Αγγελική Δάρρα: «Έγινα καπετάνισσα στο καράβι της ζωής μου»

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Η Αγγελική Δάρρα δεν περιμένει τις ευκαιρίες – τις δημιουργεί. Αυτό, άλλωστε, μοιάζει να είναι το μότο μιας γυναίκας που χρειάστηκε από πολύ νωρίς να πάρει τη ζωή στα χέρια της και να γίνει, όπως λέει χαρακτηριστικά, «καπετάνισσα στο καράβι της ζωής της».

Από τον Ηλία Μαραβέγια

Από την Ελλάδα στην Αγγλία, από την κλασική μουσική στις πίστες και από τις δύσκολες οικογενειακές στιγμές στις προσωπικές και επαγγελματικές της κατακτήσεις, η τραγουδίστρια κάνει έναν απολογισμό ζωής και μιλά στην «Espresso» χωρίς φόβο για όσα την καθόρισαν.

Πού γεννήθηκες, Αγγελική;

Είμαι γέννημα θρέμμα Αθηναία. Πέρασα τα τρία πρώτα χρόνια της ζωής μου στη Βουλιαγμένη και μετά, λόγω μιας επιχείρησης που έφτιαξαν οι γονείς μου, μετακομίσαμε στον Πειραιά, συγκεκριμένα στο Πέραμα. Δυστυχώς, δεν έχω χωριό για να πηγαίνω, αφού και οι γονείς μου έχουν γεννηθεί και μεγαλώσει στην Αττική. Ωστόσο, από τους παππούδες μου έχω ρίζες σε Πελοπόννησο και Σάμο.

Ποια έντονη ανάμνηση έχεις από τα παιδικά σου χρόνια;

Το σπίτι της γιαγιάς μου, με τα υπέροχα λουλούδια και τις μοναδικές μυρωδιές. Θυμάμαι να γυρίζω εκεί από το νηπιαγωγείο, να βάζω στο μαγνητόφωνο μια κασέτα της Γλυκερίας, με τραγούδια όπως τα «Γιατί τα πεντοχίλιαρα» και «Πήγα σε μάγισσες», και να τραγουδάω με ένα αυτοσχέδιο μικρόφωνο. Βέβαια, εκεί που έλεγε «είδα μια γόησσα, ντάμα σπαθάτη» εγώ δεν μπορούσα να το πω και έλεγα «ντάμα πασπάτη» (γέλια)! Είχα μανία με τη Γλυκερία.

Πότε κατάλαβες ότι το τραγούδι θα ήταν τελικά ο δρόμος που θα ακολουθούσες;

Δεν σταμάτησα ποτέ να τραγουδάω, αλλά λίγο πριν αποφοιτήσω από το λύκειο είπαμε με τους γονείς μου να σπουδάσω ναυτιλιακά, αφού ο πατέρας μου δούλευε στον ίδιο κλάδο, και αργότερα να προσπαθήσω να κάνω κάτι στο τραγούδι. Ομως, πριν ακόμα κλείσω τα 18, είχα μπει στη νύχτα δουλεύοντας σε μαγαζί, ενώ λίγο αργότερα ήρθε και η δισκογραφία. Μετά το λύκειο πήγα όντως σε ιδιωτικό κολέγιο για να σπουδάσω ναυτιλιακά, αλλά δεν το ολοκλήρωσα. Παράλληλα, έπαιρνα πτυχία σε ξένες γλώσσες, που είναι το χόμπι μου. Εχω σπουδάσει, μεταξύ άλλων, κινεζικά, ιταλικά και αραβικά. Το τραγούδι, μέσα σε όλα αυτά, ήταν σαν να με οδηγούσε από μόνο του προς την κατεύθυνση που έπρεπε.

Οι γονείς σου ήταν υποστηρικτικοί;

Η μαμά μου ναι, αλλά ήθελε να πάρω και πτυχία. Του μπαμπά δεν ήταν το καλύτερό του. Εκείνος ήταν περισσότερο της όπερας και του λυρικού ρεπερτορίου. Οταν ξεκίνησα μουσικές σπουδές, πήγα στο Εθνικό Ωδείο και έκανα κλασικό τραγούδι και όπερα. Ημουν σοπράνο. Εχω περάσει από πολλά καλλιτεχνικά μονοπάτια. Η όπερα μου αρέσει πολύ, έχω δει παραστάσεις στις μεγαλύτερες όπερες του κόσμου, αλλά μεγάλωσα ακούγοντας Μαρινέλλα, Βοσκόπουλο, Πουλόπουλο… Αυτά μιλούσαν περισσότερο στην ψυχή μου.

