«Πακέτο» πίστης για τον γιο της Βίκυς: Tο θαύμα στην οικογένεια της Χατζηβασιλείου

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Η Βίκυ Χατζηβασιλείου ξετυλίγει την ψυχή της στο vidcast «People» του Γιάννη Βίτσα στην Espresso TV, σε μια καθηλωτική, βαθιά εξομολογητική συζήτηση. Με λόγο λυρικό και αφοπλιστική ειλικρίνεια, χαμηλώνει την ένταση στα τραύματα του παρελθόντος και μοιράζεται τη δική της αλήθεια.

Μιλά για τη δύσκολη διαδρομή προς τη συγχώρεση της μητέρας της, το κυνήγι της αποδοχής, την παιδική φυγή, την απώλεια του πατέρα της αλλά και τον δρόμο της αυτογνωσίας.

Από το «σκοτάδι» ενός οπλισμένου διαρρήκτη, στο φωτεινό, απόλυτο θαύμα του γιου της, η καταξιωμένη δημοσιογράφος και αντιπεριφερειάρχης Τουρισμού της Περιφέρειας Κεντρικής Μακεδονίας αποδεικνύει πως η θέληση και η πίστη στο θαύμα της αγάπης αποτελούν τον κυρίαρχο μοχλό για κάθε όνειρό μας!

Η Βίκυ Χατζηβασιλείου μιλά στον Γιάννη Βίτσα και στο vidcast «People» της Espresso TV.

Πώς ήσουν ως παιδί;

Ήμουν ένα παιδάκι ζωηρό και χαρούμενο. Εστίαζα πάντα στα θετικά γύρω μου! Έχω καταλήξει ότι οι άνθρωποι «γεννιόμαστε» κατά κύριο λόγο, αλλά μπορούμε, αν θέλουμε, κάποια πράγματα να τα αλλάξουμε.

Έχω αντιληφθεί τη βαθιά αγάπη για τον πατέρα σου…

Είχα βαθιά αγάπη στον πατέρα μου. Φοβόμουν τη μητέρα μου! Ήταν πολύ αυστηρή και απαιτητική. Έκανα τα πάντα για να είμαι το αρεστό παιδί. Ένιωθα ότι διαφορετικά δεν θα πάρω αποδοχή!

Γεννήθηκα στη Θεσσαλονίκη. Λόγω της εργασίας του πατέρα μου έπρεπε να ζήσουμε στο Κιλκίς. Είχε ένα ξενοδοχείο από τον παππού μου, το οποίο και επέκτεινε.

Μεγάλωσα στη ρεσεψιόν του ξενοδοχείου! Έδινα κλειδιά, έφτιαχνα καφέδες, σέρβιρα, άλλαζα σεντόνια. Έκανα τα πάντα!

Πότε σταμάτησες να έχεις την ανάγκη αποδοχής στη ζωή σου;

Σταμάτησα να έχω την ανάγκη αποδοχής πριν από λίγα χρόνια. Κάποια πράγματα μας διαμορφώνουν, δεν μας σημαδεύουν απλώς!

Κουβάλησα πάρα πολλά χρόνια στη ζωή μου το να θέλω να είμαι αποδεκτή, αρκετή, επαρκής, σωστή, καλή. Νόμιζα ότι έτσι θα πάρω αποδοχή από τη μητέρα μου.

Πότε «ταξίδεψες» στον κόσμο της αυτογνωσίας;

Πριν από δεκατέσσερα χρόνια! Άρχισα σιγά σιγά να θεραπεύομαι. Θέλω να εξομολογηθώ το εξής. Δεν ξέρω αν ποτέ απαλλάσσεσαι εντελώς από τα τραύματά σου!

Σίγουρα χαμηλώνεις την ένταση από τον διακόπτη. Αυτό σε βοηθά να κάνεις η αυτογνωσία. Δεν μπορείς να ξεριζώσεις τραύματα.

