O πρόεδρος του Κοινοβουλίου Νικήτας Κακλαμάνης, στην πρώτη
συνέντευξή του με τον ερχομό της νέας χρονιάς, βγάζει ειδήσεις,
προαναγγέλλοντας (παρά τις αντιδράσεις) μεγάλες αλλαγές στη λειτουργία του.
Της Βίβιαν Μπενέκου
«Νιώθω περήφανος για τη μεγάλη τιμή, αλλά και δικαιωμένος για την αναγνώριση της πορείας μου» λέει ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, κάνοντας έναν συγκινητικό απολογισμό ζωής, αλλά και αποκαλύψεις για τις πολύ προσωπικές σκέψεις και συναισθήματά του στη συνέντευξη- εξομολόγηση καρδιάς που παραχωρεί σήμερα στην «Espresso».
Ο πρόεδρος της Βουλής πέρασε την Πρωτοχρονιά του 2026 με πολύ δικούς του ανθρώπους, οι οποίοι μάλιστα του χάρισαν κι ένα ωραίο ζευγάρι κάλτσες με σχέδιο από πίνακα του Ρενουάρ.
Όπως μας εκμυστηρεύτηκε, τις άγιες αυτές ημέρες των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς εκείνος μελαγχολεί στη σκέψη της καπετάνισσας μάνας του και στο κενό της απουσίας της, που βιώνει όλο και περισσότερο.
Δανείζεται μια φράση του Διονύση Σαββόπουλου για να μας πει ότι τα χρόνια που περνάνε και η αλλαγή της κάθε χρονιάς τον κάνουν να νιώθει τυχερός «που μεγαλώνει και όμορφα παλιώνει», κατά τον αείμνηστο καλλιτέχνη. Μέσα του, όπως μας λέει, παραμένει το παιδάκι από την Άνδρο, που έκανε μια πολύ δύσκολη διαδρομή χιλιομέτρων έως σήμερα.
Στη συζήτησή μας για τη ζοφερή πολλές φορές εικόνα του σημερινού Κοινοβουλίου, στο οποίο προΐσταται, επιμείνει ότι τον εξοργίζουν οι ακραίες και αγοραίες συμπεριφορές, που θα ήταν αδιανόητες αλλοτινές εποχές, που έζησε ο ίδιος στο Κοινοβούλιο, με την παρουσία μύθων της πολιτικής, όπως ο Κανελλόπουλος, ο Αβέρωφ, ο Ράλλης, ο Πεπονής, ο Κύρκος, ο Φλωράκης…
«Μου προκαλεί μεγάλη στενοχώρια και προβληματισμό η εικόνα της Βουλής. Την άνοιξη, που θα γίνει η επόμενη αναθεώρηση του Κανονισμού της Βουλής, θα αλλάξουν… πολλά. Ο πολιτικός λόγος δεν επιτρέπεται να μεταλλάσσεται σε τηλεοπτικό σόου» συμπληρώνει ο Νικήτας Κακλαμάνης, προαναγγέλλοντας αλλαγές στον Κανονισμό, που θα ξανακάνουν το Κοινοβούλιο «σεβαστό από όλους»!
Παρατηρεί, όμως, και την ευθύνη των πολιτών στην επιλογή των βουλευτών τους, λέγοντας «έξω από τα δόντια» ότι «οι 300 βουλευτές δεν κατεβαίνουν από τον πλανήτη Αρη κι ότι όλοι οφείλουμε να προσέχουμε πού βάζουμε τον σταυρό προτίμησης…».
«Είμαστε στην κρίση του λαού και κάθε τέσσερα χρόνια μπορείτε να μας δώσετε τα παπούτσια στο χέρι» είναι τα λόγια του προέδρου της Βουλής.
Ο Νικήτας Κακλαμάνης δηλώνει ότι δεν φοβάται το άγνωστο που κουβαλάει μαζί του κάθε νέος χρόνος, γιατί έχει μάθει να παίρνει τα πράγματα «όπως έρχονται, στη ζωή».