Το πρώτο τραγούδι σου που κυκλοφόρησε ήταν το «Αγάπη μου, συγγνώμη».

Ναι, ήταν το πρώτο μου CD single, με τις υπογραφές του Πάνου Καπίρη, του Αντώνη Παππά και του αείμνηστου Λευτέρη Χαψιάδη, ο οποίος είχε γράψει και το «Μία είναι η ουσία». Σε όλες τις δισκογραφικές μου δουλειές έχω συνεργαστεί με πολύ αξιόλογους ανθρώπους. Ο Καπίρης είναι πλέον οικογενειακός φίλος και συνεχίζουμε μέχρι σήμερα να συνεργαζόμαστε.

Εκανες λάθη στην αρχή της πορείας σου στη δισκογραφία;

Ποιος δεν έχει κάνει λάθη; Στο ξεκίνημά τους πολλοί καλλιτέχνες υπογράφουν συμβόλαια με καλές προϋποθέσεις και τελικά δεν γίνεται τίποτα από όσα έχουν συμφωνηθεί. Ετσι την έπαθα κι εγώ. Τώρα, με την εμπειρία που έχω, δεν θα μου συνέβαινε. Το σημαντικό είναι ότι σήμερα, με την Panik Records, είμαι πολύ ευχαριστημένη. Ο,τι συμφωνούμε με τους ανθρώπους της εταιρίας μου γίνεται και όλα είναι πολύ σωστά.

Πότε αισθάνθηκες ότι πατάς γερά στα πόδια σου ως τραγουδίστρια;

Εζησα πολλά «πάνω» και «κάτω», αλλά αυτό που με ρωτάς το αισθάνθηκα όταν έφυγα στην Αγγλία και έκανα επιτυχία με τις ελληνικές βραδιές σε νυχτερινά μαγαζιά, ξενοδοχεία και άλλους χώρους.

Πώς πήρες αυτή την απόφαση;

Την πήρα όταν η μαμά μου αρρώστησε από καρκίνο. Την πήγα για θεραπεία ιδιωτικά, χωρίς ασφάλιση, και δεν ήθελα να χρωστάω σε κανέναν τίποτα. Το πρόβλημα εντοπίστηκε τυχαία και όλα έγιναν γρήγορα. Για οικονομικούς λόγους έπρεπε να φύγω – δεν είχα άλλη επιλογή. Τον πατέρα μου τον είχα χάσει από το 2007. Ετσι, είπα να φύγω για τρεις μήνες, μέσα στα capital controls, για να δουλέψω και να ξεχρεώσω. Και οι τρεις μήνες έγιναν 10 χρόνια. Προσγειώθηκα στην Αγγλία στις 24 Μαΐου 2016, ενώ η μαμά μου είχε ολοκληρώσει τις χημειοθεραπείες μετά το χειρουργείο της, στις 23 Μαΐου.

Τα βρήκες δύσκολα τον πρώτο καιρό;

Πρέπει να σου πω ότι από τα 20 και κάτι χρόνια μου οι συνθήκες με είχαν οδηγήσει να γίνω ουσιαστικά ο… πατέρας της οικογένειας. Εγώ κρατούσα το σπίτι. Είναι μεγάλο φορτίο αυτό. Οταν λοιπόν προέκυψε το Λονδίνο, έπρεπε να αποφασίσω αν θα άφηνα το «καράβι» να βουλιάξει ή αν θα έπαιρνα το τιμόνι. Το πήρα – έγινα καπετάνισσα στο καράβι της ζωής μου! Τα πρώτα χρόνια, ναι, ήταν δύσκολα – το σπίτι, η δουλειά, οι άνθρωποι, τα πάντα. Γνώρισα εξαιρετικούς ανθρώπους, έκανα φιλίες, αλλά δέχτηκα και πόλεμο. Είχα, όμως, με το μέρος μου τη δουλειά μου, αυτό που κάνω πάνω στη σκηνή. Και αυτό με πήγε μπροστά. Πλέον, έχω πάρει και τη βρετανική υπηκοότητα. Στην Αγγλία πέτυχα και ξεχώρισα. Είμαι δυναμικός άνθρωπος, έχω ξεπεράσει πολύ δύσκολες καταστάσεις και έχω μάθει να παλεύω. Εχω δουλέψει και έχω βγάλει τα χρήματά μου. Στο Λονδίνο έχω τραγουδήσει, μεταξύ άλλων, στο ξενοδοχείο «The Dorchester», ενώ έχω κάνει private events σε εμβληματικά locations, όπως το Μουσείο Φυσικής Ιστορίας, όπου είχαν προσκληθεί ο Χρήστος Νικολόπουλος και ο Κώστας Μακεδόνας.

