Για ακόμα μία φορά αναγκαζόμαστε να γράψουμε για το απόστημα που δηλητηριάζει την καθημερινότητα κάθε ατόμου με αναπηρία (ΑμεΑ): την απρόκλητη βία του παράνομου παρκαρίσματος στις δεσμευμένες θέσεις μας. Δεν πρόκειται για απλή παράβαση, είναι μία πράξη κοινωνικού εκφοβισμού και αφαίρεσης βασικού δικαιώματος.
Κάθε φορά τα ίδια. Κάθε φορά η ίδια θρασύτατη γελοιότητα από αρτιμελείς πολίτες που όχι απλώς παρανομούν, αλλά απαιτούν και τα ρέστα. Οι απαντήσεις πλέον είναι κλισέ, προσβλητικές και απάνθρωπες:
«Συγγνώμη, δεν το είδα, φεύγω αμέσως» – Μια τυπική υποκρισία για να λήξει το θέμα, ενώ η ταλαιπωρία έχει ήδη αρχίσει. «Μόνο δέκα λεπτά έχω παρκάρει, έπρεπε να πάρω το παιδί από το σχολείο» – Το χυδαίο ψέμα και η επίκληση της ψεύτικης ανάγκης, όταν το ΑμεΑ περιμένει επί μία ώρα την Τροχαία. Και φτάνουμε στο απαράδεκτο, στο αδιανόητο: «Πώς κάνεις έτσι; Δικό σου είναι το πάρκινγκ; Δεν σε βλέπω να είσαι ΑμεΑ! Εχεις χαρτιά; Πού τα βρήκες;»
Ο παραβάτης μετατρέπεται σε ανακριτή! Αντί να σεβαστεί το πρόβλημα υγείας και το νόμιμο δικαίωμα, ο καθένας παίρνει τον ρόλο του τροχονόμου, του δικαστή, του δήμου, και επιτίθεται στο ΑμεΑ, ζητώντας του να αποδείξει την αναπηρία του. Πόση θρασύτητα να αντέξει ο ήδη ταλαιπωρημένος άνθρωπος; Σε ποιον ακόμα πρέπει να απολογείται και γιατί; Ποιος μας έδωσε τη θέση Parking Αναπηρίας; Ναι, το έχουμε ακούσει και αυτό: «Ποιος σας τις έδωσε;» Απάντηση: Μας τις έδωσε ο νόμος που απορρέει από την ανθρωπιά και τον σεβασμό στη διαφορετικότητα. Μας τις έδωσε η ανάγκη που προκύπτει από την κατάσταση της υγείας μας.
Μήπως πρέπει να σας ζητήσουμε συγγνώμη για την αναπηρία μας; Μήπως να απολογούμαστε κάθε φορά που, δικαιωματικά, παρκάρουμε κοντά στο σπίτι μας; Λέτε να μας αρέσει να παρκάρουμε σε θέση ΑμεΑ; Ενημερωτικά, όλοι μας θα προτιμούσαμε να έχουμε την υγεία μας από μία θέση ΑμεΑ, οποιαδήποτε στιγμή! Σταματήστε να κοιτάτε με καχυποψία κάθε άνθρωπο που δικαιούται τη θέση λες και σας «κλέβει» το προνόμιο του παρκαρίσματος! Κανείς «δεν βλέπει» την οριοθετημένη θέση.
Με δύο μεγάλες, ευδιάκριτες ταμπέλες (2,20 μ.) με το σήμα των ΑμεΑ, με κίτρινη διαγράμμιση στο οδόστρωμα και το πεζοδρόμιο, ο «αρτιμελής» παρκάρει σκόπιμα και ανενόχλητος. Το μαρτύριο αρχίζει όταν επιστρέφεις σπίτι από μια θεραπεία, από μια απλή βόλτα για λίγο αέρα. Είσαι υποχρεωμένος να περιμένεις! Να περιμένεις το 100, να περιμένεις το περιπολικό να έρθει, να βεβαιώσει κλήση και να αφαιρέσει πινακίδες για τον παράνομα παρκαρισμένο που «απλώς δεν είδε».
Και το αδιανόητο: η απομάκρυνση του οχήματος γίνεται έπειτα από τρεις ώρες! Τρεις ώρες αναμονής! Πού παρκάρει αυτό το διάστημα ο άνθρωπος με αναπηρία; Ποιος τον αποζημιώνει για αυτήν την ψυχική και σωματική ταλαιπωρία; Γιατί γονείς και παιδιά, άνθρωποι με αναπηρία, να βρίσκονται εγκλωβισμένοι μέσα στο αυτοκίνητο περιμένοντας τον γερανό ή τον «κύριο» που θα φιλοτιμηθεί να εμφανιστεί; Σε αυτό το θλιβερό τοπίο προστίθενται και οι «καλοί» γείτονες: οι καχύποπτοι, οι αργόσχολοι, οι δικομανείς που θα ελέγξουν τα πάντα για να σου αφαιρέσουν το δικαίωμα, γιατί απλώς τους ξεβόλεψες! Τους ενοχλεί που λείπεις και η θέση σου είναι κενή.
Τους ενοχλεί που τολμάς να κάνεις διακοπές και η «προνομιούχα» θέση ΑμεΑ μένει άδεια. Δεν διστάζουν να σε καλέσουν και να σου ζητήσουν να χρησιμοποιήσουν τη θέση σου εν αγνοία σου, με την απαράδεκτη φράση: «Να με ενημερώσετε όταν είναι να επιστρέψετε, για να αφήσω τη θέση για εσάς». Η απόλυτη αλαζονεία! Η Ελλάδα του 2025, δυστυχώς, κατοικείται από πολίτες που παρκάρουν στις ράμπες ΑμεΑ και καταλαμβάνουν τις θέσεις. Η «αφιλόξενη» Ελλάδα πρέπει να γίνει φιλόξενη με ραγδαίους ρυθμούς, αρχίζοντας από την αυστηροποίηση των νόμων και την εφαρμογή τους.
1. Μηδενική ανοχή στην αναμονή: Η αναμονή των τριών ωρών για τον γερανό είναι εξευτελιστική και πρέπει να επανεξεταστεί. Το ΑμεΑ ΔΕΝ μπορεί να περιμένει τρεις ώρες. Ο γερανός πρέπει να έρχεται ακαριαία.
2. Δεν είδε την ταμπέλα: Εάν ένας αρτιμελής πολίτης ισχυρίζεται ότι «δεν είδε» δύο ταμπέλες ύψους 2,20 μέτρων και κίτρινη διαγράμμιση, τότε ασφαλώς έχει πρόβλημα όρασης. Επιβάλλεται αυτόφωρη διαδικασία αφαίρεσης διπλώματος και επανεξέταση της ικανότητας οδήγησης, πέρα από την κλήση!
Χρειάζεται σθένος και ευαισθησία! Σε αυτό το σημείο αξίζει να αναφερθεί η τεράστια ευαισθησία της Τροχαίας Πειραιά και του διοικητή της Σύλβιου Καραγιάννη, ο οποίος σε κάθε κλήση για παράνομο παρκάρισμα σε θέση ΑμεΑ μεριμνά άμεσα. Αυτό είναι το παράδειγμα που πρέπει να ακολουθήσουν όλοι. Δεν θα ζητήσουμε συγγνώμη. Απαιτούμε τον σεβασμό και την εφαρμογή των νόμων.
