Συγκίνηση και τροφή για σκέψη από έναν ήρωα της διπλανής πόρτας, που αποδεικνύει καθημερινά τι σημαίνει δύναμη ψυχής.
Από τον Ηλία Μαραβέγια
Η «Espresso» συνάντησε την Αναστασία Ζαγκοπούλου, ιδιοκτήτρια του εστιατορίου Μπριγκάντα, στην Πεύκη, και τον 24χρονο γιο της Γρηγόρη Αγγελίδη, έναν νεαρό φοιτητή Κοινωνικής Πολιτικής στο Πάντειο Πανεπιστήμιο, που κινείται με αμαξίδιο, αλλά δεν σταματά να ονειρεύεται και να συμμετέχει ενεργά στη ζωή.
Πρόσφατα ο Γρηγόρης πήρε μέρος στη συγκινητική καμπάνια κοινωνικής υπευθυνότητας της Stoiximan, «Ηρωες», που έγινε με στόχο να αναδείξει τους καθημερινούς ήρωες της κοινωνίας, δίνοντάς τους τη δύναμη να ζουν κάθε στιγμή στο έπακρο. Στην καμπάνια κορυφαίοι Ελληνες αθλητές συνεργάστηκαν με άτομα με αναπηρία, στέλνοντας ένα δυνατό μήνυμα ισότητας. Στο σποτ ο 24χρονος Γρηγόρης εμφανίζεται να συμμετέχει σε έναν συμβολικό αγώνα δρόμου, με τη Βασιλική Μιλλούση να σπρώχνει το αμαξίδιό του, ενώ δίπλα τους ο Λευτέρης Πετρούνιας σπρώχνει, αντίστοιχα, το αμαξίδιο μιας φίλης του.
Ο Γρηγόρης θυμάται με χαμόγελο την εμπειρία των γυρισμάτων. «Εγιναν στις ολυμπιακές εγκαταστάσεις της Παιανίας και κράτησαν περίπου οκτώ ώρες. Δεν κουράστηκα καθόλου. Θα μου άρεσε να ξανακάνω κάτι τέτοιο» λέει. Οσο για τη συνεργασία του με την αθλήτρια της ενόργανης γυμναστικής; «Με τη Βασιλικη τα πήγαμε μια χαρά. Ηταν πολύ καλή και γλυκιά» αναφέρει.
«Τον ηρέμησε, γιατί στην αρχή είχε άγχος. Είναι ένας πολύ ζεστός άνθρωπος» συμπληρώνει η μητέρα του.
Το σποτ προβάλλεται ήδη εδώ και καιρό. Μάλιστα, εικόνες από αυτό έχουν τοποθετηθεί και σε στάσεις λεωφορείων. «Μου είπαν φίλοι μου ότι την είδαν και τους άρεσε πολύ» λέει στην «Espresso» ο Γρηγόρης Αγγελίδης, μιλώντας μας έπειτα με ειλικρίνεια για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζει στην καθημερινότητά του. «Δεν υπάρχει πραγματική πρόσβαση. Με το αμαξίδιο δεν μπορώ να πάω όπου θέλω. Τα πεζοδρόμια είναι κατεστραμμένα και πολλές φορές δεν υπάρχουν καν ράμπες» αναφέρει.
Ωστόσο αναγνωρίζει πως στο πανεπιστήμιό του τα πράγματα είναι καλύτερα. «Στο Πάντειο υπάρχει προσβασιμότητα και μπορώ να μετακινηθώ εύκολα». Η μητέρα του, από την πλευρά της, περιγράφει την κατάσταση πιο ωμά: «Τα πεζοδρόμια είναι στενά, σπασμένα και συχνά υπάρχει ακόμη κι ένα δέντρο στη μέση. Δεν μπορεί να περάσει ούτε μια μητέρα με καρότσι, πόσο μάλλον ένα άτομο σε αμαξίδιο. Σε ορισμένα σημεία γίνονται παρεμβάσεις, αλλά περισσότερο για τα μάτια του κόσμου, όπως σε εμπορικά κέντρα. Παρ’ όλα αυτά, έχουν γίνει κάποια μικρά βήματα σε σχέση με το παρελθόν».