Πώς ισορροπείς το γεγονός ότι ζεις και τραγουδάς εκεί, ενώ κάνεις μουσική και δισκογραφία εδώ;

Είναι στοίχημα, γιατί κάνουμε κάτι που δεν έχει ξαναγίνει. Στην Αγγλία υπάρχει δυνατή ελληνική και κυπριακή κοινότητα, και κάνω ελληνικές βραδιές και μεγάλα private events. Στόχος μου είναι να κάνω σεζόν και στην Ελλάδα, αλλά με τις συνθήκες που θέλω, με τους δικούς μου όρους. Γι’ αυτό βγάζουμε τραγούδια εδώ, γι’ αυτό γίνεται εδώ και η προώθησή τους.

Ποια συνεργασία σου θεωρείς «σταθμό»;

Με τον Χρήστο Νικολόπουλο. Η γνωριμία μας έγινε μέσω της εκπομπής «Η αυλή των χρωμάτων», όπου προσκλήθηκα πολλές φορές για να τραγουδήσω. Στη συνέχεια, τον καλέσαμε εμείς στο Λονδίνο για κάποια ιδιωτικά events, σε ένα από τα οποία είχαμε 22.000 άτομα. Τον αγαπώ πολύ. Μου έχει σταθεί δυνατά, μου έγραψε τραγούδι, έχουμε περάσει καταπληκτικά στις συνεργασίες μας. Για μένα είναι ένα μεγάλο και σημαντικό κεφάλαιο. «Σταθμός» είναι και ο φίλος που απέκτησα στο Λονδίνο, ο John Themis, παραγωγός του Boy George και άλλων καλλιτεχνών. Τραγουδά εκπληκτικά ρεμπέτικα και έγινε το «σχολείο» μου στο συγκεκριμένο ρεπερτόριο. Με στήριξε πολύ και όταν ηχογράφησα στο θρυλικό Abbey Road Studio το «Επικίνδυνή μου αγάπη».

Ποιο είναι το πιο «τρελό» περιστατικό που έχεις ζήσει στην πίστα;

Στην Αγγλία, όταν πρωτοδούλευα, έσπαγαν πολλά πιάτα – κανονικά, όχι γύψινα. Εχω χιλιάδες σημάδια στο σώμα μου από τα σπασίματα. Εσπαγα κι εγώ – δεν θα βγάλω τον εαυτό μου απέξω! Εχει τύχει οι γόβες μου να είναι μέσα στο αίμα. Ματωμένο χρήμα, στην κυριολεξία (γελάει)! Στην Αγγλία, όπως και σε πολλές χώρες, υπάρχουν τα tips. Εχει τύχει να βγάλω μερικές χιλιάδες λίρες μέσα σε λίγα λεπτά, επειδή, π.χ., τραγούδησα ένα σερβικό κομμάτι. Ανάλογα με το πελατολόγιο μαθαίνεις τραγούδια σε διαφορετικές γλώσσες.

Τραγουδάς σε όλες τις γλώσσες που μιλάς;

Τραγουδάω στα ιταλικά και στα αραβικά, που τα μιλάω, φυσικά στα ελληνικά και στα αγγλικά. Σερβικά και βουλγαρικά δεν μιλάω, αλλά μπορώ να τα τραγουδήσω άπταιστα.