Ποιο ήταν το μεγαλύτερο τραύμα που θεωρείς ότι έπρεπε να θεραπεύσεις;

Το μεγαλύτερο τραύμα που έπρεπε να θεραπεύσω είναι το να μη θεωρώ τον εαυτό μου ανεπαρκή. Το κουβάλησα πάρα πολλά χρόνια!

Νομίζω ότι αυτή τη στιγμή μιλάω στις καρδιές πολλών ανθρώπων γιατί το 95% παγκοσμίως έχει την πεποίθηση του «δεν είμαι αρκετά καλός».

Συγχώρεσες τη μητέρα σου;

Συγχώρεσα τη μητέρα μου. Δεν ήταν εύκολο. Ήταν πολύ δύσκολο! Ταλαιπωρήθηκα πολύ, γιατί έπρεπε πάντα να παλεύω για κάτι, που δεν υπήρχε λόγος να το κάνω.

Πρέπει να αγαπήσουμε αυτό που είμαστε, αυτό που κουβαλάμε, που έχουμε. Μόλις γίνει η ειρήνη με τον εαυτό μας, αρχίζει η ομορφιά της ζωής.

Η Βίκυ Χατζηβασιλείου ξετυλίγει την προσωπική της διαδρομή στη συζήτησή της με τον Γιάννη Βίτσα.

Ο μπαμπάς σου ήταν υιοθετημένος;

Ναι! Ο πατέρας μου ήταν υιοθετημένος. Αγαπούσε πολύ τη θετή μητέρα του. Μου έδωσε το όνομά της! Αυτή αναγνώριζε ως μητέρα!

Δεν είναι τυχαίο ότι εγώ ασχολήθηκα στη ζωή μου με τόσες υιοθεσίες, τόσους ανθρώπους που έψαχναν τη ρίζα τους. Δεν γνώρισα ποτέ καμία γιαγιά!

Η βιολογική του μητέρα πέθανε όταν ο πατέρας μου ήταν μωρό και η θετή στα δεκαεπτά του. Ορφάνεψε δύο φορές!

Ήταν ένας υπέροχος, πολύ δοτικός, δίκαιος, δημοκρατικός άνθρωπος. Δεν χρειαζόταν να κάνεις τίποτα για να σε αποδεχθεί. Αγαπούσε αυτό που ήσουν! Σεβόταν την οντότητά σου!

Σε σόκαρε η απώλειά του;

Με σόκαρε πάρα πολύ! Η απώλεια του πατέρα μου ήταν ο λόγος που μπήκα στην αυτογνωσία.

Άρα, και με την απώλειά του σου έκανε ένα δώρο.

Βέβαια. Δεν υπάρχει απώλεια χωρίς δώρο, δυσκολία χωρίς εξέλιξη, ανέλιξη χωρίς μάθηση.

Ποια θεωρείς ως σήμερα τη μεγαλύτερη δυσκολία της προσωπικής διαδρομής σου;

Η απώλεια του πατέρα μου σίγουρα ήταν η Νο 1 δυσκολία που έχω βιώσει!

Φαντάζομαι και η συνθήκη του ατυχήματος του γιου σου…

Εδώ θέλω να εξάρω τη δύναμη του ανθρώπου. Καρφώθηκε ένας χάρακας στο μάτι του παιδιού μου από έναν συμμαθητή του! Ήταν πάρα πολύ σοβαρό! Έγινε ρήξη του κερατοειδούς!

Ο πρώτος καθηγητής που τον είδε είπε: «Θα βλέπει 3/10. Πρέπει να κάνετε μεταμόσχευση κερατοειδούς».

Μπήκα στο «τριπάκι» να ψάχνω, να διαβάζω και διαπίστωσα ότι είναι πολύ δύσκολο να δεχθεί ένα μόσχευμα το μάτι. Του είπα ότι δεν πρόκειται να δεχθώ να κάνουμε κερατοπλαστική στο παιδί!

Έπιασα τον Χρηστάκη μου σε ηλικία επτά χρόνων και του είπα: «Σου υπόσχομαι ότι θα βλέπεις μία χαρά κάποια στιγμή».

Επειδή τα παιδάκια θεωρούν ότι η μαμά τους είναι ο κόσμος όλος το πίστεψε! Και επειδή το πίστεψε βλέπει 9/10!

