Το Χόλιγουντ ξαναμετρά τον Τομ Κρουζ: Αρνείται να γεράσει κινηματογραφικά

Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης

Σε μια βιομηχανία που λατρεύει να ανακυκλώνει πρόσωπα, franchises και νοσταλγίες, ο Τομ Κρουζ εξακολουθεί να κινείται σαν εξαίρεση στον κανόνα. Όχι επειδή το Χόλιγουντ δεν έχει άλλους σταρ, αλλά επειδή ελάχιστοι επιμένουν με τόση εμμονή να μετατρέπουν το ίδιο τους το σώμα σε επιχείρημα υπέρ του σινεμά.

Αφορμή για να επανέλθει το όνομά του στο προσκήνιο έδωσε ο Μπο Μπρίτζες, πρώην συμπρωταγωνιστής του στην ταινία Jerry Maguire, ο οποίος μίλησε με ιδιαίτερα θερμά λόγια για τον Κρουζ, σημειώνοντας ότι ο διάσημος ηθοποιός «γίνεται καλύτερος με τον χρόνο». Η δήλωση αυτή δεν έρχεται σε κενό αέρος. Έρχεται σε μια περίοδο κατά την οποία ο Κρουζ συνεχίζει να ταυτίζεται με ένα είδος κινηματογραφικής επιμονής που μοιάζει σχεδόν παλιομοδίτικο: αληθινά stunts, φυσικός κίνδυνος, ελάχιστη διάθεση να παραδώσει το σώμα του ολοκληρωτικά στα χέρια των ψηφιακών εφέ. Η συζήτηση δεν αφορά πια μόνο την καριέρα ενός ηθοποιού. Αφορά ένα ολόκληρο μοντέλο θεάματος. Σε μια εποχή όπου οι υπερήρωες κουράστηκαν, τα σύμπαντα επεκτάθηκαν μέχρι εξαντλήσεως και οι πλατφόρμες έμαθαν το κοινό να βλέπει κινηματογράφο από τον καναπέ, ο Κρουζ επιμένει να υπενθυμίζει ότι η μεγάλη οθόνη χρειάζεται ακόμη κάτι που να μοιάζει αληθινά επικίνδυνο.

Το παράδειγμα των τελευταίων ταινιών του Mission: Impossible είναι χαρακτηριστικό. Ο Κρουζ έχει χτίσει γύρω από το όνομά του μια σχεδόν μυθολογική σχέση με τα επικίνδυνα γυρίσματα, από πτώσεις και καταδιώξεις μέχρι εναέριες σκηνές που θα έκαναν πολλούς συναδέλφους του να θυμηθούν ξαφνικά ότι υπάρχει και η πράσινη οθόνη. Στο Χόλιγουντ, όπου το ρίσκο συνήθως μετριέται σε box office και όχι σε κατάγματα, ο Κρουζ επιμένει να το παίρνει κάπως πιο κυριολεκτικά.

Δεν λείπουν, βέβαια, και οι αντίθετες φωνές. Ο Ίθαν Χοκ έχει σχολιάσει στο παρελθόν ότι η εμμονή του Κρουζ με τα πρακτικά stunts ανεβάζει υπερβολικά τον πήχη για άλλους ηθοποιούς, δημιουργώντας μια ιδιότυπη πίεση μέσα στη βιομηχανία. Με άλλα λόγια, όταν ένας σταρ στα 60 του κρεμιέται από αεροπλάνα, οι υπόλοιποι δύσκολα μπορούν να πουν ότι κουράστηκαν στο δεύτερο γύρισμα. Αυτό ακριβώς, όμως, είναι και το παράδοξο της περίπτωσης Κρουζ. Η δημόσια εικόνα του δεν στηρίζεται πια μόνο στην υποκριτική του πορεία, ούτε αποκλειστικά στο εμπορικό του αποτύπωμα. Στηρίζεται σε μια σχεδόν πεισματική αντίληψη για το τι σημαίνει σταρ του σινεμά: όχι απλώς πρόσωπο στην αφίσα, αλλά φυσική παρουσία που κουβαλά την υπόσχεση ότι αυτό που βλέπει ο θεατής δεν είναι μόνο προϊόν υπολογιστή.

Το Χόλιγουντ, που κατά καιρούς τον αντιμετώπισε με επιφύλαξη, σήμερα μοιάζει να επιστρέφει σε αυτόν με έναν ιδιότυπο θαυμασμό. Όχι από ρομαντισμό, αλλά από ανάγκη. Διότι σε μια εποχή που η κινηματογραφική αίθουσα παλεύει να αποδείξει γιατί αξίζει ακόμη το εισιτήριο, ο Τομ Κρουζ προσφέρει κάτι εξαιρετικά απλό και εξαιρετικά σπάνιο: την αίσθηση ότι το θέαμα συμβαίνει μπροστά σου και όχι απλώς μέσα σε έναν υπολογιστή.

Και κάπως έτσι, ο άνθρωπος που πολλοί περίμεναν να περάσει στη φάση της «ένδοξης αποστρατείας» συνεχίζει να λειτουργεί σαν υπενθύμιση προς το Χόλιγουντ. Η ηλικία μπορεί να γράφει 63. Το στούντιο, όμως, όταν βλέπει εισπράξεις, χειροκροτήματα και παγκόσμια αναγνωρισιμότητα, μάλλον διαβάζει άλλο νούμερο.