Ο «Παγκόσμιος» που δόξασε τη φανέλα με τον δικέφαλο

Ζούπας και Τρόντζος θυμούνται τον δικό τους αγαπημένο «δάσκαλο», συμπαίκτη και φίλο Αμερικάνο!

«Γιώργο ψυχάρα, για πάντα ΑΕΚάρα» και «Γιώργο ζεις, για πάντα ΑΕΚτζής». Οι φίλοι της ΑΕΚ αποχαιρέτησαν τον Γιώργο Αμερικάνο με συνθήματα, όπως τότε που αγωνιζόταν με την κιτρινόμαυρη φανέλα στα παρκέ και δόξαζε την ομάδα τους αλλά και την Ελλάδα. Οι συνοδοιπόροι του στη χρυσή εποχή της ΑΕΚ Χρήστος Ζούπας και Γιώργος Τρόντζος μιλώντας στην «Espresso της Κυριακής» θυμούνται στιγμές και περιστατικά από την κοινή πορεία τους με τον αξέχαστο «Παγκόσμιο».

Ο δικός τους Γιώργος, ο δάσκαλος τού πώς μπορεί ένας γνήσιος γκαρντ να πετύχει καλάθι με διαφορετικούς τρόπους, «έφυγε» στα 71 του για τη γειτονιά του παράδεισου. Πρόλαβε να διδάξει γενιές ολόκληρες πώς παίζεται το άθλημα. Κοντά του ήταν όλοι όσοι τον έζησαν, τον έμαθαν ή άκουσαν στην πορεία κάτι για τον μύθο του. Πάντα δίπλα του οι άνθρωποι που ουδέποτε τον πρόδωσαν. Η γυναίκα της ζωής του Πέπη και η δημοσιογράφος κόρη τους Χριστίνα.

kjmhjnmgjb562993bnngjghn2Εφυγε περήφανος για τις αρχές και το ήθος που μετέδωσε στο παιδί του και γεμάτος από την αγάπη που εισέπραξε από τα εγγόνια του. Οι δικοί του έβλεπαν το μοιραίο να κοντοζυγώνει και αδυνατούσαν να το πιστέψουν. Μέχρι την τελευταία ώρα τού μιλούσαν για την ΑΕΚ. Μήπως δουν ένα σημάδι, μια αντίδρασή του, αφού βρισκόταν καθηλωμένος στο κρεβάτι της εντατικής, σε μηχανική υποστήριξη τους τελευταίους μήνες μετά το διπλό εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί.

Ο «Γιώργαρος», όπως τον αποκαλούσαν, ήταν πάντα παλικάρι. Ηξερε να ζει κάθε λεπτό γεμάτος αισιοδοξία. Με ένα ποτήρι κρασί, καλό φαγητό για συντροφιά και ενίοτε, όποτε το χρειαζόταν, ένα τσιγάρο για παρηγοριά. Από τη ΧΑΝ Νίκαιας και τις αλάνες της γειτονιάς του βρέθηκε στο πάνθεον. Κατέκτησε έξι πρωταθλήματα Ελλάδος με τον δικέφαλο αετό στο στήθος και αναδείχθηκε δύο φορές πρώτος σκόρερ του ελληνικού πρωταθλήματος. Συνολικά πέτυχε 4.193 πόντους στην Α’ Εθνική και ήταν ο ηγέτης όταν η ΑΕΚ κατέκτησε το Κύπελλο Κυπελλούχων. Στον ιστορικό τελικό στο Καλλιμάρμαρο, στις 4 Απριλίου του 1968, απέναντι στη Σλάβια Πράγας σημείωσε 29 πόντους. Αλλη μία ξεχωριστή στιγμή του ήταν το 2000 στη Λοζάνη. Οταν η ΑΕΚ κατέκτησε το Σαπόρτα, ο τότε αρχηγός της Νίκος Χατζής έδωσε την κούπα στα χέρια του «Παγκόσμιου». Τιμής ένεκεν!

