Έπειτα από την αποκάλυψη των τραγικών γεγονότων σε δομή υγείας ανηλίκων με αναπηρία στο Λασίθι της Κρήτης, που είχε αποτέλεσμα να σφραγιστεί η δομή, η αγωνία των γονέων για το «αύριο» των παιδιών τους δίχως την προστασία τους εντάθηκε.
Ακόμα μία φορά η πραγματικότητα της κατάληξης των παιδιών με αναπηρία σε ιδρύματα-κολαστήρια έγινε ορατή σε όλους, μέσω των φωτογραφιών που κυκλοφόρησαν και αποκάλυψαν τις τραγικές συνθήκες στις οποίες «φιλοξενούνται» και «φροντίζονται» τα «αγγελούδια» τους σε συγκεκριμένους χώρους. Το εν λόγω ίδρυμα φιλοξενούσε και ανήλικα παιδιά με αναπηρία τα οποία ήταν δεμένα πισθάγκωνα, φορούσαν -ασφαλώς- πάνες και τα σώματά τους ήταν παραμορφωμένα από το πολύωρο δέσιμο.
Αλλα παιδιά ήταν σε δωμάτια-κλουβιά επί χρόνια και, μάλιστα, ακινητοποιημένα σε κρεβάτι, γιατί ήταν επικίνδυνα. Ασφαλώς, λάμβαναν βαριά φαρμακευτική αγωγή για να είναι σε καταστολή. Το σκάνδαλο με το ίδρυμα-κολαστήριο των Λεχαινών είχε συγκλονίσει το 2018 την κοινή γνώμη, έπειτα από περίπου τριάντα χρόνια λειτουργίας και είχε σοκάρει όλους όσοι το είχαν δει. Είχε, δε, μονοπωλήσει ως θέμα τα ειδησεογραφικά δελτία όλων των τηλεοπτικών καναλιών.
Αργότερα, το 2024, κάποιο άλλο ίδρυμα έκανε την εμφάνισή του στη βόρεια Ελλάδα. Ηταν κέντρο αποκατάστασης ανθρώπων με αναπηρία. Ακόμα μία φορά διαπιστώθηκε η βαναυσότητα των συνθηκών διαβίωσης των παιδιών ΑμεΑ, αφού δολοφονήθηκε ο Πάρης, ένα παιδί με αυτισμό, από φροντιστή του ιδρύματος. Διαπιστώνοντας, λοιπόν, συγκεκριμένοι άνθρωποι, που εργάζονταν στο ίδρυμα, ότι η δολοφονία του Πάρη εξακολουθεί να «κουκουλώνεται» από όλους όσοι ήθελαν να κρατήσουν τις θεσούλες τους, να αποποιηθούν ευθύνες και να βγάλουν φταίχτες ακόμα μία φορά τα ίδια τα ΑμεΑ), άνοιξαν τα στόματά τους και δεκάδες σοκαριστικές φωτογραφίες αποκάλυψαν όλα όσα χρόνια κρατούσαν οι εργαζόμενοι και οι διοικητικοί κρυφά, ως εφτασφράγιστα μυστικά.
Οι φωτογραφίες των άθλιων συνθηκών στις οποίες ζούσαν άνθρωποι με αναπηρία στο συγκεκριμένο ίδρυμα έκαναν τον γύρο του διαδικτύου. Τα γυμνά τους σώματα, γεμάτα με ακαθαρσίες και επί ώρες εκτεθειμένα σε όλους όσοι ήταν στο περιβάλλον τους, σόκαραν το πανελλήνιο.
Ανθρωποι γυμνοί, άνθρωποι υποσιτισμένοι, παιδιά ανυποστήρικτα, παρατημένα σε μία άθλια μοίρα, που την έφτιαχναν γι’ αυτά όσοι πληρώνονταν από το κράτος για να τα φροντίζουν, και αντί της φροντίδας… θάνατος.
Λίγους μήνες πριν είχαν διαπιστωθεί παράνομες και παράτυπες συμπεριφορές από ιδιωτικό κέντρο ειδικών θεραπειών στην Καλλιθέα. Το κέντρο παράνομα φιλοξενούσε σε όροφο μεγάλο αριθμό παιδιών (45), σε χώρο περίπου εκατό τετραγωνικών μέτρων, δίχως άδεια λειτουργίας. Ετσι παρείχε παράνομα υπηρεσίες ΚΔΑΠ ΜΕΑ σε παιδιά ΑμεΑ, εξαπατώντας δεκάδες γονείς, δίχως να προσφέρει τον απαραίτητο αριθμό προσωπικού, δίχως κατάλληλες συνθήκες εκπαίδευσης, προσβασιμότητας, καθαριότητας και πυρόσβεσης.