Πώς νιώθετε σε προσωπικό επίπεδο από την ώρα της εκλογής σας, ως προέδρου της Βουλής, μέχρι σήμερα; Τι θετικό και τι αρνητικό συνέβη;
Οπως έχω ξαναπεί -και μάλιστα σε σένα, Βίβιαν- η προεδρία της Βουλής έχει για μένα «πατρικό» χαρακτήρα. Κι αυτό γιατί το Κοινοβούλιο είναι το δεύτερο σπίτι μου, για να μην πω το πρώτο, αφού καθημερινά, επί δεκαετίες αφιερώνω τα 3/4 του χρόνου μου εκεί.
Την ίδια στιγμή, η εμπειρία αλλά και η αγάπη για τον θεσμό και τους ανθρώπους του με ωθεί στο να ενώνω, να βοηθώ και να καθοδηγώ. Για μπες τώρα εσύ στη θέση μου: Οταν τόσα χρόνια έχεις ζήσει την επιτομή τού κοινοβουλευτικού πολιτισμού, σήμερα δεν θα απογοητευόσουν -για να μην πω «οργιζόσουν»- από ακραίες ή αγοραίες συμπεριφορές;
Ευτυχώς όμως υπάρχει και η φωτεινή πλευρά, που τελικά θα υπερισχύσει.
Όπως οι βελτιώσεις των εσωτερικών διαδικασιών μας και, κυρίως, το κοινωνικό έργο που προσφέρει η Βουλή. Οι 50 κλίνες ΜΕΘ στο νοσοκομείο «Σωτηρία» (8 εκ. ευρώ), που την εποχή του κορονοϊού έσωσαν εκατοντάδες ζωές, τα 4 νέα χειρουργεία του Ερυθρού Σταυρού, η αναβάθμιση της υλικοτεχνικής υποδομής τής Οδοντιατρικής Σχολής του ΕΚΠΑ, η ανακαίνιση των κοιτώνων και οι αθλοπαιδιές στις Φυλακές Ανηλίκων Αυλώνα, οι δωρεές στις Ενοπλες Δυνάμεις, όπως η ανακαίνιση κοιτώνων της Σχολής Ναυτικών Δοκίμων αλλά και η ανάδειξη του επιβλητικού Καπνεργοστασίου (αλήθεια, πόσοι ξέρουν ότι ανήκει στη Βουλή;), με τους χώρους του να διατίθενται δωρεάν!
Είναι μερικά μόνο από αυτά που γίνονται, όταν υπάρχει όρεξη και όραμα. Θα γίνουν και περισσότερα, αλλά αυτό που με λυπεί είναι ότι ελάχιστοι γνωρίζουν όσα ήδη έχουν πραγματοποιηθεί. Θα το καταφέρουμε όμως.
Αλλάξατε προσφάτως τον Κανονισμό της Βουλής. Τηρούνται οι αλλαγές; Υπάρχουν πολιτικοί που δυσανασχετούν με αυτές τις αλλαγές;
Δεν πέτυχαν απλώς, αλλά η εικόνα του ελληνικού Κοινοβουλίου μοιάζει μ’ αυτή της Ευρωβουλής. Οι βουλευτές όλων των κομμάτων είναι τόσο ενθουσιασμένοι, που μου ζητούν τις ίδιες αλλαγές (κυρίως τον «κόφτη») να τις εφαρμόσω και στις συνεδριάσεις των διαρκών επιτροπών…
Η Βουλή έγινε το τελευταίο διάστημα viral, κατά το κοινώς λεγόμενο, με τις εξεταστικές για τον ΟΠΕΚΕΠΕ κ.λπ., όπου οι πολίτες παρακολουθούσαν σε πολλές περιπτώσεις «επιθεώρηση».
Αυτή η εικόνα του Κοινοβουλίου πώς επιδρά σε εσάς;
Για μένα, που έζησα στην Βουλή τον Κανελλόπουλο, τον Αβέρωφ, τον Ράλλη, τον Πεπονή, τον Κύρκο, τον Γιάνναρο, τον Φλωράκη και τόσους άλλους, μου προκαλεί μεγάλη στενοχώρια και προβληματισμό και η απευθείας μετάδοση από το κανάλι της Βουλής είναι ένας από τους λόγους. Την άνοιξη, που θα γίνει η επόμενη αναθεώρηση του Κανονισμού της Βουλής, θα αλλάξουν… Ο πολιτικός λόγος δεν επιτρέπεται να μεταλλάσσεται σε τηλεοπτικό σόου.
