Το… μίξερ των εθνοτήτων στο Μουντιάλ

Θα μπορούσε να είναι η ερώτηση – παγίδα σε τηλεοπτικό κουίζ:

-Με πόσους Γάλλους ποδοσφαιριστές μετέχει η χώρα αυτή στο Μουντιάλ;

Διαβάστε ακόμη

MUNDIAL

Ο προπονητής Μαραντόνα και τα… καμπανάκια που χτύπησαν για την Αργεντινή

Τον ποδοσφαιριστή Ντιέγκο Μαραντόνα τον είχα παρακολουθήσει μέσα από αναρίθμητες μεταδόσεις στην τηλεόραση, αλλά και τα ρεπορτάζ που κάναμε στο MEGA για την εμπλοκή…

Η απάντηση 26 είναι η μια εκδοχή. Τόσους παίκτες έχει δηλώσει η χώρα.

Γιατί όμως να είναι λάθος και η απάντηση… 103; Τόσοι είναι οι ποδοσφαιριστές που έχουν γεννηθεί σε γαλλικό έδαφος, αλλά αγωνίζονται με τις χώρες καταγωγής τους. Όχι μία, αλλά τρεις επιπλέον εθνικές ομάδες να συγκροτήσουν!

Τι να πουν και οι Ολλανδοί που έχουν 43 συμπατριώτες τους που παίζουν στο Μουντιάλ με άλλες χώρες. Μόνο το Κουρασάο έχει 25 Ολλανδούς και έναν μόλις ντόπιο ποδοσφαιριστή!

Χαρακτηριστικό παράδειγμα του πόσο έχει αλλάξει ο κόσμος είναι ο Ολίσε. Γεννήθηκε στο Λονδίνο, ο πατέρας του είναι Βρετανο-νικηριανός, η μητέρα του Γαλλο-αλγερινή, αλλά ο ίδιος είναι βασικό στέλεχος της Γαλλικής ομάδας και αγωνίζεται στο γερμανικό πρωτάθλημα.

«Με τον πατέρα μου μιλούσαμε στα αγγλικά, με τη μητέρα μου στα γαλλικά» είχε πει παλαιότερα δίνοντας το παράδειγμα των παγκοσμιοποιημένων οικογενειών.

Μόνο οι Βραζιλιάνοι επιμένουν στην… καθαρότητα της ομάδας τους. Και οι 26 παίκτες έχουν γεννηθεί στη χώρα τους. Από την άλλη όμως άλλοι 26, μια ολόκληρη ομάδα δηλαδή, έχουν διπλή υπηκοότητα και παίζουν με άλλες ομάδες.

Το 1978 στην Αργεντινή υπήρξαν μόλις επτά περιπτώσεις παικτών που έπαιζαν με άλλη χώρα από αυτή του γεννήθηκαν. Σε αυτή τη διοργάνωση έφθασαν τους 291 και αντιπροσωπεύουν το 23,3% στο σύνολο αυτών που μετέχουν στο βορειοαμερικανικό Μουντιάλ!

Χωρίς να αμφισβητεί κανείς περιπτώσεις παιδιών που θέλουν να βοηθήσουν τη χώρα που γεννήθηκαν οι γονείς τους στη  τελική επιλογή του που θα παίξει κάποιος ποδοσφαιριστής έχει να κάνει με την αξία, αλλά και το πόσο πιστεύει στον εαυτό του.

Για παράδειγμα ο Γιαμάλ, λόγω καταγωγής του πατέρα του θα μπορούσε να παίξει με το Μαρόκο. Τιμά την χώρα, έχει τη σημαία της στο παπούτσι του, αλλά μέχρι εκεί. Στην Ισπανία έχει μεγαλύτερα περιθώρια να φτάσει σε μεγάλες διακρίσεις. Άλλωστε δεν θα υπήρχε μάνατζερ που θα τον άφηνε να πάει στο Μαρόκο. Ούτε φυσικά οι χορηγοί του.

Όμως δεν είναι όλοι… Γιαμάλ. Υπάρχουν παίκτες που δύσκολα θα έπαιζαν στις ομάδες των χωρών που γεννήθηκαν, ή έστω δεν θα είχαν θέση βασικού. Προτιμούν λοιπόν τις χώρες καταγωγής τους όπου ο ανταγωνισμός είναι μικρότερος.

• Στην κεντρική φωτογραφία οι Ολίσε και Σαλιμπά. Ο πρώτος θα μπορούσε να παίξει με Αγγλία, Νιγηρία, Αλγερία,  αλλά προτίμησε τη Γαλλία. Το ίδιο έκανε και ο δεύτερος που είχε την ευκαιρία να παίξει σε Λίβανο ή Καμερούν. Παρέμεινε στη Γαλλία