Ολοι θυμόμαστε τον εντεκάχρονο που ακροβατούσε κυριολεκτικά στο περβάζι του τρίτου ορόφου, τον οποίο εντόπισε γειτόνισσα από το απέναντι κτίριο, που τον φωτογράφισε και ενημέρωσε την Αστυνομία και το Πανελλαδικό Υποστηρικτικό και Κοινωνικό Δίκτυο 4ΑΜΕΑ για να σωθεί το παιδί. Δυστυχώς, δεν ήταν η πρώτη φορά που η συγκεκριμένη επιχείρηση είχε καταλήξει στο Τμήμα Ασφαλείας Καλλιθέας, αφού συνηθιζόταν να «φεύγουν» παιδιά ΑμεΑ από το συγκεκριμένο κέντρο ειδικών θεραπειών και να τα βρίσκουν άγνωστοι, οι οποίοι τα παρέδιδαν στην Ασφάλεια Καλλιθέας και καλούσαν τους γονείς τους να τα παραλάβουν.
Σήμερα το ίδιο κέντρο υπάρχει και συνεχίζει ακάθεκτο το «έργο» του σε κοντινή περιοχή της Καλλιθέας, αφού η ελληνική νομοθεσία λειτουργίας των Κέντρων Ειδικών Θεραπειών δεν απαιτεί αδειοδότηση από κανέναν δημόσιο φορέα, δήμο ή περιφέρεια. Ετσι δίνεται ανεξέλεγκτα το «δικαίωμα» στον καθέναν, ακόμα και αν υπάρχει εκκρεμοδικία εις βάρος του, να είναι ή ιδιοκτήτης ή επιστημονικά υπεύθυνος κέντρου ειδικών θεραπειών, ΚΔΑΠ ΜΕΑ, ακόμα και ιδρύματος. Ανθρωπος που κατηγορείται αυτεπάγγελτα από τον νόμο ως ακατάλληλος για τη φροντίδα των παιδιών με αναπηρία στην Ελλάδα του 2026 μπορεί να δραστηριοποιείται και να επιβιώνει επαγγελματικά από τα ίδια τα παιδιά ΑμεΑ, ενώ έχει ήδη συλληφθεί για ακαταλληλότητα και επικίνδυνη αμέλεια εις βάρος τους…
Και τα σκάνδαλα εις βάρος των παιδιών με αναπηρία συνεχίζονται. Τις τελευταίες ημέρες ακόμα ένα συγκλονιστικό θέμα, με το ίδρυμα-κολαστήριο στο Λασίθι της Κρήτης, ήρθε να επισφραγίσει πως τίποτα δεν πρόκειται τελικά να αλλάξει, αποδεικνύοντας με σοκαριστικές φωτογραφίες τις απάνθρωπες συνθήκες που επικρατούν και τον τρόπο που συμπεριφέρονται όσοι το διοικούν και όσοι εργάζονται μέσα σ’ αυτό το κρεματόριο για ΑμεΑ.
Γιατί δεν υπάρχει κανένας άνθρωπος, ούτε υπουργός ούτε βουλευτής, που να δίνει εντολές για κάτι τόσο απάνθρωπο. Για να συμβαίνει κάτι τόσο απάνθρωπο, πρέπει να υπάρχουν κάποιοι που να τα επιτρέπουν, να τα προτρέπουν, να τα ανέχονται και να τα πράττουν. Κι αυτοί δεν είναι οι ανώτεροι, είναι όσοι τα «κρύβουν» επί χρόνια για να κρατάνε τις… θεσάρες τους, με τους παχυλούς μισθούς και τις εφτασφράγιστες κλειστές πόρτες, ώστε να φαίνονται αναντικατάστατοι.
Οι άνθρωποι στην Κρήτη, σε όλη την Κρήτη, έβραζαν από πόνο, από θλίψη, από αγωνία. Γονείς με λατρεία στα ΑμεΑ παιδιά τους περνούσαν από εκεί και διαπίστωναν τις συνθήκες βασανιστηρίων που επικρατούσαν. Ομως, ο φόβος είναι κακός σύμμαχος της αλήθειας, αφού η εξουσία είναι το μεγάλο αβαντάζ όλων όσοι μιλάνε με υψηλά ισταμένους. Κάπου εκεί ο γονέας μαζεύεται, γιατί πρέπει να κρατήσει το κουράγιο και τη δύναμή του για τη δύσκολη φροντίδα του παιδιού του. Κάποια στιγμή όμως κάποιος τολμάει, κάποιος βρίσκεται μπροστά στην κάμερα και η αλήθεια του σπάει το γυαλί, γιατί αποκαλύπτει με αξιοπρέπεια όλα όσα χρόνια ολόκληρα έμεναν πίσω από καλά κλειδωμένες πόρτες με βαριά λουκέτα.
Σήμερα οι γονείς παιδιών με αναπηρία νιώθουν πιο μόνοι από ποτέ και αυτό που φοβούνται δεν είναι η αναπηρία των τέκνων τους, να μην τους κοπούν τα επιδόματα ή αν θα έχουν αύριο να φάνε. Ο θάνατος τους τρομάζει πιο πολύ από ποτέ, γιατί δεν θέλουν τα αγγελούδια τους να βρεθούν σε τέτοια κολαστήρια – δυστυχώς, αυτή είναι η κατάληξη των παιδιών ΑμεΑ… Περιμένουν όλοι από ένα κράτος που σέβεται τους ανθρώπους με προβλήματα υγείας ένα πρόγραμμα αποϊδρυματοποίησης για ανθρώπους με αναπηρία, βασισμένο σε αξιοπρέπεια και φροντίδα. Γιατί, αν όχι τώρα, πότε;