Ο Γιώργος δεν είχε συνηθίσει τον ρόλο θεατή ή κομπάρσου. Δεν ήθελε να τον λυπούνται. Ηταν πάντα πρωταγωνιστής. Και γι’ αυτό πήρε την μπάλα και πήγε να παίξει σε άλλες γειτονιές, πλάι σε άλλους μεγάλους του παρελθόντος. Του έλεγαν μέχρι τελευταία στιγμή ότι η «βασίλισσα» θα ξαναγίνει όπως ήταν, μεγάλη και τρανή. Του έλεγαν ακόμη και για την επιστροφή Μελισσανίδη στα διοικητικά. Οτιδήποτε θα μπορούσε να του ζωγραφίσει ξανά ένα χαμόγελο. Τυχαίο ή σημάδι της μοίρας το γεγονός ότι η επιδείνωση της υγείας του «Παγκόσμιου» συνδυάστηκε με την πτώση της ΑΕΚ στις χαμηλότερες κατηγορίες σε μπάσκετ και σε ποδόσφαιρο.

Η Μεικτή Κόσμου και η τρέλα για την ΑΕΚkjmhjnmgjb562993bnngjghn5

Ο Αμερικάνος «έφυγε» για να βρει άλλους μεγάλους που δεν είναι πια κοντά μας, όπως ο Φαίδων Ματθαίου και ο Γιώργος Κολοκυθάς. Με όλους τα είχε βάλει. Με αντιπάλους και συμπαίκτες, ακόμη και με τον πρώην ισχυρό άνδρα της FIBA Μπόρισλαβ Στάνκοβιτς, κάτι που «μεταφράστηκε» σε κλήση αλλά όχι συμμετοχή στη Μεικτή Κόσμου. Ηταν τέτοιο το πάθος του και η τρέλα του για τη νίκη. Την ΑΕΚ δεν την έβγαζε στιγμή απ’ το μυαλό του. Ακόμη και όταν αρχές της δεκαετίας του ’70 αναγκάστηκε να αποχωρήσει, έχοντας πιάσει μάλιστα δουλειά στη ΔΕΗ. Δεν άντεχε μακριά από τον «Δικέφαλο». Εκανε το πέρασμά του από Απόλλωνα Πάτρας, Αιγάλεω, Λάρισα, Απόλλωνα Αθηνών. Ακόμη και ως προπονητής δοκίμασε στην ομάδα των Πατρών, τότε που ανακάλυψε τον «Νουρέγιεφ» του ελληνικού μπάσκετ, τον Κώστα Πετρόπουλο. Αλλα μέσα στην καρδιά του υπήρχε μόνο η Ενωση. Αυτό εξέφραζε τον Γιώργο Αμερικάνο, που υπηρέτησε τους «κιτρινόμαυρους» και από τη θέση του κόουτς, έστω και με όχι μακρά θητεία. Ηθελε να είναι εκεί. Να νιώθει ότι συμμετέχει, ότι βοηθά. Οπως βοήθησε ανακαλύπτοντας στην πορεία αρκετούς παίκτες (όπως οι Παταβούκας και Μπουρούσης) για χάρη της ΑΕΚ.

Χρ. Ζούπας: Ο Γιώργος ήταν ένα μεγάλο παιδί!