Είναι φοβερό!

Είναι κυριολεκτικά θαύμα. Χωρίς καμιά επέμβαση και τίποτε από όλα όσα μας έλεγαν οι γιατροί να κάνουμε. Ο Χρήστος μου βλέπει με τη δύναμη της θέλησής του και την πίστη του!

Ποιο είναι το μεγαλύτερο «βουνό» που έχεις προσπελάσει με τη δύναμή σου;

Κάθε μέρα βουνά δρασκελίζουμε. Το θέμα είναι να μη βλέπουμε τα βουνά, αλλά την πεδιάδα που εκτείνεται από πίσω. Να λέμε: «Εγώ θα φθάσω εκεί».

Άμα κάνεις focus στο βουνό, θα είναι όλα βουνά γύρω σου.

Η παρουσιάστρια μιλά για τη συγχώρεση, την απώλεια, την αυτογνωσία και το θαύμα που βίωσε με τον γιο της.

Είναι αλήθεια ότι σε ηλικία μόλις τεσσάρων ετών διαφώνησες με τη μαμά σου και έφυγες από το σπίτι;

Ναι! Έφυγα τεσσάρων ετών από το σπίτι με μία σακούλα με δύο εσωρουχάκια του νηπίου, γιατί θεωρούσα ότι ήταν πάρα πολύ άδικα νευριασμένη μαζί μου η μητέρα μου.

Είπα, «Εγώ αυτό δεν θα το αντέξω. Δεν θα το σηκώσω! Δεν μου αρέσει», και έφυγα.

Μετά από πόσες ώρες σε βρήκαν;

Με βρήκαν το βράδυ.

Είναι εκπληκτικό γιατί δείχνει τη δυναμική της προσωπικότητάς σου…

Δεν ήταν η τελευταία φορά. Ήταν η πρώτη. Ακολούθησαν και άλλες φορές.

Μία από αυτές πήρα και τον αδελφό μου μαζί. Του είπα: «Καθόμαστε εδώ και μας μαλώνει αδίκως; Σήκω να φύγουμε!».

Ως τα δεκαοχτώ σου που ανεξαρτητοποιήθηκες πόσες φορές είχες φύγει από το σπίτι;

Μέχρι τα δεκαοχτώ μου είχα φύγει πέντε έξι φορές από το σπίτι, αλλά όλες σε νηπιακή ηλικία! Μετά το παιδάκι μαθαίνει και υφίσταται αυτά που δεν του αρέσουν. Ζει με αυτά!

Τα ελεφαντάκια, όταν είναι μωρά, τα δένουν σε έναν ξύλινο πάσσαλο. Μην μπορώντας να τον τραβήξουν, κάνουν κύκλους γύρω του.

Μεγαλώνοντας, γίνονται θηριώδη, αλλά εξακολουθούν να γυρνούν γύρω από τον πάσσαλο παρότι με μία απλή κίνηση ελευθερώνονται. Έχει φυτευτεί όμως η πεποίθηση μέσα τους ότι δεν μπορούν να φύγουν.

Με ποιον τρόπο θεωρείς ότι μπορούμε να απεγκλωβιστούμε από τις φοβίες μας;

Η πρώτη φάση είναι η αναγνώριση. Πρώτα πρέπει να αναγνωρίσουμε τις φοβίες μας, να τις ονομάσουμε. Η δεύτερη φάση είναι η αποδοχή και η τρίτη είναι η απελευθέρωση.

Εκεί θέλει πάρα πολλή δουλειά με τον εαυτό μας. Τα τραύματα εντελώς δεν απαλύνονται ποτέ! Μαλακώνουν! Είναι σπουδαίο να αμβλύνουμε τον πόνο μας.

Έχεις φοβίες στη ζωή σου;

Όχι! Δεν έχω φοβίες. Έχω μόνο αγωνία να είναι καλά στην υγεία τους οι δικοί μου άνθρωποι. Ήμουν ένα άφοβο παιδί, τολμηρό και πολύ ζωηρό!