Η «Μπριγκάντα» της Πεύκης
Η οικογένεια έχει δημιουργήσει εδώ και οκτώ χρόνια ένα αγαπητό γαστρονομικό στέκι στην Πεύκη. Η λέξη «μπριγκάντα» προέρχεται από την ορολογία των επαγγελματικών κουζινών και περιγράφει την ομάδα του σεφ. «Σημαίνει μια ομάδα ανθρώπων που δουλεύουν συντονισμένα, σαν ταξιαρχία. Αυτή ακριβώς είναι και η φιλοσοφία του μαγαζιού μας» εξηγεί η κ. Ζαγκοπούλου.
Ο Γρηγόρης βρίσκεται σχεδόν καθημερινά στο εστιατόριο και συμμετέχει ενεργά στην καθημερινότητά του. «Μου αρέσει να είμαι εδώ. Παρατηρώ τα πάντα και συχνά προτείνω λύσεις, όπου χρειάζεται» σημειώνει, προσθέτοντας ότι στον ελεύθερο χρόνο του «σερφάρει» στο διαδίκτυο και βλέπει σειρές, με αγαπημένη του τη «Μουρμούρα».
Αν κάποιος ζητούσε από τον ίδιο να προτείνει κάτι από το μενού; Η απάντηση έρχεται χωρίς σκέψη: «Premium κοπές κρέατος και μπράουνις!» λέει. Οπως συμπληρώνει η μητέρα του, στόχος τους είναι ο πελάτης να αισθάνεται σαν στο σπίτι του. «Θέλουμε να νιώσει ζεστά και φιλόξενα. Να φάει τίμιο, σπιτικό φαγητό και να φύγει ικανοποιημένος».
Η επιχειρηματίας δεν κρύβει ότι οι Ελληνες έχουν υψηλές απαιτήσεις από ένα εστιατόριο. «Και καλά κάνουν. Οταν πληρώνεις, θέλεις όλα να είναι σωστά – και το φαγητό και το σέρβις. Αν δεν ευχαριστηθείς, θα πας αλλού» εξηγεί.
Η ίδια εκφράζει και μια «αιχμηρή» άποψη για τα τηλεοπτικά μαγειρικά shows: «Θεωρώ ότι έχουν κάνει μεγάλο κακό στη δουλειά μας. Πλέον, όλοι βαφτίζονται σεφ. Από τους δέκα μάγειρες, οι οκτώ θα σου πουν ότι είναι σεφ. Αυτό δεν γίνεται. Πολλοί νομίζουν ότι, επειδή τους είδαν λίγοι άνθρωποι στην τηλεόραση, έγιναν και κάποιοι».
Παραδέχεται, πάντως, ότι ορισμένοι συμμετέχοντες αξιοποίησαν σωστά την ευκαιρία. «Υπάρχουν άνθρωποι που έγιναν γνωστοί γιατί το άξιζαν και το διαχειρίστηκαν σωστά. Δεν μπορούν, όμως, να γίνουν όλοι σταρ».
Το αποτέλεσμα, όπως λέει, φαίνεται και στις απαιτήσεις που έχουν πολλοί νέοι μάγειρες. «Ερχονται στα μαγαζιά και ζητούν υπέρογκα ποσά – αμοιβές που δεν παίρνουν ούτε γιατροί». Και καταλήγει με έμφαση στη σημασία της ομάδας: «Σε ένα εστιατόριο το πιο σημαντικό είναι το team. Εμένα μου πήρε εφτά χρόνια για να δημιουργήσω μια ομάδα που να ταιριάζει και να λειτουργεί σωστά».