Έχετε σκεφθεί ποτέ, καθώς βρίσκεστε στην έδρα, ότι κάποιοι δεν θα έπρεπε να βρίσκονται στο Κοινοβούλιο; Υπάρχουν πολιτικοί που δεν τιμούν τον χώρο;
Καταρχήν, σε κάθε νέα Βουλή οι 300 βουλευτές δεν «κατεβαίνουν» από τον πλανήτη Αρη. Εσείς, οι πολίτες, μάς επιλέγετε. Οφείλετε να γνωρίζετε πού βάζετε τον σταυρό προτίμησης…
Ο πολυκερματισμός των κομμάτων σάς βρίσκει σύμφωνο; Τα προνόμια των βουλευτών θεωρείται ότι πρέπει να περιοριστούν;
Ποια είναι τα τόσο σοβαρά προνόμια των βουλευτών, ώστε να τα μάθω κι εγώ; Ο Προϋπολογισμός της Βουλής αποτελεί το 2 τοις χιλίοις των κρατικών δαπανών.
Πιστεύετε ότι είναι κανένα τεράστιο ποσό για τη λειτουργία του Ναού της Δημοκρατίας; Υπενθυμίζω ότι από το 2012 και μετά κόπηκε και η βουλευτική σύνταξη. Καθημερινά είμαστε, δικαίως, στην κρίση του λαού και κάθε τέσσερα χρόνια μπορείτε να μας δώσετε «τα παπούτσια στο χέρι».
Θυμός όμως και ακραία φαινόμενα παρατηρούνται και στην κοινωνία, η οποία ταλανίζεται, από ανήλικη βία, εγκλήματα και μέσα στις οικογένειες, και οργή. Πού το αποδίδετε;
Εδώ μιλάμε για ένα πολυπαραγοντικά φαινόμενο, που έχει όμως μια κοινή ρίζα. Και αυτή είναι η απουσία ορίων. Αυτό διαπιστώνεται και στο ευρύτερο κοινωνικό πλαίσιο, όπου τα όρια και οι συνέπειες δεν έχουν μεταβολιστεί από την κοινωνία.
Έτσι δημιουργείται χώρος για παραβατικές συμπεριφορές, που επί της ουσίας δεν αντιμετωπίζονται αποτελεσματικά. ομως, ακόμα και αυτή η γενικευμένη τάση έχει τις ρίζες της στα χαλαρά όρια μέσα στον πυρήνα της οικογένειας.
Οταν λοιπόν, τα όρια που μας διαμορφώνουν ως χαρακτήρες από τα πρώτα χρόνια της ζωής μας έχουν ξεχειλώσει, είτε από άγνοια και αδιαφορία είτε από κόπωση, ο μελλοντικός ενήλικας αποκτά μια ψευδαίσθηση παντοδυναμίας, χωρίς συνέπειες ή έλεγχο και τελικά υποβιβάζεται σε ένα θυμωμένο «μωρό», που λειτουργεί ασύδοτα ή παραβατικά εντός και εκτός σπιτιού.
Πώς περάσατε την Πρωτοχρονιά και με ποιους ανθρώπους; Βασιλόπιτα για το σπίτι ποιος φτιάχνει;
Ρωτάς τώρα έναν εργένη ποιος φτιάχνει τη βασιλόπιτα… Μα, εγώ είμαι ειδικός μόνο στο να την τρώω! Σοβαρά τώρα, τις ελάχιστες μέρες που θα βρίσκομαι εκτός Βουλής, τις γιόρτασα, όπως κάθε χρόνο, με τους πολύ δικούς μου ανθρώπους».
