τα γενέθλιά του. Είχε κανονίσει τα πάντα. Την αποτέφρωση. Το ταξίδι στα Γιάννενα, τη γενέτειρά του. Ακόμα και το τραπέζι για τους φίλους του μετά τον διασκορπισμό της τέφρας του. Ενα μόνο δεν μπορούσε να προβλέψει: ότι δεν θα τον αποχαιρετούσαν όσοι τον αγαπούσαν. Και πάνω απ’ όλους η Ζωζώ. Ηταν αχώριστοι. Η Ζωζώ τον λάτρευε. Του έκανε και σκηνές ζήλιας, χαριτωμένες, θεατρικές, σαν κι εκείνη. Οταν κάποτε χαμογέλασε σε μια νεότερη τραγουδίστρια, του σήκωσε φρύδι. “Με αντιγράφει” έλεγε. Γελούσαμε όλοι. Εκείνη ζήλευε, αλλά αγαπούσε. Και εκείνος την κοίταζε πάντα σαν να ήταν το κέντρο του κόσμου. Είμαι στενοχωρημένος. Περίμενα ένα μήνυμα. Ενα τηλεφώνημα. Ενα “έλα”. Δεν ήρθε τίποτα. Δεν ξέρω γιατί δεν με ειδοποίησαν. Δεν ξέρω γιατί με κράτησαν μακριά, ακόμα και στο τέλος. Αναψα, όμως, ένα κερί. Του ευχήθηκα καλό ταξίδι. Και αν τα καταφέρω, θα ταξιδέψω μαζί με την τέφρα του μέχρι τα Γιάννενα. Εκεί θα του πω το πραγματικό “αντίο”».