Αναζήτηση

Πατήστε ESC για κλείσιμο

MEDIA

Βλαδίμηρος Κυριακίδης: «Δεν τα βρήκα ποτέ στρωμένα στη ζωή μου, ζούσα με ψωμοτύρι»

07/11/2026 - 16:41 | | 3 λεπτά ανάγνωση
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη της Espresso στην Google

Μια διαδρομή γεμάτη στερήσεις, προσωπικές δοκιμασίες, αλλά και βαθιά αγάπη για το θέατρο περιέγραψε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Ο γνωστός ηθοποιός μίλησε στην εκπομπή της ΕΡΤ «Καλημέρα Είπαμε;», με αφορμή τη θεατρική παράσταση «Ποιος φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ» και αναφέρθηκε στα δύσκολα πρώτα βήματα της καριέρας του, τις οικονομικές θυσίες και τις εμπειρίες που τον διαμόρφωσαν.

Ο ηθοποιός αποκάλυψε πως η απόφασή του να ασχοληθεί με την υποκριτική δεν ήταν κάτι που είχε σχεδιάσει από παιδί. Αντίθετα, όπως είπε, προέκυψε σχεδόν τυχαία, ενώ η οικογένειά του δυσκολεύτηκε να αποδεχτεί την επαγγελματική του επιλογή, καθώς εκείνη την εποχή επικρατούσε η αντίληψη ότι το θέατρο δεν μπορούσε να εξασφαλίσει οικονομική σταθερότητα.

«Ήμουν ένα πολύ κλειστό παιδί που δεν είχε ιδέα ότι θα γίνει ηθοποιός κάποια στιγμή. Τυχαία συνέβη…Στους γονείς μου ήταν αρκετά δύσκολο να καταλάβουν πώς θα ζήσει κάποιος από την ηθοποιία . Οι ηθοποιοί πεθαίνουν στην ψάθα, αυτό λέγανε τότε. Δεν ήθελε ισχυρή ρήξη με τους γονείς μου, αλλά αποφασιστικότητα να κάνω αυτό που θέλω εγώ. Και πείνασα πάρα πολύ, αλλά δε με ένοιαξε ποτέ. Όταν ξεκινήσαμε με την πειραματική σκηνή, δεν πληρωνόμουν. Ζούσα με ψωμοτύρι. Δε με ένοιαζε. Όταν πρωτοήρθα στην Αθήνα έτρωγα ένα καλαμάκι το μεσημέρι και ένα το βράδυ. Δε με ένοιαξε ποτέ. Δε τα βρήκα και ποτέ στρωμένα στη ζωή μου…Το θέατρο μου έδωσε και μου πήρε χρήματα…Πήρα δάνεια γιατί έπρεπε να πληρωθούν όλοι. Άλλο το δικό μου όραμα, και άλλο οι άνθρωποι που έρχονται να είναι κοντά μου… Ακόμη δεν έχουν ξεχρεωθεί», είπε ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης.

Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μίλησε για τις οικονομικές δυσκολίες, τα δάνεια, την απώλεια της μητέρας του και την αγάπη του για το θέατρο.

Και πρόσθεσε σε άλλο στη συνέχεια: «Όταν έφυγε από τη ζωή η μητέρα μου, εγώ έπρεπε να παίξω, και το έκανα. Και όταν τέλειωσε η παράσταση είπα “ευτυχώς”. Έχω φλερτάρει με την έπαρση… Έβαλα για λίγο την ενδυμασία της έπαρσης και του ψωροπερήφανου, αλλά για πολύ λίγο και μετά την πέταξα από πάνω μου. Σημαντικό ρόλο σε αυτό έπαιξε και η σύζυγός μου, Έφη Μουρίκη, που είναι πολύ σοβαρός άνθρωπος. Εμένα τότε τα μυαλά μου ήταν πάνω από το κεφάλι μου, ως νέος, και κάποιος έπρεπε να με προσγειώσει.

Κρίση ηλικίας δεν έχω περάσει ποτέ. Πάντα ήθελα να γεράσω. Τα κατάφερα και γερνάω. Ήμουν μεγαλύτερος και έδειχνα μικρότερος, αυτό το είχα πάντα πρόβλημα…Ήθελα να μεγαλώσω και να γεράσω γιατί πάντα έπαιζα τον διαιτητή μέσα στην οικογένειά μου. Τα μεγαλύτερα μέλη μέσα στην οικογένεια χρειαζόντουσαν έναν πατέρα, κι έτσι γύμνασα την πατρότητά μου, και έτσι από τότε αντιμετωπίζω όλη μου τη ζωή. Είναι δύσκολο αυτό για ένα παιδί, αλλά και πολύ διδακτικό. Τους ευχαριστώ για τα λάθη και τις αστοχίες τους γιατί με μάθανε να σκέφτομαι με έναν άλλο τρόπο…Το θέατρο ήταν μια πόρτα για να ξορκίσω τα παιδικά μου φαντάσματα. Αν μου πάρει κάποιος το θέατρο, θα πέσω να πεθάνω. Για μένα είναι το δεύτερό μου σπίτι».

Espresso News app
ΕΦΑΡΜΟΓΗ ESPRESSO NEWS

Κατεβάστε τη δωρεάν εφαρμογή και διαβάστε πρώτοι τις ειδήσεις στο κινητό σας.