Νιώθετε την Πρωτοχρονιά αυτό που νιώθουμε αρκετοί, ότι δηλαδή ακόμα μία χρονιά φορτώνεται στους ώμους μας, και μας φέρνει πιο κοντά στο γήρας;
Εξαιτίας της δουλειάς μου ως γιατρός και δη ως ογκολόγος, αισθάνθηκα από νωρίς ότι δεν έχω το δικαίωμα να σκέφτομαι έτσι. Ετσι, είτε στα γενέθλιά μου είτε στην αλλαγή κάθε χρονιάς, πάντα αισθάνομαι τυχερός και ευλογημένος που ζω, που μεγαλώνω, που συνεχίζω να μαθαίνω και να δημιουργώ. Γιατί είναι πραγματική τύχη «να μεγαλώνουμε κι όμορφα να παλιώνουμε», όπως έλεγε ο Διονύσης Σαββόπουλος…
Σας πιάνει νοσταλγία για το παρελθόν ή για ανθρώπους που ίσως σας λείπουν;
Οι παιδικές μου εικόνες, τότε που είχαμε λίγα, αλλά είχαμε τα πάντα, μου φέρνουν πάντα συγκίνηση. Ομως, αυτό που πλέον με μελαγχολεί είναι η έλλειψη των γονιών μου. Ειδικά της μάνας μου, της καπετάνισσας, που δεν έλειψε στιγμή από μένα και την αδελφή μου, όταν ο πατέρας μας αναγκαστικά μπάρκαρε για μήνες… Πάντα αναπολώ τις κοινές μας στιγμές και πάντα θα υπάρχει μέσα μου αυτό το κενό της απουσίας τους.
Τι δώρο πήρατε και το λατρέψατε ή τι δώρο κάνατε εσείς και το λάτρεψαν:
Συνήθως, όταν κάνω εγώ δώρα, ακούω κολακευτικά σχόλια κι ας μην τα πολυπιστεύω πάντα. Θα σας πω όμως για ένα δώρο που έλαβα εγώ πρόσφατα και με ενθουσίασε. Ηταν το βιβλίο τού Γιώργου Γεωργή «Σεφέρης – Αβέρωφ: Η ρήξη».
Ηδη το έχω ξεκινήσει, παρά τον περιορισμένο χρόνο που διαθέτω για διάβασμα. Μου έχουν χαρίσει και ένα ωραίο ζευγάρι κάλτσες με σχέδιο από πίνακα του Ρενουάρ και στο αναφέρω, γιατί σίγουρα θα γίνει «κόκκινο πανί» για αυτούς τους λίγους που ασχολούνται πιο πολύ με την εικόνα παρά με την ουσία.
Το παιδάκι από την Άνδρο, ο γιος του ναυτικού, έγινε σημαίνων πολιτειακός παράγων! Πώς νιώθετε για αυτό;
Μέσα μου εξακολουθώ να είμαι αυτό το παιδάκι. Μάλλον γι’ αυτό παραμένω απλός και προσγειωμένος. Ωστόσο δεν μπορώ να μην κοιτάξω πίσω, από εκεί που ξεκίνησα. Είναι πολλά τα «χιλιόμετρα», είναι μια ολόκληρη ζωή. Είναι όλος μου ο εαυτός, που αφιέρωσα αρχικά στην επιστήμη και κατόπιν στη δημόσια ζωή. Ε, όσο να ’ναι, νιώθω περήφανος για τη μεγάλη τιμή, αλλά και δικαιωμένος για την αναγνώριση της πορείας μου.
Το άγνωστο που φέρνει η κάθε χρονιά το φοβάστε ή δεν το σκέφτεστε;
Δεν μπορώ να σου πω ότι έχω την πολυτέλεια του χρόνου για να το υπεραναλύσω. Στη ζωή έχω μάθει να παίρνω τα πράγματα όπως έρχονται. Και νομίζω ότι πάνω στον φόβο του αγνώστου υπερισχύει πάντοτε η ανάγκη μου να αλλάξω όσα μπορώ και να δουλέψω για όσα δεν αλλάζουν εύκολα.
Μια προσωπική ευχή για το 2026;
Θα ευχηθώ ό,τι θα ήθελα να μου ευχηθούν: Υγεία, καλοτυχία και δύναμη. Και, μάλιστα, δυο φορές σε όλους εκείνους που τα έχουν πιο πολύ ανάγκη.