Μόλις θυμήθηκα περιστατικά που περιγράφουν ακριβώς πόσο άφοβη ενήλικας είσαι. Είναι αλήθεια ότι σου έκλεψαν το κινητό, βρήκες τον δράστη και κατάφερες να του το αποσπάσεις;

Ναι! Ήταν μία βροχερή ημέρα, έβαζα την κουζίνα στο σπίτι της Θεσσαλονίκης και, ενώ μιλούσα με τον υπεύθυνο, μου έκλεψαν το κινητό.

Βλέπω τον τύπο που το έχει πάρει και τρέχω πίσω του κρατώντας μία ομπρέλα στο χέρι. Με το που έστριψε στη γωνία, τον πρόλαβα.

Οπότε έφαγε μία «ομπρελιά», έπεσε κάτω και μου πέταξε μία σύριγγα για να φοβηθώ.

Καταλαβαίνω πως δεν φοβήθηκες…

Όχι. Πήρα το κινητό, που εν τω μεταξύ από την πτώση είχε πεταχτεί κάτω από ένα αυτοκίνητο.

Οι περισσότεροι μου έλεγαν: «Κάνε του μήνυση». Φυσικά και δεν έκανα μήνυση σε έναν άνθρωπο που βρισκόταν υπό την επήρεια των ουσιών.

Και αυτό δείχνει τη στάση ζωής σου. Νομίζω σε έκλεψαν ακόμη μία φορά…

Συνέβη πρόπερσι! Ήμουν μέσα στο μπάνιο και τραγουδούσα. Θα μου πεις, «τραγουδάς στο μπάνιο;». Και θα σου απαντήσω: «Ναι. Ακόμα και όταν ο κλέφτης είναι εκεί» (γέλια).

Ακούω συρτάρια να ανοιγοκλείνουν και σκέπτομαι τι γίνεται. Ήμουν μόνη στο σπίτι!

Ανοίγοντας την πόρτα να δω τι συμβαίνει, με άκουσε και εξαφανίστηκε. Μας χώριζε κυριολεκτικά μία πορτούλα με τον κλέφτη. Ήταν οπλισμένος!

Προσπάθησε να σπάσει την τζαμαρία. Δεν μπόρεσε και μπήκε από μία πόρτα της κουζίνας.

Είδα το σπίτι ανάστα ο Κύριος. Κάλεσα την Αστυνομία. Ήρθε η Σήμανση και μετά πήγα να παίξω beach volley.

Έχεις δημιουργήσει πέντε βιβλία αυτογνωσίας…

Προετοιμάζω τώρα το έκτο βιβλίο! Δεν θα πω πολλά. Έχει να κάνει με το να προσπαθήσουμε να κάνουμε το σύμπαν βοηθό μας, φιλαράκι μας, συνεργάτη μας.

Δεν το καταλαβαίνουμε, γιατί δεν το ξέρουμε. Κάνουμε κάτι χαζά, που απλώς κλείνουν τη ροή… Γκρινιάζουμε, εστιάζουμε στα αρνητικά, σχολιάζουμε άλλους.

Το σύμπαν είναι εκεί και περιμένει να μας βοηθήσει. Πρέπει να ακούσουμε όσα λέει!

Πιστεύεις στον Θεό;

Πιστεύω στον Θεό. Είναι μία δύναμη πάνω από εμάς. Αν συντονιστούμε με αυτή και μπούμε σ’ αυτή τη ροή, έχουμε αποτελέσματα και εξελίξεις.

Το μεγαλύτερο θαύμα που έχεις βιώσει ως σήμερα στην προσωπική διαδρομή σου;

Ήταν θαύμα ότι το παιδί μου έγινε καλά.

Επίσης θυμάμαι όταν είχε φύγει ο πατέρας μου από τη ζωή, ένα βράδυ κοίταξα τον ουρανό και είπα: «Μπαμπά, αν είσαι κάπου εκεί, στείλε μου ένα σημάδι ότι με ακούς αυτή τη στιγμή».

Εκείνη την ώρα έπεσε ένα αστέρι!