Τι τραγούδια ζητούν περισσότερο έξω;

Το ρεπερτόριο στο Λονδίνο είναι αρκετά πίσω από το ελληνικό. Εδώ μπορεί ένα καινούργιο τραγούδι, όπως ο «Λογαριασμός» της Κατερίνας Λιόλιου, να είναι μεγάλη επιτυχία, ενώ εκεί θέλουν πιο κλασικά κομμάτια, όπως οι πρώτες επιτυχίες του Ρέμου και της Θεοδωρίδου. Αγαπούν πολύ και τα τραγούδια της ξενιτιάς, ειδικά οι Κύπριοι του Λονδίνου – Καζαντζίδη, Μαρινέλλα, Διονυσίου. Στην Ελλάδα, στα μπουζούκια, έχει αλλάξει ο τρόπος που διασκεδάζουμε. Ο κόσμος κάθεται στα τραπέζια και σηκώνεται λίγο για να χορέψει από τη θέση του. Πού πήγε η εποχή που γλεντούσαμε και τα σπάγαμε; Στην Αγγλία αυτό υπάρχει ακόμη.

Ποιο είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχεις βιώσει;

Το ότι έχω τη μητέρα μου ζωντανή. Εχω μεγάλη πίστη στον Θεό. Η μαμά μου θεραπεύτηκε από τον καρκίνο το 2016, αλλά το 2023 αρρώστησε ξανά. Τότε, μου είχαν πει ότι δεν μπορούσε να γίνει κάτι. Εγινε, όμως. Εκείνη την περίοδο έβγαλα το τραγούδι «Αμαρτία», στο οποίο υπάρχει η φράση «μια μάχη άνιση». Είχα βάλει κι εγώ το χέρι μου στους στίχους, κάτι που λέω για πρώτη φορά. Με θυμάμαι συνεχώς σε ένα αεροπλάνο τότε λόγω της νοσηλείας της. Ηταν πολύ δύσκολα, αλλά τα καταφέραμε ξανά.

Κεφάλαιο «έρωτας». Τι έχεις να καταθέσεις;

Στη ζωή μου ερωτεύτηκα, αγάπησα και προδόθηκα. Δεν πρόδωσα. Ημουν πάντα «σχεσάκιας». Η μικρότερη σχέση που έχω κάνει ήταν δύο και κάτι χρόνια. Δεν έχω βγει ποτέ ραντεβού με κάποιον που μου έστειλε μήνυμα στα social media. Δεν μου ταιριάζει αυτός ο τρόπος γνωριμίας. Οσο μεγαλώνω, μάλιστα, ανεβαίνουν και τα standards μου. Οταν είσαι μόνος σου καλά, γιατί να θέλεις κάποιον να σου ζαλίζει το κεφάλι; Αυτή την εποχή είμαι μόνη μου από επιλογή.

Το νέο σου τραγούδι λέγεται «Τι γίνεται τώρα;». Ποια είναι η ιστορία πίσω από τη δημιουργία του;

Ξαφνικά, ήρθε αυτή η υπέροχη συνεργασία με την Panik. Πιστεύω ότι τα καλά πράγματα έρχονται την κατάλληλη στιγμή. Το τραγούδι του Γιώργου Παπαθανασίου, με τον οποίο συνεργάζομαι πρώτη φορά, το πίστεψα από την αρχή. Είναι ανεβαστικό, εύθυμο, καλοκαιρινό και έχει ατάκα. Γι’ αυτό επιλέξαμε να είναι το πρώτο που θα κυκλοφορήσει. Από τα δείγματα που έχουμε πάρει, πηγαίνει πολύ καλά και τα σχόλια στο TikTok είναι θετικά, όπως και από τους DJs.

Με την Αγγελική Δάρρα, λοιπόν, «τι γίνεται τώρα»;

Τώρα διεκδικώ όσα θέλω και πιστεύω ότι αξίζω. Εχω δώσει τις μάχες μου και έχω βγει από αυτές πιο δυνατή, με τη βοήθεια του Θεού. Δεν περιμένω πλέον από κανέναν να μου ανοίξει έναν δρόμο, ούτε παρακαλώ για ευκαιρίες – τις δημιουργώ μόνη μου, βάζω στόχους και παλεύω μέχρι να τους πετύχω. Εχω μάθει, επίσης, να μην επιστρέφω σε ανθρώπους και καταστάσεις που δεν μου κάνουν καλό και να μη δίνω πολλές ευκαιρίες εκεί που δεν υπάρχει λόγος. Ο χρόνος είναι πολύτιμος και δεν θέλω πια να τον σπαταλάω.