«Πάντα υπάρχουν πράγματα που σου έρχονται στο μυαλό για τον Γιώργο. Ηταν παθιασμένος με την ΑΕΚ και το μπάσκετ. Ανακάλυψε πολλούς νέους παίκτες των προηγούμενων δεκαετιών και μερικοί από αυτούς, όπως ο Μπουρούσης, εντάχθηκαν στην ΑΕΚ. Οταν η ΑΕΚ βέβαια ήταν στο απόγειό της. Δεν ησύχαζε ποτέ. Εμπαινε μέσα σε κάθε φάση, σε κάθε ζήτημα. Δεν ήξερε να κρύβει τα λόγια του. Ηταν έτσι σαν χαρακτήρας, αυθεντικός. Κανείς δεν τον παρεξηγούσε. Από μικρός ήθελε να είναι ο σκόρερ, ο πρώτος. Και το πέτυχε. Από τις αλάνες της Νίκαιας αυτό το παιδί, γιατί ο Γιώργος ήταν πάντα ένα μεγάλο παιδί για μας, έφτασε στην κορυφή του κόσμου. Εύκολα αρπαζόταν. Γι’ αυτό τον αγαπούσαμε όμως. Δεν κερδίσαμε ένα ματς με τη Λιμόζ το 1970 για το Κύπελλο Ευρώπης και τσακώθηκε με όλους στην ομάδα. Θύμωσε. Ηταν γεννημένος “καλαθομηχανή”. Εφυγε από την ΑΕΚ, αλλά η καρδιά του πάντα εκεί ήταν. Δεν μπορούσε πουθενά αλλού να παίξει. Λίγοι ίσως ξέρουν πως αντιμετώπισε μεγάλο πρόβλημα στο χέρι του. Ολοι τότε τον είχαν ξεγράψει. Και όμως, χάρη στο πείσμα, στη δύναμή του και τη φροντίδα από ειδικό γιατρό της εποχής έγινε καλά και δεν έκοψε πρόωρα το μπάσκετ. Η γυναίκα του ήταν πάντα δίπλα του, ήταν για την ομάδα ο 13ος παίκτης, διότι ακολουθούσε σε κάθε αγώνα τον Γιώργο. Η εξαίρετη κόρη του Χριστίνα, ο γαμπρός του και τα εγγονάκια του ήταν η χαρά του μέχρι την τελευταία μέρα που μπορούσε να επικοινωνήσει με το περιβάλλον. Οταν ήταν ακόμη καλά μας πήγαινε σε ταβερνάκι -σημαδιακά- κάθε 4η του Απρίλη και σηκωνόταν να μας μετρήσει, αν ήμασταν όλοι εκεί. Μας αγαπούσε πολύ, όπως κι εμείς. Να μη λείπει κανείς από τη μεγάλη μας παρέα. Ηταν δράμα που έβλεπα αυτό το παλικάρι, τον αδερφικό μου φίλο μου, να σιγολιώνει. Πλέον μας λείπει κι εκείνος και ο Αντώνης ο Χρηστέας από τη μεγάλη παρέα».kjmhjnmgjb562993bnngjghn7

Γ. Τρόντζος: Δυστυχώς έφυγε πικραμένος

«Ημασταν τότε μια παρέα. Ολοι οι παίκτες ήμασταν Ελληνες. Συνέχεια μαζί. Λόγω των συνεχόμενων παιχνιδιών νιώθαμε σαν μια οικογένεια. Ζήσαμε αρκετές επιτυχίες. Μεγαλώνοντας, ο καθένας πήρε τον δρόμο του, χωρίσαμε κάπως, αλλά πάντα κάποια περίσταση μάς έφερνε κοντά. Είτε την ημέρα της επετείου για το Κύπελλο είτε διάφορες εκδηλώσεις συνδέσμων φιλάθλων. Ο Γιώργος έφυγε πικραμένος. Είχε σοβαρά οικονομικά προβλήματα, όπως βέβαια το μεγαλύτερο μέρος του λαού μας. Για αυτούς τους αστέρες που έλαμψαν και χάρη σε αυτούς παίζουν μπάσκετ και καλοπληρώνονται οι τωρινοί άσοι θα έπρεπε να υπάρχει ένας ετήσιος κουμπαράς. Να μπαίνει σε ένα ταμείο ένα ελάχιστο ποσό που να δίνεται σε εκείνους. Υπάρχουν και άλλοι αντίστοιχοι σπουδαίοι του παρελθόντος που αντιμετωπίζουν εξίσου σοβαρά θέματα επιβίωσης. Μερικοί δεν έχουν να φάνε ή ένα δωμάτιο να μείνουν. Δεν είναι τίποτα ένας αθλητής που λαμβάνει 100.000 ευρώ να δίνει 1.000 ευρώ ή ένας άλλος με 1.000.000 ευρώ να προσφέρει για παράδειγμα 10.000 ευρώ. Ολοι τους από τον Αμερικάνο και μερικούς ακόμη που είτε είναι κοντά μας είτε έχουν “φύγει”, εμπνεύστηκαν αυτό που κάνουν και αγαπούν».

ΘΟΔΩΡΗΣ ΛΙΝΑΡΔΟΣ

{{-PCOUNT-}}14{{-PCOUNT-}}

Ακολουθήστε την Espresso στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις

ΔΕΙΤΕ ΕΠΙΣΗΣ

ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ MOBILE APP ΤΗΣ ESPRESSO

ΔΗΜΟΦΙΛΗ